ఈ క్రింది బ్లాగుల నుండి టపాలను నాకు చూపించకు:

కూడలిలో మీరు చూడకూడదనుకుంటున్న బ్లాగుల చిరునామాలని (లేదా చిరునామాలోని కొంత భాగాన్ని)ఇక్కడ ఇవ్వండి. ఆ బ్లాగుల నుండి వచ్చే టపాలు ఇకపై మీకు కూడలిలో కనిపించవు. ఉదాహరణ: someblog.wordpress

ఈ జాబితాలో పొరపాటున ఒక బ్లాగుని చేరిస్తే, దాన్ని ఈ జాబితా నుండి తొలగించడానికి ఆ బ్లాగు చిరునామాపై నొక్కండి.

    You have not blogs yet.
| సూచనలు
నిర్వహణ ↓

2014-04-17

ఇన్స్పిరేషనల్ మ్యూసింగ్స్: 1422- 6 Best Ever Msg For LIFE.

2014-04-17 07:58 PM C. Narayana Rao (noreply@blogger.com)
__________________ 1. Everyone makes mistakes in life, But that doesn't mean they have to pay for them the rest of their life. Sometimes good people make bad choices. It doesn't mean they're BAD... It means they're HUMAN!! 2.Truth of life : we make them cry who care for us, we cry for them who never care for us & we care for them who will never cry for us. 3. Mistakes are painful when they

ఇన్స్పిరేషనల్ మ్యూసింగ్స్: 1421- Beauty and India's contribution!

2014-04-17 07:49 PM C. Narayana Rao (noreply@blogger.com)
___________________________________ Jaipur girl Koyal Rana has won the coveted Femina Miss India 2014 title at the 51st edition of the beauty pageant, defeating 24 other gorgeous finalists from across the country. The 21-year-old diva will now represent India at the Miss World 2014 beauty pageant this year, hence joining the elite league of beauty queens like Aishwarya Rai, Sushmita Sen

ఇన్స్పిరేషనల్ మ్యూసింగ్స్: 1420- An SMS chat with GOD!

2014-04-17 06:54 PM C. Narayana Rao (noreply@blogger.com)
(via every man's SPEAKING TREE- TOI) _____________________________   _________________________________

ఇన్స్పిరేషనల్ మ్యూసింగ్స్: 1419- A very Touchy story:

2014-04-17 06:38 PM C. Narayana Rao (noreply@blogger.com)
---------------------------- "husband forgot to wish her on his Wife's birthday. He came home late at night from the office ..... His wife shouted: How would u feel if u don't see me for next few days? He couldn't believe his luck. He replied at once.'' Wowww.....That would be great..!'' Monday passed & he didn't see her. Tuesday he didn't see her . . & Wednesday passed too . . On

ఇన్స్పిరేషనల్ మ్యూసింగ్స్: 1418- जिंदगी:-

2014-04-17 06:34 PM C. Narayana Rao (noreply@blogger.com)
------------------------- ईश्वर का दिया कभी अल्प नहीं होता; जो टूट जाये वो संकल्प नहीं होता हार को लक्ष्य से दूर ही रखना; क्योंकि जीत का कोई विकल्प नहीं होता। जिंदगी में दो चीज़ें हमेशा टूटने के लिए ही होती हैं : "सांस और साथ" सांस टूटने से तो इंसान 1 ही बार मरता है; पर किसी का साथ टूटने से इंसान पल-पल मरता है। जीवन का सबसे बड़ा अपराध - किसी की आँख में आंसू आपकी वजह से होना। और जीवन की सबसे

ఇన్స్పిరేషనల్ మ్యూసింగ్స్: 1417- Life is a train journey !

2014-04-17 06:27 PM C. Narayana Rao (noreply@blogger.com)
on a train... with its stations... with changes of routes... and with accidents ! We board this train when we are born and our parents are the ones who get our ticket. We believe they will always travel on this train with us. However, at some station our parents will get off the train, leaving us alone on this journey. As time goes by, other passengers will board the train, many of

ఇన్స్పిరేషనల్ మ్యూసింగ్స్: 1416- Quotes

2014-04-17 06:12 PM C. Narayana Rao (noreply@blogger.com)
_______________________________________ Leave the dead weight of the past and carry less luggage in the present to make the journey of life more comfortable! _______________________________________ The result of any of our actions, depends on the decisions we take! What we are now, is the net result of all the decisions we had taken earlier! Decisions turned into actions and

ఇన్స్పిరేషనల్ మ్యూసింగ్స్: 1415- Jest joking! --- Mothers know! (Domain knowledge)

2014-04-17 08:44 AM C. Narayana Rao (noreply@blogger.com)
------------------------ 👪 There was a family with one kid. One day the mother was out and dad was in charge of the kid, who just turned three. Someone had given the kid a little 'tea set' as a birthday gift and it was one of his favourite toys. Daddy was in the living room engrossed in the evening news, when kid brought Daddy a little cup of 'tea', which was just water. After

ఇన్స్పిరేషనల్ మ్యూసింగ్స్: 1414- wonderful visuals1

2014-04-17 08:39 AM C. Narayana Rao (noreply@blogger.com)
PURE JOY:  Open sky, span of blue water, golden sands and a solitary soul rolling on the sands with gay abandon- what s bliss! ___________________________________ Srirangam, Tamilnadu. Photo by G Venna Gopi ____________________________________ ________________________________________

ఇన్స్పిరేషనల్ మ్యూసింగ్స్: 1413- Jest joking

2014-04-17 08:06 AM C. Narayana Rao (noreply@blogger.com)
___________________________________________

ఇన్స్పిరేషనల్ మ్యూసింగ్స్: 1412- Jest joking! : - ) --- The Haircut..

2014-04-17 08:01 AM C. Narayana Rao (noreply@blogger.com)
______________________ One day a florist went to a barber for a haircut. After the cut, he asked about his bill, and the barber replied, 'I cannot accept money from you, I'm doing community service this week.' The florist was pleased and left the shop. When the barber went to open his shop the next morning, there was a 'Thank You' card and a dozen roses waiting for him at his door.

ఇన్స్పిరేషనల్ మ్యూసింగ్స్: 1411- Vote for a better tomorrow

2014-04-17 07:49 AM C. Narayana Rao (noreply@blogger.com)
(1)Rakhi sawant's statements for 2014 elections... 😇 ----------------------------- "I Love Sea Food, Specially porns !!!" ~ Rakhi Sawant * * * * * "For God's sex, stop making fun of my English." ~ Rakhi Sawant ******* Media: “Aap Kitni Padhi Likhi Ho?” Rakhi Sawant: “Zyaada Nahi.. Bas Inter-Course Kiya Hai…!!“ ********** "This year

ఇన్స్పిరేషనల్ మ్యూసింగ్స్: 1410- Quirky quotes! 😈

2014-04-17 07:38 AM C. Narayana Rao (noreply@blogger.com)
------------------------- Definition Of Happy Couple - HE Does What SHE Wants… SHE Does What SHE Wants. ------------------------------------ 'Laughing At Your Own Mistakes, Can Lengthen Your Life." -Shakespeare "Laughing At your Wife's Mistakes,Can Shorten your Life." -Shakespeare's Wife ---------------------------------

2014-04-15

పెద్దలు చెప్పిన మంచి మాటలు: హనుమత్ పంచరత్నం

2014-04-15 04:32 PM Prasad Chitta (noreply@blogger.com)
వీతాఖిల విషయేచ్చం జాతానందాశ్రు పులకమత్యచ్చం సీతాపతి దూతాద్యం వాతాత్మజం అద్య భావయే హృద్యం - 1 vItAkhila vishayEcchaM jAtAnandASru pulakamatyacchaM sItApati dUtAdyaM vAtAtmajaM adya bhAvayE hRdyaM - 1 Now, I meditate in my heart on the mind born son of wind god, the foremost of messenger of "lord of Sita," who has given up all the desires for sense pleasures and always blissful and heartening with

2014-04-11

ఇన్స్పిరేషనల్ మ్యూసింగ్స్: 1409- Life is, the way you look at it!

