ఏమిటీ పాలపిట్ట పత్రిక? ఎక్కడిదీ పత్రిక? అని ఆలోచిస్తున్నారా?

పాలపిట్ట అని ఒక కొత్త మాస పత్రిక మార్చ్ నెల నుంచీ ఆరంభమవుతోంది.

ఇది సాహిత్య మాస పత్రిక. సిసలయిన శ్ర్జనకి వేదిక. ఇది కేవలం సాహిత్య పత్రిక కాదు. సకల రంగాల్లోని శృజనాత్మక వ్యక్తీకరణలకు అనువయిన వేదిక. శ్ర్జనాత్మక ఆలోచనలు ఎక్కడవున్నా స్వీకరించి, పాఠకులకు చేర్చే వారధి ఇది.

నిజానికి, భారతి తరువాత పూర్తిగా సాహిత్యానికి, ఇతర కళలకు ప్రాధాన్యమిచ్చే పత్రికలు తెలుగులో కరవయ్యాయి. ప్రస్తుతం, కొన్ని సాహిత్య పత్రికలుగా చలామణీ అవుతూన్నా, వాటిలో తమ మాటకో, సిద్ధాంతానికో తాన అంటే తందానా అనేవారికే పెద్దపీట. తమకు నచ్చిన వారే సహితీమూర్తులు. వారు రచించేదే సాహిత్యం. అలాంటి పరిస్థితిలో, అన్నిరకాల వాదనలకూ, సిద్ధాంతాలకూ స్థానాన్నిస్తూ  అసలయిన సాహితీసృజనకే ప్రాధాన్యం కల్పిస్తుందీ పత్రిక.

ఈ పత్రిక ముందుగా తయారు చేసిన నమూనా ప్రతిలో తీవ్రవాదం పుస్తకం సమీక్ష ప్రచురితమయింది.

ఇంకా ఈ పత్రిక గురించి వివరాలు కావాలనుకున్నవారు ఈ క్రింది చిరునామాలో సంప్రతించవచ్చు.

ఎడిటర్, పాలపిట్ట మాస పత్రిక,
16-11-20/6/1/1,  403.
విజయ సై రెసిడెన్సీ, సలీం నగర్
మలకపేట్-500044.
ఫోను- 9848787284.

ఈ పత్రిక మాది.. మీది కాదు… అనే మహా ఔద్దత్యం… సంపాదకులను, యాజమాన్య హక్కులను పూచికపుల్లలాగా పక్కనబెట్టి మరీ స్వంతం చేసుకునే మమకారం చరిత్రలో ఏ పత్రికకు ఉంటాయో ఒకసారి ఊహించండి. వేరే చెప్పాలా.. ఇక దేనికి ఉంటుంది?  చందమామకే కదా! భారత దేశం మొత్తంలో ఆ ఘనతర కీర్తి చందమామకే దక్కింది.

కొన్ని తరాల పాఠకులచేత ఇంతగా ఆరాధింపబడుతున్న పత్రిక, గుప్తనిధుల కోసం వేటలాగా తన పాత సంచికలకోసం తెలుగుదేశం నలుమూలలా పాత పుస్తకాల షాపుల్లో, వేటాడబడుతున్న పత్రిక, పాఠకుల ఆకాంక్షలకు తలొగ్గకపోతే మనుగడ లేదని నిరూపించిన పత్రిక చందమామ. పదే పదే ఎదురవుతున్న ఈ అనుభవం మళ్లీ ఈరోజు ఆఫీసులో కలిగింది.

చందమామ  పనిలో భాగంగా కొత్త సంచికలకు రచనలను పరిశీలిస్తుంటే చందమామ సీనియర్ రచయిత శ్రీ ఎమ్.వి.వి సత్యనారాయణ గారు గత సెప్టెంబర్‍లో పంపిన బేతాళ కథ ‘కళాభిమానం’ కనిపించింది. దాదాపు 50 ఏళ్లుగా చందమామకు కథలు పంపుతున్న సీనియర్ రచయిత ఈయన. విశాఖపట్నం వాస్తవ్యులు.

ఈ మధ్య కాలంలో ఎందుకనో కథలు పంపటం తగ్గించారు కాని, కుటుంబరావు గారు, దాసరి సుబ్రహ్మణ్యం గారు చందమామ పనిలో ఉన్న కాలంలో క్రమం తప్పకుండా పంపేవారు. విగ్రహాలను చెక్కే శిల్పి గురించి రాసిన ‘కళాభిమానం’ బేతాళకథ బాగా నచ్చేసి, ఇప్పటికే లేటయింది కాబట్టి రచయితకు కథ ఎంపికయ్యిందని తెలుపడానికి తను ఇచ్చిన మొబైల్‌కి ఫోన్ చేస్తే చందమామ దిగ్గజాలతో ఈయన అనుబంధం గురించిన అపురూప విషయాలు తెలిశాయి.