2014-04-11 09:34 AM C. Narayana Rao (noreply@blogger.com)
__ _______________________________

ఇన్స్పిరేషనల్ మ్యూసింగ్స్: 1408- Jest joking !

2014-04-11 09:28 AM C. Narayana Rao (noreply@blogger.com)
..Species called 'Wife':- _________________ Wife: Okay , today we are going to play a game. When I say a fruit, you run to the right side of the court. And when I say a color, you run to the left side of the court. got it? Husband : Yes, Got it. Wife : Okay...Ready, Set... . . . ORANGE! Poor Husband: !!!!!!!! ----------------------------------

ఇన్స్పిరేషనల్ మ్యూసింగ్స్: 1406- ఆర్థిక విజయానికి సూత్రాలివి!

2014-04-11 08:35 AM C. Narayana Rao (noreply@blogger.com)
____________________ (eenaaDu, Friday, April 11, 2014) ______________________ సంపాదించే ప్రతి రూపాయికీ ఓ పరమార్థం ఉండాలి. ఖర్చు చేసేప్పుడూ ఒక లెక్క ఉండాలి. పెట్టుబడి పెట్టినా ఓ పద్ధతి ఉండాలి. వచ్చిన డబ్బంతా వెనకయ్యలేం.. అలాగని మొత్తం ఖర్చు చేస్తే భవిష్యత్తులో ఇబ్బంది తప్పదు. అందుకే, డబ్బు విషయంలో కొన్ని సూత్రాలు, జాగ్రత్తలు పాటించాలి. ఒక్కో వ్యక్తి ఆర్థిక పరిస్థితి ఒక్కోలా ఉంటుంది.

Telangana Utsav Committee: TDP having edge in 2014 polls

2014-04-11 06:17 AM bharath

TDP-BJP has the edge, but all Telugu parties will need Delhi after polls
R Jagannathan, Firstpost, April 7, 2014

Will Andhra Pradesh play a crucial role in the next Lok Sabha, as it did in 2004 and 2009? In 2004, the Congress victory in undivided Andhra brought it to power in Delhi. In 2009, when it repeated this feat, it consolidated its power. Andhra Pradesh contributed the largest chunk to the Congress.

This time, the Congress has had to divide the state in order to win at least a few seats in Telangana, but the game is now wide open, thanks to the BJP-Telugu Desam tieup.

Under the deal announced yesterday (6 April), the BJP will fight eight Lok Sabha seats in Telangana and five in Seemandhra, while TDP will fight 11 and 20 respectively. The announcement led to immediate heartburn in both parties – which suggests that the alliance will be beneficial to both. People fight over seats only if they think they have a chance to win – and if both parties think they will win, it means they are strong enough to fight together to improve their positions. The only issue is whether they have the chemistry to fight together and gain.

The Lokniti-CSDS-CNN-IBN Tracker poll, which assessed voter intentions before the alliance was announced, showed a rising trend for TDP both in Telangana and Seemandhra, while the BJP held steady in Telangana and appeared to be rising in Seemandhra.
The TDP vote share was up from 11 percent to 13 percent in Telangana, and from 33 percent to 39 percent in Seemandhra between February and March, while the BJP vote was at 10 percent in the former and 7 percent in Seemandhra.

What this means is, if the two votes are added, the TDP-BJP alliance will sweep Seemandhra (with YSR Congress losing steam rapidly), and offer a stiffer challenge to the Congress and Telangana Rashtra Samiti (TRS), with 34-35 percent each.

But electoral arithmetic is not always a straight addition of two parties’ votes. The question is whether the BJP’s entry into an alliance with TDP will drive away Muslim votes and instead attract a larger share of the majority vote.

Andhra Pradesh’s 9.2 percent Muslim vote is concentrated in Telangana – which constitutes the old Nizam’s territory. A good chunk of this Muslim vote always goes to the Majlis Ittehadul-Muslimeen in Hyderabad. The BJP has some clout in the twin-cities, too. The TDP will thus not have to worry about votes it never got anyway.

Broadly speaking, it appears that we have two three-horse races in the two post-split units. While the Seemandhra race will be led by TDP-BJP, the main opposition will come from YSR Congress, which will probably take the minority vote.

In Telangana, the TDP-BJP alliance is the third force, with BJP having a stronger connect due to its long-term espousal of the Telangana cause, but TDP has the better organisation. If they combine well, Telangana could see an interesting verdict.

From the looks of it, the two units of former Andhra will deliver a split verdict. But the chances are the NDA, assuming it comes to power, will be agnostic about taking in the other Telugu parties if it needs the numbers.

Both the TRS and YSR Congress – assuming they make gains – will be keen on having some leverage at the centre. Andhra will be part of the NDA regardless of how TDP-BJP alliance fares. The BJP is in the happy position to choose its allies even after the elections. Post-polls, both Telangana and Seemandhra will seek the centre’s indulgence – and this means the NDA wins no matter who wins in Andhra.

source: http://www.firstpost.com/election-diary/tdp-bjp-has-the-edge-but-all-telugu-parties-will-need-delhi-after-polls-1469057.html


2014-04-08

ఇన్స్పిరేషనల్ మ్యూసింగ్స్: 1405- “Toward your thoughts and emotions, be like an old wise man, watching a child play.”

2014-04-08 08:34 AM C. Narayana Rao (noreply@blogger.com)
Sogyal Rinpoche (via Ramakrishna Salapaka)  ________________________________ Just as the ocean has waves, and the sun has rays, so the mind’s own radiance is its thoughts and emotions. The ocean has waves, yet the ocean is not particularly disturbed by them. The waves are the very nature of the ocean. Waves will rise, but where do they go? Back into the ocean. And where do the waves

ఇన్స్పిరేషనల్ మ్యూసింగ్స్: 1403- Financial Management

2014-04-08 07:15 AM C. Narayana Rao (noreply@blogger.com)
____________________________

ఇన్స్పిరేషనల్ మ్యూసింగ్స్: 1402- One God and many religions:

2014-04-08 06:54 AM C. Narayana Rao (noreply@blogger.com)
________________________ "There are many paths to the top of the mountain, but the view from the top is always the same." -a Chinese proverb ________________________  Nakkeeran Ramaswamy The view from top may also vary depending on the angle of view. Narayana Rao C The angle of view should be complete (360degrees), not partial. Otherwise, it's the parable of the elephant and

ఇన్స్పిరేషనల్ మ్యూసింగ్స్: 1401- Impress the creator, not the creation!

2014-04-08 06:48 AM C. Narayana Rao (noreply@blogger.com)
(via Facebook/ Useful info) _______________________________________

పెద్దలు చెప్పిన మంచి మాటలు: అత్రి ముని కృత రామ స్తుతి

2014-04-08 02:04 AM Prasad Chitta (noreply@blogger.com)
నమామి భక్త వత్సలం. కృపాలు శీల కోమలం.. భజామి తే పదాంబుజం. అకామినాం స్వధామదం.. నికామ శ్యామ సుందరం. భవామ్బునాథ మందరం.. ప్రఫుల్ల కంజ లోచనం. మదాది దోష మోచనం.. 1 .. ప్రలంబ బాహు విక్రమం. ప్రభోప్రమేయ వైభవం.. నిషంగ చాప సాయకం. ధరం త్రిలోక నాయకం.. దినేశ వంశ మండనం. మహేశ చాప ఖండనం.. మునీంద్ర సంత రంజనం. సురారి వృంద భంజనం.. 2 .. మనోజ వైరి వందితం. అజాది దేవ సేవితం.. విశుద్ధ బోధ విగ్రహం. సమస్త దూషణాపహం..

2014-04-06

Telangana Utsav Committee: Telangana, the 29th state of India, and grouse of Parakala Prabhakars

2014-04-06 06:50 PM bharath

India’s Newest State Telangana Is Bosnia Redux
Kranti Rai, The Daily Beast, 03.22.14

By acquiescing to the formation of a new state, Telangana, India is setting a dangerous precedent of ethnic division.

By acquiescing in the formation of a new state called Telangana, India has succumbed to the greatest political fraud in its modern history. Andhra Pradesh, stretching from central to peninsular India, is larger than New Zealand. The Telugu-speaking Indians who predominate the state, numbering roughly 80 million, are more numerous than the French or the British. (Satya Nadella, the new CEO of Microsoft, is a Telugu, as is Nina Davuluri, the reigning Miss USA.) The Telugus’ contribution to recent Indian history has been both constructive and corrosive. If the flag of independent India was the product of a Telugu patriot’s inclusive imagination, the map of contemporary India is the consequence of the Telugus’ insularity. It was the Telugus’ agitation in the 1950s for cultural and linguistic homogeneity that prompted the restructuring of Indian territory into linguistic states. Andhra Pradesh was born on November 1, 1956, as free India’s first state.

To its proponents Andhra was the meridian, after 600 years of division and dispersal, of Telugu civilization. It was the largest state in peninsular India, returned the second-largest contingent of MPs to the Indian parliament, housed the third-largest linguistic bloc in the country, and was the geographic intersection that bridged north and south. But the moment could not be sustained. Less than 60 years after its historic creation, Andhra is poised to be partitioned once again. The irony is that the Telugus, having precipitated the reorganization of India by invoking language as a legitimate instrument of political mobilization, will now become the only major linguistic minority within India to be divided by boundaries.

Telangana, scheduled to be inducted into the Union of India in June as its 29th state, will be made up of 10 of the 23 districts of Andhra Pradesh. But what is being heralded by its champions as a deliverance from discrimination is, in reality, a fresh monument to petty chauvinism. A crack in the rationale that underpins the unity of India, the proposal to partition Andhra was sanctified and railroaded through parliament by the doomed Gandhi dynasty seeking desperately to avert its approaching extinction. Andhra Pradesh has 42 parliamentary constituencies; 33 of these elected Congress candidates in the previous election. But support for Sonia Gandhi and her son, Rahul, has withered in the old stronghold. So dividing the state hastily came to be seen as imperative to salvaging the family’s reputation: it might yield some votes from the grateful people of Telangana. They moved swiftly. As the national opposition to the partition plan grew, television broadcasts of parliamentary proceedings were blacked out for the first time since cameras were introduced to the house. Members opposed to the bill were expelled from parliament and barred from voting. Outside parliament, anyone who challenged the clamour for partition was devoured by the mobs.

The public campaign for Telangana was built around economic grievances: we are backward, our resources are being fleeced by people from the formerly British-governed regions, so give us our own state. But this argument could not work because the mechanisms to redress the inequities of the state existed within the legislative framework of Andhra Pradesh. Dismantling it was not necessary. The most important land reforms in the state’s history were enacted by this legislature and overseen by PV Narasimha Rao, the most consequential prime minister in India’s history after Jawaharlal Nehru. PV traced his origins to Telangana, and yet he had bitterly opposed the idea of partition during his lifetime. The Srikrishna Committee, instituted by the government in 2010 to examine the merits of the Telangana demand, rejected the argument of economic backwardness. So where was the discrimination?

When all the questions had been considered and exhausted, what remained was rage.

To witness the campaign for Telangana was to understand the attraction, to a people damaged by history, of the degrading consolations of victimhood. Telangana, after all, is the region where the Telugus, who have a continuous history of more than 2,000 years, experienced their golden age. It was from here that the Kakatiyas, founders of the great Telugu kingdom that lasted from the 12th to the 14th century, unified the Telugu-speaking regions that correspond roughly to today’s Andhra. The reign of the Kakatiyas was remarkably progressive—“unaffected,” in the words of the American scholar Richard Eaton, by “notions of caste and hierarchy.” It was one of the very few realms in India to elevate a woman to the throne. Travelling through Andhra in the 13th century, Marco Polo described Queen Rudramma (1263-89) as “a lover of justice, of equity, and of peace… more beloved by those of her kingdom than ever was Lady or Lord of theirs before.” Her kingdom was replete with precious stones, Telangana’s main export: “Those that are brought to our part of the world are only the refuse, as it were, of the finer and larger stones.” Rudramma’s subjects, Marco Polo concluded, “possess all the great treasures of the world.”

But this world was about to be upended. Substantial portions of India had by then already fallen to foreign marauders. Some of them settled, went native, and added an additional layer of diversity to India’s existing pluralism. But their arrival was experienced by Indians, who found their worlds abruptly overturned, as a calamity. Rudramma’s adopted son, Pratap Rudra (1289-1323), would be the last monarch of the most formidable Telugu realm. His capital, Warangal, was then one of the most prosperous cities in the world. The first assault on the city was launched in 1310, but Pratap Rudra succeeded in securing peace by agreeing to pay tribute to Alauddin Khilji, the central Asian overlord of Delhi. But the arrangement collapsed. The second siege, chronicled vividly by the poet Amir Khusro, was ferocious. Beginning in 1318, it inaugurated the gradual demise of Telugu sovereignty. Dispatched from Delhi to “Tilang” with instructions to convert its inhabitants to Islam or collect from them the taxes due from non- believers or, failing at both, to chop off the resisters’ heads – Khusru Khan saw decadence all around him. “On all sides… there were fountains and gardens, calculated to gratify those who are in search of pleasure. All its fruits were mangoes, plantains and jacks; not cold apples or icy quinces. All the flowers which he saw were Hindu: the champa, keora, and jasmine. When the great Khan witnessed all this, he prayed Almighty God for assistance, and then returned to his camp.”

Khusru Khan’s military campaign, which began the next day, was thorough. “That paradise of idol – worshippers became like hell.” Pratap Rudra sued once again for peace. In addition to property and jewels, he offered the “rapacious Khan” a hundred elephants and 12,000 horses, and pacified him further with a long speech in which he extolled the “Turks” as lions who, “whenever they please, can seize, buy, or sell any Hindu.” It worked. With soldierly magnanimity, Khan returned most of the lavish gifts given him by the king. But Pratap Rudra, routed repeatedly by his lack of preparedness in a rapidly altering region, had exposed his weaknesses. Five years later, when he attempted once again to withhold taxes, he was finished.

The devastation was unprecedented. Telugu territories were conquered over several months, stripped to their barest essentials, and then incorporated into the Delhi Sultanate. Warangal’s architectural wonder, the colossal Svayambhushiva temple, was razed and replaced with a mosque. Pratap Rudra, who had put up his best fight yet, was taken prisoner and banished to Delhi; he died en route. A handful of minor Telugu dynasties sprang up later; they were tenacious, and frequently disrupted the expansion of their colonizers. Literature that affirmed the region’s cultural nexus with the rest of India continued miraculously to find patronage: Mallinatha Suri’s magnificent commentaries on the Sanskrit epics and Pillamarri’s translation into Telugu of Kalidasa’s Abhijnanasakuntalam appeared many decades after Warangal’s fall. But the Telugus, peaking early, knew their glory was behind them. Their finest thinkers and ablest warriors migrated southward. Vijayanagar (1336-1646), the last great Indian kingdom to be administered by a native aristocracy, was most likely established by Telugu soldiers who fled Warangal. What began as an anti-imperialist holdout that provided refuge to Indians fleeing persecution in the north flourished into the bastion of an imperilled civilization. But Vijayanagar – even though was it founded by Telugu warriors, attained a Telugu character, depended on Telugu administrators, and elevated Telugu to the status of a divine language – was not a Telugu kingdom.

The Telugu recovery, such as it was, was a few centuries away. It was only with the arrival of the British – and only in those territories ceded to them in the late 18th century by the Asif Jah dynasty, which had by then taken possession of much of the former Telugu country – that progress of sorts began to occur. The coastal east (Seemandhra) and the jagged south (Rayalaseema) fell under British administration; Telangana, the arid inland, remained under the Nizams as part of Hyderabad. The former modernized; the latter stagnated. Telugu, which had fallen into catastrophic decline following the collapse of Vijayanagar, was rescued and revitalized in the British-held regions by civil servants such as Charles Phillip Brown. A literary ferment erupted in coastal Andhra between the late 19th and early 20th centuries. The possession once again by the natives of the means with which to assess the past gave rise to some of the Telugu language’s most extraordinary poets, novelists and playwrights – Gurajada Apparao, Dharmavaram Ramakrishnacharyulu, Vedam Sastri.