కథ ఎంపిక అయిందని తెలుపగానే మహదానందపడుతూ అవతలనుంచి సత్యనారాయణ గారు మాట్లాడారు. పెద్దరికం అనే మరో చిన్న కథ కూడా పంపానని చెప్పారు. అది ఇంకా కథల గుచ్ఛంలోంచి తీయలేదని, తీసిన తర్వాత చెబుతామని మాట్లాడుతున్న సందర్భంగా ఆయన కొకు, దాసరి గార్లతో తన పరిచయం విశేషాలను చెబుతూ పోయారు.

కొకుగారి హయాంలో చందమామక కథల ఎంపిక ప్రక్రియ మెరుపు వేగంతో ఉండేదని సత్యనారాయణ రావుగారు అంటున్నారు. సెంట్రల్  రైల్వే స్టేషన్‌కు బండిలో చందమామ ఉత్తరాలు, కథలు వస్తే వాటిని అక్కడికక్కడే విప్పి చూసి, ఏది తీసుకోవచ్చు, తీసుకోకూడదు అనే విషయాన్ని వెంటనే తేల్చిపడేసేలా కొకు గారి పని శైలి ఉండేదని, కథ పనికొస్తుంది, పనికిరాదు అనే అంశంపై ఏ విషయమూ రచయితకు వారంరోజుల్లో సమాచారం పంపేవారని రావుగారు చెప్పారు.

చందమామ రచయితలతో కొకుగారు వ్యవహరించే తీరు అత్యంత నమ్రతాపూర్వకంగా ఉండేదట. మీ కథ వారి -అంచే ప్రధాన సంచాలకుల- బల్లపై ఉంచామని, వారు ఆమోదించి టిక్ చేస్తే వెంటనే మీ కథ బతికిందీ, పోయిందీ తెలుపుతామని కొకు ఉత్తరం పంపేవారట, నిజంగా వారి కాలం చందమామకు స్వర్ణయుగమేనని రావుగారి అభిప్రాయం.

ఈయన 1980కి ముందు ఓసారి కుటుంబరావుగారిని కలిసి చూసి పోదామని చెన్నయ్ లోని చందమామ ఆఫీసుకు వచ్చారట. ఆ సయమానికి కొకు ఆఫీసులో లేరు. దీంతో ఈయన కార్యాలయంలోని కుటుంబరావు గారి కుర్చీవద్దకు వచ్చి దండం పెట్టి వెళ్లారట. కొకు లేని సమయంలో దాసరిగారు ఈయనను రిసీవ్ చేసుకుని భోజనం కోసం హోటల్‌కు తీసుకెళ్లారట.  ఆరోజు ఆయన అన్నమాటలు ఈరోజుకీ ఈయన మర్చిపోలేదు.

‘కొకును ఎలాగూ కలవలేకపోయావు గాని, కొంచెం నా పేరు ఆ గిన్నెస్‌లోకి ఎక్కేటట్టు చూడు’ అని దాసరి గారు ఈయనతో ముక్తాయించారట. ఈయనకు ముందు అర్థం కాలేదట. ‘35 ఏళ్లుగా హోటల్ తిండి తింటున్నాను. ఇంటిభోజనం తినే యోగం వస్తుందో లేదో తెలీదు. ఈలోగా సాధిస్తున్న రికార్డును ఎందుకు పోగొట్టుకోవాలి. హోటల్ వదలని వీరుడిగా నా పేరన్నా గిన్నెస్‌ బుక్‌లో ఎక్కించు బాబ్బాబు’ అని దాసరి గారు జోకులేస్తుంటే ఈయనకు నవ్వాగింది కాదట.

కొకు గారిని అప్పట్లో కలవలేకపోయినా 1981 మే నెల యువలో కుటుంబరావుగారిదీ, తనదీ కథలు పక్కపక్కనే అచ్చవటం జీవితాంతం మర్చిపోని క్షణాలుగా ఈయన నిలుపుకుని ఉన్నారు. ‘చందమామ సంపాదకులు కుటుంబరావు గారేమిటి, నా కథ ఆయన కథ పక్కనే అచ్చవటం ఏమిటీ?’ ఇదీ రావుగారి జీవితానందం.