The contrast with Telangana could not have been more striking. Lacking devoted patronage, there Telugu evolved into a spectacularly hideous argot. By the time of India’s independence in August 1947, the Nizam of Hyderabad was the world’s wealthiest man, his subjects were among its poorest people, and although his capital was one of the best endowed cities in India, Telangana – the dry country which formed the bulk of his kingdom – was a theatre of almost ancient horrors. Its human cast was made up of feudal lords – belonging to the Reddi and Velama castes – and landless peasants emaciated by generations of servitude.

The Telugus who were subjected to British rule had acquired the agency to protest it. They participated in the struggle to liberate India in language borrowed from or revitalized by their rulers. The Telugus who emerged from the Nizam’s rule embodied centuries of neglect. Telugu, the “sweetest and most musical” of Indian languages, ceased to exist in Telangana. In its place came something which, striving to fuse Urdu and Telugu, seemed to devalue both. The language of poetry in medieval south India, capacious enough to encompass the full range of Sanskrit, Telugu became, in Telangana, unfit even for prose. It could not support or foster a culture. Men who had built one of the world’s marvels in Warangal, now diminished and disconnected from their past, walked as serfs among its ruins. What was lost could not be recovered and what came later, like all imperialisms, could not adequately compensate for what it had destroyed.

But Telangana’s misery was not at an end. The Nizam, continuing to see himself as a foreigner, refused to accede to India upon independence. The taxes extracted from his etiolated subjects were transferred to Pakistan’s exchequer. “India,” the Nizam’s prime minister said, “thinks that if Pakistan attacks her, Hyderabad will stab her in the back. I am not so sure we would not.” When the people rebelled, the Nizam’s irregular forces – Razakars – declared a war. Several thousand men, women and children – Muslims and Hindus and Christians – were slaughtered by the sword-wielding enforcers of the Nizam’s imperial writ. It would have been inexpressibly cathartic had India, after liberating Hyderabad in September 1948, captured and tried the Nizam. His culpability was indisputable. Besides, the tremendous rage that had built up within his Telugu subjects needed a release.

Instead, the Nizam was pensioned off. The war criminals who presided over the rape and execution of Telangana’s civilians were permitted to go to Pakistan. And the Muslim-Hindu collaboration that had bolstered the uprising against the Nizam dissolved into a communal conflict that culminated in the mass murder of up to 50,000 Muslim civilians. The secular Indian state’s arrival in Telangana began with two mistakes: first, the failure to hold the Nizam accountable for his crimes against humanity; and second, the suppression of the official reports that detailed the subsequent massacres of Muslims by Hindus. Exposure to the Indian state began with disappointment for virtually every party in Telangana.

Writing in 1910, the great Telugu poet Gurajada had urged the Telugus to rise above the constrictions of language, religion and region, and to see themselves as parts of the larger Indian nation:

What if religions differ?
If men are of one mind
A united nation will rise, grow
And shine forth in the land

But such exhortations could scarcely resonate in Telangana, where the imaginations of the once-brilliant people had wilted during centuries of misrule. Damaged by the past, they became receptive to ruinous ideologies and causes: Jinnahism, Stalinism, Maoism, Leninism, Naxalism: any- ism that was adversarial to the health and unity of India found an eager audience in Telangana. The quest for Telangana as a separate state was itself always an aspect of that old unspent rage. But its beneficiaries will be the same feudal castes. It’s hardly surprising that the man who renewed the charge for Telangana’s creation – a demagogue called Chandrashekhar Rao – belongs to the caste which, under the Nizam, enriched itself by subjugating peasants.

The people of Telangana have been promised fortunes after the expulsion of the “outsiders” who are apparently the cause of their misfortune. But partitioning Andhra, far from healing old wounds, is likely only to deepen them. Telangana’s creation is already being seen as vindicating the narrative that fueled the movement: that its backwardness was caused by the usurpation of its resources by “outsiders.” These “outsiders” are being invited to atone for their sins by leaving the new state. This is why Telangana is more than a Telugu tragedy. It is a challenge to India.

The breakup of Andhra Pradesh demonstrates how fragile, despite its soaring claims, the Indian national project remains – and how easily, in the absence of resolute leadership, it can be made to unravel. Here is a set of people that speaks the same language, practices the same culture, and pledges allegiance to the same country. Yet a tiny rabble of semi-literate politicians was able to make these people so homicidally conscious of their differences that only permanent political division appeared to them as a reliable guarantor of equitable representation. But by legitimizing the solipsistic belief that people’s interests are best served only by refining pluralistic populations into ever-narrowing homogenous units, and by conferring respectability on what Freud called “the narcissism of small differences,” multiethnic India is vitiating its own nationalism. If Telugus can’t live with Telugus, why, someone is bound to ask, should the Kannadigas be asked to live with the Assamese? And having pandered to Telugus who won’t tolerate Telugus, can India then ask the Marathis to tolerate the Mizos, or the Kashmiris to tolerate the Biharis?

Such questions have not been asked because many of India’s foremost public intellectuals – of the “national,” not the “regional,” variety – possess a bomb-proof faith in the exceptionalism of their country. Preoccupied with panegyrizing the specialness of India, they slept through the breakthrough of Hindu nationalism. Similarly, the division of Andhra has failed to elicit from them an original response. Eighty million people are being haphazardly sundered, and the vocabulary of many of the country’s most influential voices cannot make a phrase that rises above jargon. “Telangana is really nothing more than a minor administrative adjustment,” one such individual with considerable clout recently told me. It struck me as language borrowed from some bureaucratic circular. But the most unsettling feature of such assessments is their sincerity. They emanate from the belief that India will just go on.

But regardless of what many Indians believe, India is not a divinely ordained idea. For India to survive, Indians will have to do more than profess affection for their country: they will have to tolerate other Indians. The idea may seem risible right now: but if every disgruntled “group” with a grievance is bought off with exclusive political ownership of a specific territory, India will eventually go the way of Yugoslavia. Federal devolution of power can certainly improve governance; but it can also, as in Telangana, enable ambitious regional politicians to divide settled populations and establish new hierarchies of belonging over territories. As a prominent Telangana intellectual recently told me: “‘Regionalism’ is the single-biggest threat to India today. If we say yes to Telangana, why not say yes to caste-based states? After all, caste is the most resistant feature of our politics, so why not just make it the basis for states formation? Why not religion? We can go on like this… Indulging identities is dangerous to India’s health. Ours is a unique nation, and we have to assert our unity and say no to these narrow-minded movements. Otherwise, the center will collapse. The center can’t hold.” It is views such as these that have insured India’s unity since 1947. And yet shamefully, today their expression is accompanied by a request for anonymity. In the atmosphere of terror that suffuses Telangana, dissent can be fatal. The defeat is India’s.

India was founded to erase divisive identities, not to deepen them. As the freedom activist Sarat Chandra Bose once phrased it, India’s purpose was to create an “immense melting-pot in which the characters of all the races and nationalities comprised in it will be mixed and out which a new ‘worldism’ will arise which will recognise no frontiers, no races….” Has India moved closer to, or away from, this ideal? The evidence is before us.

The activists of Telangana claim to love India, but have shown themselves incapable of tolerating Indians. The journalist Parakala Prabhakar has written with great feeling about his predicament as a Telugu Indian from coastal Andhra living in Hyderabad. A man of means and education, he could have settled anywhere in the world. He chose Hyderabad. His father was among the men who shaped the city and the state. Now Prabhakar is being told that Hyderabad is not his city, even that he is an enemy of the “local” – a word which, with its ugly proprietorial connotations, sullies everyone else as a predatory alien. Prabhakar is politely being asked to vacate his city and his home. The defeat is not Prabhakar’s alone. It is India’s. In the centre of India, we now have what our despotic former ruler, the last Nizam of Hyderabad, had once sought to build: a miniature Pakistan. Everyone who loves India should mourn this abomination called Telangana.

Source: http://www.thedailybeast.com/articles/2014/03/22/india-s-newest-state-telangana-is-bosnia-redux.html


2014-04-05

ఇన్స్పిరేషనల్ మ్యూసింగ్స్: 1400- GIVE IT TO YOUR KIDS !!

2014-04-05 07:56 AM C. Narayana Rao (noreply@blogger.com)
Bill Gates recently gave a speech at a High School about 11 things they did not and will not learn in school. He talks about how feel-good, politically correct teachings created a generation of kids with no concept of reality and how this concept set them up for failure in the real world. Rule 1: Life is not fair - get used to it! Rule 2: The world doesn't care about your self-esteem.

2014-04-03

ఇన్స్పిరేషనల్ మ్యూసింగ్స్: 1398- Materialism Is Not Necessarily Negative!

2014-04-03 07:54 PM C. Narayana Rao (noreply@blogger.com)
Gyalwa Dokhampa, aka Khamtrul Rinpoche, (a Buddhist teacher in the Drukpa Lineage) _________________________________ ...by just meditating, nothing will change. Along with meditation, we must develop the strength of compassion through wisdom... The purpose of Buddha's teachings is to do what is needed just NOW. Compassion helps put this in action. ...From the Buddhist point of view, we

2014-03-29

పెద్దలు చెప్పిన మంచి మాటలు: శివానందలహరీ

2014-03-29 01:18 PM Prasad Chitta (noreply@blogger.com)
గళంతీ శంభో త్వచ్చరితసరితః కిల్బిషరజో దళంతీ ధీకుల్యాసరణిషు పతంతీ విజయతామ్ | దిశంతీ సంసారభ్రమణపరితాపోపశమనం వసంతీ మచ్చేతోహ్రదభువి శివానందలహరీ || गलन्ती शंभो त्वच्चरितसरितः किल्बिषरजोदलन्ती धीकुल्यासरणिषु पतन्ती विजयताम् .दिशन्ती संसारभ्रमणपरितापोपशमनंवसन्ती मच्चेतोहृदभुवि शिवानन्दलहरी .. O SambhO! the victorious current of divine bliss that drips from the narrations of your acts in the holy

2014-02-15

నీలాంబరి: నీలాంబరి- కథల పుస్తకం

2014-02-15 06:12 AM శారద

దాదాపు రెండేళ్ళ క్రితం, అంటే డిసంబరు 2011 ప్రాంతంలో నేనింతవరకూ రాసినవీ, అక్కడక్కడా పత్రికల్లో వచ్చినవీ కొన్ని కథలతో ఒక సంకలనం వేయిస్తే మంచిదేమో అన్న ఆలోచన వచ్చింది. మా కుటుంబ సభ్యులూ, శ్రేయోభిలాషి శ్రీ సురేశ్ కొలిచాల గారి ప్రోత్సాహంతో కథల ఎడిటింగ్ మొదలు పెట్టాను.

ఆ పనిలో తల మునకలుగా వుండగానే హైదరాబాదులో మా అమ్మగారు అస్వస్థులవడం జరిగింది. ఆ తర్వాత ఒక ఏడెనిమిది నెలలు ఇంకే విషయం గురించీ ఆలోచించలేని ఒకలాటి మానసిక స్థితిలో ఆ పని మూల పడింది. తిరిగి డిసెంబరు 2012 ప్రాంతంలో అమ్మ కోలుకుంటున్న సూచనలు బలంగా కనపడడంతో మళ్ళీ పుస్తకం పని మొదలు పెట్టాము. జనవరి 2013 లో మామీద అనుకోని పిడుగు పాటు పడ్డట్టు అమ్మ మమ్మల్నొదిలి వెళ్ళిపోయారు. ఇక నాకే కథలూ వొద్దు, కథల పుస్తకాలూ వొద్దు అనే నిరాశలో నేను కృంగి పోతూండగా, సురేశ్, ఇంకా మా ఇతర కుటుంబ సభ్యులూ అనుకున్న పని పూర్తి చేయడమే మంచిదని ముందుకు నడిపించారు.

అన్యమనస్కంగానే పుస్తకాన్ని ప్రచురించి, ఇక్కడ అడిలైడ్ లో చార్ల్స్ స్టర్ట్ కౌన్సిల్ లో, మేయర్ కర్స్టెన్ అలెక్జాండర్ మిత్రుల సమక్షంలో 29 సెప్టెంబరు 2013 న ఆవిష్కరించారు. ఆ వివరాలూ, ఫోటోలూ అన్నీ నా దగ్గరే వున్నా, అసలా పుస్తకం గురించీ, ఆ ఆవిష్కరణ సభ గురించీ మాట్లాడడం కూడా ఇష్టం లేని మౌనంలో పడి కొట్టుకు పోతూ వున్నాను. అసలెప్పుడైనా రాద్దామని కూర్చున్నా ఒక్క అక్షరం కూడా ముందుకు సాగలేదు, ఎందుకో మరి.

ఆఖరికి, మిత్రులు శ్రీ నిడుమోలు ఉదయ్ భాస్కర్ ఆ సభ గురించీ, అక్కడ అందరి ప్రసంగాల గురించీ ఆయన అభిప్రాయం రాసారు. నా కథల పుస్తకానికి అభిమానం తో ముందు మాట రాసిన నిడదవోలు మాలతి గారికీ, పుస్తక ప్రచురణలో ఎప్పటికప్పుడూ దిగజారిపోతూ వున్నా పైకి లాగి ముందుకు నడిపించిన సురేశ్ గారికీ, ముఖ చిత్రం గీసి శ్రీ ఇచ్చిన చంద్ర గారికీ, కథలకి బొమ్మలేసి ఇచ్చిన శ్రీ రాజు ఏపూరి గారికీ, మా మామగారు శ్రీ రామకృష్ణన్ గారికీ, పుస్తకానికి వెనక అట్ట వేసి ఇచ్చిన మా చిరంజీవి అనన్యకూ, అందరికీ వేలవేల ధన్యవాదాలు. ఆవిష్కరణ సభకోసం ఎంతో ఆత్మీయంగా వీడియో సందేశం పంపిన శ్రీ నారాయణ స్వామి గారికీ, శ్రీమతి కల్పనా రెంటాల గారికీ కృతఙ్ఞతలు.

————————————————————————–

ఉదయ్ భాస్కర్ గారు రాసిన విశేషాలు:

‘నీలాంబరి- శారద కథల సంపుటి ఆవిస్కరన సభ విశేషాలు

శ్రీమతి శారద రచించిన కథల సంపుటి, ‘ నీలాంబరి’,  సెప్టెంబరు 29, 2013 న దక్షిణ ఆస్ట్రేలియాలోని చార్ల్స్ స్టర్ట్ నగర గ్రంథాలయంలో నగర మేయర్ కెర్స్టన్ అలెగ్జాండర్ అధ్యక్షతన జరిగిన సభలో ఆవిష్కరించబడింది.

శోభాయమానంగా జరిగిన ఈ సభకు దక్షిణ ఆస్ట్రేలియా రాష్ట్ర Multi cultural affairs commision సభ్యురాలు భ్రోంకా కింగ్, ప్రవాస భారతీయ సంఘ (IAASA-Indian Australian Association of South Australia) ప్రతినిధిగా ఉపాధ్యక్షుడు శ్రీ నారాయణన్ రాయ్, స్థానిక తెలుగు సంఘం (TASA- Telugu Association of South Australia) అధ్యక్షులు శ్రీ యారా ఆదిరెడ్డి ఇంకా అనేకమంది సాహిత్య ప్రియులు విచ్చేసారు.

సభా కార్యక్రమం ప్రారంభమైన తర్వాత అమెరికాలో స్థిరపడ్డ ప్రముఖ తెలుగు రచయితలు శ్రీ నారాయణ స్వామి (నాసి) మరియు శ్రీమతి కల్పన రెంటాల వీడియో సందేశం ద్వారా నీలాంబరి కథలను పరిచయం చేసారు.

శ్రీ నారాయణ స్వామి మాట్లాడుతూ, నీలాంబరిలోని కథలు ఆధునిక సమాజంలో స్త్రీ పాత్ర, వారి బాధ్యతలు, కుటుంబమూ, కుటుంబ సభ్యుల మధ్య సంబంధ బాంధవ్యాలూ, తల్లి దండ్రులూ-పిల్లల మధ్య సంబంధాలూ, వారి పెంపకం వంటి వస్స్తువులతో ఆవిడ వ్యక్తిత్వాన్ని ప్రతిబింబిస్తాయన్నారు. ఆవిడ కథ నడిపే తీరు కథా విలువని మనసుకి హత్తుకునేవిధంగా ఆవిష్కరిస్తూంది. ఉదాహరణకు, “ఊహా చిత్రం” అనే కథ స్త్రీ-పురుష సంబంధాలను ఉదాత్తంగా వర్ణించే ప్రేమ కథ. “నీలాంబరి” తల్లికి కూతురు ప్రేమతో పట్టిన నీరాజనంగా ఆయన అభివర్ణించారు. శ్రీమతి శారద  1996 లో ప్రారంభించిన తన సాహిత ప్రయాణాన్ని ఇలాగే కొనసాగించాలనీ, మరిన్ని చక్కని కథలతో, సాహిత్య ప్రియులని సంతోషపరచాలని ఆకాంక్షించారు.

కల్పన రెంటాల తమ సందేశంలో

” శారద కథలలో స్త్రీలు అబలలు కాదు, ఆత్మ విశ్వాసంతో తల ఎత్తుకొని నడిచే అతివలు. మంచి ఆలోచనలతో కూడిన జీవితావగాహన, రాస్తున్న కథల పట్ల నిబధ్ధత, శైలి, శిల్పం భాష పట్ల మంచి పట్టు ఉన్న రచయిత్రి శారద” అని వ్యాఖ్యానించారు.

శ్రీ ఆదిరెడ్డి గారి తమ క్లుప్త ప్రసంగంలో దక్షిణ ఆస్ట్రేలియా తెలుగు సంఘం తరఫున శ్రీమతి శారదను అభినందించారు.

శ్రీ నారాయణన్ రాయ్ మాట్లాడుతూ, దక్షిణ ఆస్ట్రేలియా రాష్ట్ర చరిత్రలో ఒక తెలుగు పుస్తక ఆవిష్కరణ సభ జరగడం ఇదే తొలిసారి అనీ, భారతీయ సంతతి పౌరులు గర్వించదగిన విషయమనీ అభినందించారు.

ఆ నాటి ముఖ్య అతిథి నగర మేయర్ కెర్స్టన్ అలెగ్జాండర్ పుస్తకాన్ని ఆవిష్కరించారు. పుస్తకం మొదటి కాపీని స్థానిక ప్రముఖ వైద్యులు డాక్టర్ మోహన్ గారికి అందజేసారు.

మేయర్ మాట్లాడుతూ, ఇటువంటి సభను తమ నగర గ్రంథాలయంలో జరపటం తమకు ఎంతో గర్వంగా వుందన్నారు. భాషా, పుస్తకాలు సంస్కృతీ సంప్రదాయాలను నిలబెట్టడంలోను, ముందు తరాలకు మంచి విలువలను అందించటంలోనూ ఎంతో ముఖ్య పాత్ర వహిస్తాయని అన్నారు. సమాజంలో స్త్రీల హక్కులు, వాటి సాధన, మొదలైన అంశాలకు ప్రాధాన్యత కలిగినట్లయితే అది యావత్ సమాజానికి ప్రయోజనం కూరుస్తందని అభిప్రాయపడ్డారు. ‘నీలాంబరి’ లో కథల గురించి క్లుప్తంగా విని, ఇవి ఆంగ్లంలోకి తర్జుమా చేసినట్లయితే ఎందో ఆసక్తిగా చదవగలనని చెప్పారు.

శ్రీమతి శారద తమ ప్రసంగంలో సభికులకు తమ ధన్యవాదాలు తెలియచేస్తూ, 1996 నుండి మొదలు పెట్టిన తన సాహితీ ప్రయాణంలో ఎదురైన అనుభవాలు వివరించారు. తనను తాను అన్వేషించుకోవడానికీ, తనకూ చుట్టూ వున్న సమాజానికీ మధ్య వున్న సంబంధాల ఆసరాతో తనని తాను నిర్వచించుకోవడానికీ సాహిత్యాన్ని ఒక మాధ్యమంగా ఎన్నుకున్నానని చెప్పారు.

ఈ కథల సంపుటిని ఆవిడ తమ మాతృమూర్తికి అంకితమిచ్చారు. తన తల్లిదండ్రులు శ్రీమతి విజయలక్ష్మీ, శ్రీ నరసిం హారావు గార్ల ప్రేరణ, ప్రభావం, సాన్నిహిత్యమూ, ప్రేమా వాత్సల్యాల కారణంగానే, తాను మనిషిగా, స్త్రీగా, రచయిత్రిగా ఎదగగలిగానని అన్నారు.

శ్రీయుతులు మురళీధరన్ గారి స్నేహమూ, సహచర్యమూ, చిన్నారులు  మధువంతి అనన్య ల ప్రేమాభిమానాలు వల్లనే ఈ పుస్తకం రూపు దాల్చిందని అన్నారు.

పుస్తక ప్రచురణకి ఎంతో తోడ్పడిన శ్రీ సురేశ్ కొలిచాల గారికి, సంపాదకులు శ్రీ వాసిరెడ్డి నవీన్, సీత గార్లకూ, ముఖ చిత్రం వేసిన శ్రీ చంద్ర గారికీ, కథలకు బొమ్మలు గీసిన శ్రీ రాజు గారికీ, ఆవిడ ధన్యవాదాలు తెలిపారు.అనంతరం చిన్న తేనీటి విందుతో సభ ముగిసింది.

ఈ సభని శ్రీమతి అనూష జాలాది చక్కటి తెలుగూ-ఆంగ్ల భాషల మేళవింపుతో నిర్వహించారు.

ఈ పుస్తకం హైదరాబాదులోని విశాలాంధ్ర బుక్ హవుస్ లోనూ, నవోదయా పబ్లికేషన్స్ లోనూ దొరుకుతుంది

శ్రీమతి అనూష జాలాది

శ్రీమతి అనూష జాలాది

సాహితీ మిత్రులు

సాహితీ మిత్రులు

 

 శ్రీ నారాయణ స్వామి (నాసీ)

శ్రీ నారాయణ స్వామి (నాసీ)

 

శ్రీమతి కల్పన రెంటాల

శ్రీమతి కల్పన రెంటాల

 

IAASA Vice President  శ్రీ నారాయణన్ రాయ్

IAASA Vice President
శ్రీ నారాయణన్ రాయ్

 

Mayor Ms. Kirsten Alexandar,  Multicultural affairs commission representative Ms.Bronka King

Mayor Ms. Kirsten Alexandar,
Multicultural affairs commission representative Ms.Bronka King, Sharada, Smt Rama Mohan, Dr.Mohan

Mayor  Kirsten Alexander DSC_3594DSC_3620 DSC_3610 DSC_3603DSC_3624 DSC_3631 DSC_3635

 

 

 


2013-11-26

నీలాంబరి: శ్రీప ప్రియ సంగీతోపాసన……..

2013-11-26 06:38 AM శారద

మా ఊళ్ళో శృతి-అడిలైడ్ సంస్థ అధ్వర్యం లో యేడాదికి రెండు లేదా మూడు కచేరీలు వుంటాయి. ఈ కచేరీలు చేసే కళాకారులు మెల్బోర్న్  సిడ్నీలకొచ్చే భారతీయ కళాకారులై వుంటారు.

అయితే రెండు మూడేళ్ళుగా  ఆస్ట్రేలియాలో స్థిరపడిన భారతీయ కళాకారులని కూడా పిలవడం అప్పుడప్పుడూ జరుగుతూంది. మెల్బోర్న్ వాస్తవ్యులు శ్రీ మురళీ కుమార్ గారి వయోలీన్ కచేరీ, సీడ్నీలో సంగీత పాఠశాల నడుపుతూన్న శ్రీమతి భవాని గోవిందన్ గారి కచేరీ, బ్రిస్బేన్ గాయనీ మణి శ్రీమతి సుష్మితా రవి గారి కచేరీ, ఇవన్నీ అలాటి కార్యక్రమాల్లో భాగాలే. ఇవన్నీ ఇండియానించొచ్చే పెద్ద పెద్ద కళాకారుల కచేరీలకేమాత్రం తీసిపోవు.

అలాటి ‘లోకల్ ఆర్టిస్టుల ‘ కచేరీ ఒకటి కిందటివారం ఇక్కడ ఇండియన్ అసోసియేషన్ హాలులో జరిగింది. పాడినవారు అడిలైడ్ వాస్తవ్యులు శ్రీమతి ఇంద్రకంటి భారతీ సుబ్రహ్మణ్యం గారయితే, ఆవిడకి మృదంగ సహకారాన్నిచ్చింది శ్రీ శివకుమార్ సేతుపతి, వయోలీన్ వాయించింది శ్రీ ముదిగొండ క్రాంతి కిరణ్ గారు. శివకుమార్ గారూ, క్రాంతి కిరణ్ గారూ సిడ్నీ లో వుంటారు.

శ్రీమతి భారతి గారు హైదరాబాదు ఆలిండియా రేడియో ఆర్టిస్టు. స్వర్గీయ శ్రీపాద పినాకపాణి, మహా మహోపాధ్యాయ శ్రీ నూకల చిన సత్యనారయణ గార్ల శిష్య పరంపరలోని వారు. చక్కటి గాత్రం, వినసొంపైన ఉఛ్ఛారణా ఆవిడ సొత్తు. ఇండియా, అమెరికా, ఆస్ట్రేలియా అంతటా ఆవిడ శిష్యులున్నారు. ప్రతీ శుక్రవారం సాయంత్రం, సత్సంగత్వే నిస్సంగత్వం   అనుకుంటూ, ఆఫీసు పని వొత్తిడినించి బయటపడి దాదాపు గంటసేపు, ఆవిడ బోధనలో సాధన చేసే అదృష్టమూ నాదే.

Image

నవంబరు పదిహేనున ఆవిడ ఏకబిగిన మూడు గంటలసేపు శ్రోతలని తమ గాత్రంతో కట్టి పడవేసారు. ఆ కచేరీలోని విశేషాలు కొన్ని-

  1. వర్ణం- పద్మ విభూషణ్ డాక్టర్ మంగళంపల్లి బాల మురళీ కృష్ణ గారు ఉత్తమ శ్రేణి సంగీతకారులే కాక వాగ్గేయకారులు కూడా. ఆయన శాస్త్రీయ సంగీతానికున్న సంప్రదాయానికి లోబడి వుంటూనే విభిన్నమైన ప్రయోగాలు చేసే ప్రఙ్ఞాశాలి. ఆయన కనిపెట్టిన రాగాలూ, తాళాలూ, గతి భేదాలూ, కీర్తనలూ, ఒక ఎత్తైతే, ఆయన రచించి స్వరపరచిన వర్ణాలు ఒక ఎత్తని స్వాభిప్రాయం.

సాధారణంగా వర్ణం లోని ముక్తాయి, చిట్ట స్వరాలకి సాహిత్యం వుండదు. వాటికి కూడా సాహిత్యం వున్న వాటిని ‘పద’ వర్ణాలంటారు. పద వర్ణాలన్ని చాలా వరకు నాట్య ప్రదర్శనల్లో వాడుతూ వుంటారు. ఆ రోజటి కార్యక్రమాన్ని భారతి గారు బాల మురళీ కృష్ణగారి అమ్మ- ఆనందదాయినీ అన్న గంభీర నాట వర్ణం తో మొదలైంది.

అకార ఉకార మకార రూపిణీ ‘అని అమ్మ వారినీ (అమ్మనూ!) వర్ణించే ఈ కీర్తనలో నాకన్నిటికంటే ఎక్కువగా నచ్చింది చరణం.

శివే శివే శివే, వేవేల వరాల రాశివే, మొరాలించు ‘ అని చనువుగా అమ్మవార్ని దబాయిస్తూనే,

అంతర్యాగమున నిను గొలిచి పురాకృత ఖలముల విముక్తునిగ

నేనైతి సకల శుభ గుణా, వినుత మునిగణావన గుణ, త్రిగుణాతీతా, విధి హరి గణపతి శరవణభవ శుక సనక అసుర సుర గణ రతిపతి సురపతి వినుత శివే, నిరతిశయ శివే, శివే పరమ..’

అన్న ముగింపు అద్భుతమనిపించింది. పురాకృత ఖలములనించి విముక్తి పొందటానికి అంతర్యాగము తప్పదు కదా?

2. ఆ తర్వాత మోహన కల్యాణిలో ముత్తయ్య భాగవతార్ విరచితం సిధ్ది వినాయకం సేవేహం‘, మాయా మాళవ గౌళలో మహారాజ స్వాతి తిరునాళ్ వారి దేవ దేవ కలయామి తే ‘, ఆనంద భైరవిలో శ్యామ శాస్త్రి వారి ‘ మరి వేరె గతి ఎవరమ్మా పాడారు.

3.  త్యాగరాజ స్వామి వారు తన మనసులో సంగీతానికి దాదాపు రాముల వారికిచ్చినంత స్థానం ఇచ్చారా, అనిపిస్తుంది కొన్ని సార్లు. బహుశా భక్తి యోగానికి అవసరమైన ఏకాగ్రత ఆయనకి సంగీతం లోనే కనిపించి ఉంటుంది. మనసునీ ఆత్మనీ కూడా ప్రక్షాళానం చేయగలిగే శక్తీ సంగీతానికి వుందంటే అతిశయోక్తి కాదేమో.

అఠాణ రాగంలో ” శ్రీప ప్రియ సంగీతోపాసన చేయవే ఓ మనసా,” అనే కీర్తన భారతి గారెత్తుకున్నప్పుడు, నాకు. “భగవంతుడికే సంగీతం ప్రియమైన ప్పుడు ఇహ మనమెంత,” అన్నట్టనిపించింది.

త్రితాప రహిత సప్త స్వరచారి,” అన్నాడాయన శ్రీహరిని.  శోభిల్లు సప్త స్వర సుందరులని,   సప్త స్వరాలనీ సుందరులతో పోల్చడమూ జరిగింది కదా! ఇప్పుడు ఆ సప్త స్వరాలలో శ్రీహరి సంచరిస్తున్నాడనడం ఎంత అందమైన భావన. ఇంతకీ త్రితాప రహితములైనవి సప్త స్వరములా, లేక ఆ సప్త స్వరముల సంచారియా?

రంజింప జేసెడి రాగంబులు మంజులమగు అవతారముల నెత్తి,” అని ఈయనంటే, “రాగాలనంతాలు నీ వేయి రూపాలు,” అన్నారు వేటూరి.  మనిషి సృష్టించుకొన్న రాగాలలో దైవం తనని తానే ఆవిష్కరించుకుంటాడన్న భావన ఎంత గొప్పది!అలౌకిక ఆనందాన్నిచ్చే అద్భుతమైన కీర్తన!

4. కుముదక్రియ- 51 వ మేళకర్త పంతువరాళి జన్యం. పంచమం లుప్తం చేసి మిగతా స్వరాలతో పాడాల్సిన రాగం. అద్భుత రసాన్ని చిలికించేందుకు వాడతారట. సృష్టిలో అర్థ నారీశరతత్వాన్ని వివరించేందుకు అద్భుత రసం కన్నా తగినదేముంటుంది? దీక్షితార్ వారి కృతి అర్థ నారీశ్వరం అలా కుముదక్రియలో ఒదిగిపోయింది.

5. “మా జానకి చెట్టబట్టగా..” కాంబోజి రాగంలో త్యాగరాజ కృతి. ఈ పాట జానకి చేత బట్టగా” అని పాడాలా అన్న వాద ప్రతివాదాలున్నాయి.

కాంబోజి రాగాలాపనకి విస్తారంగా పాడుకోవడానికీ చాలా అనుకూలమైన రాగం. అయితే పోపులో ఇంగువ ముక్కలా, మధ్య మధ్య కాకలి నిషాదం షార్ప్ గా తగిల్తేనే దాని అందం తెలిసేది.

ఆ రోజు భారతి గారు ఈ పాట నాకొక్కదానికే పాడినంతగా రసానుభూతి పొందాను నేను. (ఎలాగైనా, నాకు త్యాగరాజ కీర్తనలంటే కొంచెం ఇది. తేట తెలుగులో పదాల పొందిక చెడకుండా పాడినప్పుడు వాటిలోని అందమే వేరు….)

6. తర్వాత భారతి గారు, నీలాంబరిలో “శృంగార లహరి” (లింగరాజు గారు), తోడి లో “కరుణానిధి” (శ్యామ శాస్త్రి) విస్తారంగా పడారు.

అయితే ఆ రోజటి కచేరి హైలైటు మాత్రం రంజని రాగాల్లో రాగం తానం పల్లవి. రంజని రాగాల్లో అని ఎందుకన్నానంటే, ఈ పల్లవిలో అన్ని రకాలైన రంజని ప్రయోగాలూ వుంటాయి. రంజని లో రాగం తానం పాడిన తర్వా,త  ఖండ త్రిపుట తాళంలో “రంజనీ, కంజ దళ లోచనీ, బ్రోవవమ్మా, తల్లీ, నిరంజని ” అనే పల్లవిని అనేక రకాల రంజని రాగాల్లో  పాడారు. రంజని, శ్రీ రంజని, మేఘ రంజని, మనో రంజని, జన రంజని, శివ రంజని, కర్ణ రంజని, సుమనస రంజని రాగాలు సాధారణంగా వాడతారు. మధ్యలో శివ కుమార్ తని-ఆవర్తనం తో రక్తి కట్టించారు.  పెద్దా చిన్నా తేడాల్లేకుండా అంతా రంజని లో మునకలేసారు ఆ వేళ.

7.  రాగం తానం పల్లవి తరవాత ఖమాస్ లో “రామ నామ పానామృత” అనే కన్నడ పాటా, వసంత రాగం లో అన్నమాచార్య కీర్తన “వాడే వెంకటాద్రి మీద వర దైవము” పాడారు. కర్ణ రంజని లో తిల్లాన తో ఆనాటి కచేరీ ముగిసింది.

ఆనాటి కచేరీలో శివకుమార్, క్రాంతి కిరణ్ గార్లిద్దరూ మంచి కళ ప్రదర్శించారు. మూడు గంటలసేపు శ్రోతలెవ్వరూ కదలకుండా వినడం ఒక మంచి అనుభూతినిస్తే, అసలు ఏమాత్రం పబ్లిసిటీ లేక శ్రోతలు ఎక్కువ లేకపోవడం బాధనే మిగిల్చింది.

Image

 ————————————————————————–

[గమనిక: కచేరీ సమీక్ష కొంచెం క్లుప్తంగానే వుంది. దానికి కారణం ఒకటి గ్రంథ విస్తరణ భీతి అయితే రెండు గురువుగార్ని పొగిడే ధైర్యం లేక పోవడం. ఎవరికైనా ఈ సమీక్షలో ప్రస్తావించిన కీర్తనల గురించీ,రాగాల గురించీ వివరాలు కావాలంటే సంతోషంగా (నాకున్న మిడి మిడి ఙ్ఞానానికి) తెలిసినంతవరకూఇచ్చే ప్రయత్నం చేస్తాను.]


2013-10-12

శీనుగాడి బొమ్మలు: టైటానిక్ కాంగ్రెస్

2013-10-12 11:56 AM శ్రీను (noreply@blogger.com)
ఆంధ్రజ్యోతి

శీనుగాడి బొమ్మలు: కమి"టీ"లు

2013-10-12 11:52 AM శ్రీను (noreply@blogger.com)
సాక్షి

శీనుగాడి బొమ్మలు: ప్రపంచ దృష్ఠి దినోత్సవం

2013-10-12 11:49 AM శ్రీను (noreply@blogger.com)
సూర్య

2013-10-11

శీనుగాడి బొమ్మలు: యోగా బాబు

2013-10-11 02:15 PM శ్రీను (noreply@blogger.com)
ఆంధ్రప్రభ

శీనుగాడి బొమ్మలు: బాబుగారి పంపకాలు

2013-10-11 02:12 PM శ్రీను (noreply@blogger.com)
నమస్తే తెలంగాణ

శీనుగాడి బొమ్మలు: రాహుల్ గురుదక్షిణ

2013-10-11 02:06 PM శ్రీను (noreply@blogger.com)
సాక్షి

శీనుగాడి బొమ్మలు: రాహుల్‌కి శిక్షణ

2013-10-11 02:04 PM శ్రీను (noreply@blogger.com)
ఈనాడు

2013-10-10

శీనుగాడి బొమ్మలు: తికమక బాబు

2013-10-10 03:13 AM శ్రీను (noreply@blogger.com)
నమస్తే తెలంగాణ

శీనుగాడి బొమ్మలు: సీఎం vs డీజీపీ

2013-10-10 03:11 AM శ్రీను (noreply@blogger.com)
ఆంధ్రప్రభ  సూర్య

2013-10-09

శీనుగాడి బొమ్మలు: మతిలేని కాంగ్రెస్

2013-10-09 02:10 PM శ్రీను (noreply@blogger.com)
ఆంధ్రజ్యోతి

శీనుగాడి బొమ్మలు: ముఖ్యమంత్రే ఉద్యమనాయకుడు

2013-10-09 02:07 PM శ్రీను (noreply@blogger.com)
సూర్య

శీనుగాడి బొమ్మలు: బాబు దీక్ష

2013-10-09 02:01 PM శ్రీను (noreply@blogger.com)
ఆంధ్రభూమి నమస్తే తెలంగాణ ఆంధ్రప్రభ

శీనుగాడి బొమ్మలు: కొత్త ప్రధాని

2013-10-09 01:49 PM శ్రీను (noreply@blogger.com)
సాక్షి

2013-10-08

శీనుగాడి బొమ్మలు: విధేయత

2013-10-08 01:19 PM శ్రీను (noreply@blogger.com)
ఆంధ్రప్రభ

శీనుగాడి బొమ్మలు: సీమాంధ్ర ఉద్యమం ఉత్తుత్తేనా!

2013-10-08 01:16 PM శ్రీను (noreply@blogger.com)
నమస్తే తెలంగాణ

శీనుగాడి బొమ్మలు: లాలూజీ

2013-10-08 01:09 PM శ్రీను (noreply@blogger.com)
ఈనాడు శీనుగాడి ఛమక్కు:: లాలూజీ! జైలునుంచి పార్టీని ఎలా నడపాలో జగన్‌ని అడగవచ్చుగా!

శీనుగాడి బొమ్మలు: గ్యాస్ పోర్టబులిటి

2013-10-08 12:48 PM శ్రీను (noreply@blogger.com)
సూర్య

శీనుగాడి బొమ్మలు: ఏ పాలన

2013-10-08 12:37 PM శ్రీను (noreply@blogger.com)
ఆంధ్రభూమి
కూడలి 100 బ్లాగులనుండి

 

జాలపత్రికలు

 

పైకిబ్లాగులువార్తలుజాలపత్రికలుఫొటోలుసేకరణలుenglishటైపింగు ట్యూటరు..ఈబుక్స్..