ఈసందర్భంగా తనకు చందమామతో పరిచయం ఎలా అయిందో చెప్పారు. చిన్నప్పుడు వాళ్ల క్లాస్‌లో అంతా పేదవారేనట. తనతో సహా. ఆనాటి తమ పేదరికాన్ని మాటల్లో వర్ణించలేమని అంటారీయన. క్లాసు మొత్తానికి ఒకే ఒక సంపన్నుల పాప చందమామ పత్రికను తీసుకోచ్చేదట. ఆ ఒక్క చందమామనే క్లాసులోని పిల్లలందరూ చదివేవారు. ఆణిముత్యాల్లాంటి కథలు, ఆ బొమ్మలు, మా పిల్లల ప్రపంచాన్ని, ఊహలను వెలిగించిన క్షణాలవి అంటూ చెప్పారు. చందమామను క్లాసురూముకు తీసుకొచ్చిన ఆ సంపన్నుల పాపపట్ల ఎంత కృతజ్ఞతాభావమో ఈయనకు.

(ఇన్పోసిస్ నారాయణ మూర్తిగారి సహచరి సుధామూర్తి కర్నాటకలో 5 వేల  గ్రామీణ ప్రాంత పాఠశాలలకు చందమామ కాపీలను బహుకరించే బృహత్తర పథకాన్ని మోస్తున్నారనే విషయం చందమామ పాఠకులకు తెలుసు. సంపదకు నిజమైన సార్థకత ఉంది ఈ రూపంలో కూడా. 5 వేల పాఠశాలలు, లక్షలాది పిల్లల చేతికి చందమామ. ఆ పిల్లల జీవితమూ, సుధామూర్తి గారి జీవితమూ కూడా ధన్యమయినట్లే. )

ధారావాహికగా చెప్పుకుపోతున్న తన జ్ఞాపకాలు వదలవద్దని, ప్రత్యేకించి కుటుంబరావు, దాసరి గార్లతో తన అనుబంధాన్ని, రచయితగా వారితో సంబంధానికి సంబంధించిన విశేషాలను తప్పకుండా జ్ఞాపకాలుగా రాయవలసిందని కోరాను. చందమామ బ్లాగు గురించి చెబితే తప్పక రాసి పంపుతానని ఆయన అన్నారు. మీరు ఆరోగ్యం కాపాడుకుంటూ చందమామకు కథలు రాస్తూ ఉండాలని, చందమామను మర్చిపోవద్దని, నిత్య సంబంధంలో ఉండాలని వినమ్రంగా ఈ చందమామ సీనియర్ రచయితకు ఫోన్‌లో అభ్యర్థించాను.

దానికాయన ఒక్కటే మాట అన్నారు. ‘చందమామ మీది కాదండీ, మాది. అది మా చందమామ. మాతో పుట్టిపెరిగిన చందమామ. దాన్ని ఎలా వదలతాము. కథలు ప్రచురించినా, ఎంపిక చేయకపోయినా చందమామ మాప్రాణం.. దాన్ని మర్చే ప్రశ్నే లేదు.’ ఇవతలనుంచి వింటున్న నాకు కళ్లలో సుడులు తిరుగుతున్న నీళ్లు. ఆనందమో, దుఃఖమో, దుఃఖానందమో, తెలీదు.

నా కళ్లలో, సుడి తిరుగుతున్న కన్నీళ్లలో చందమామ ప్రతిరూపం. పెద్దలు మెచ్చిన పిల్లల పత్రిక చందమామ ప్రతిరూపం. ఈ భావోద్వేగంతోనే ముగిస్తున్నాను.

చందమామ యజమానులు నాగిరెడ్డి కాదు, చక్రపాణి కాదు. మరొకరో కాదు. ప్రజలే, పాఠకులే చందమామ యజమానులు, 60 ఏళ్లు దాన్ని నెత్తిన బెట్టుకుని పూజిస్తున్న, ఆరాధిస్తున్న, ప్రాణప్రతిష్ట పోస్తున్న తరతరాల పాఠకులు, కథకులు, రచయితలు, అభిమానులు, పిల్లలు, పెద్దలు వీళ్ల ఆశీర్వాదమే ప్రాణంగా చందమామ బతికింది, బతుకుతోంది.

సత్యనారాయణ రావు గారూ, మీరు చల్లగా ఉండండి. ఆరోగ్యంగా ఉండండి. నిజంగా చందమామ మీదే. ఈ ప్రగాఢ  విశ్వాసంతోటే చందమామతో అనుబంధాన్ని వదలకండి. మీకు చందమామ తరపున నమస్సుమాంజలి.

NB: చందమామ పాత జ్ఞాపకాలకు సంబంధించిన వివరాలు కావాలంటే శ్రీ ఎమ్.వి.వి సత్యనారాయణ గారికి కాల్ చేసి తెలుసుకోవచ్చు.

99665 23470 (విశాఖపట్నం)

RTS Perm Link

మేము ఓసీలం అంట.  ఇది నాకు మా పెద్దోళ్ళు చెప్తేనే తెలిసింది. మా తాతలు ఎప్పుడో నేతులు తాగారంట. మాకు మాత్రం వాటి వాసనలు కూడా తెలియపోయినా పేరుకు అగ్రకులం. బడిలో పేరు రాయించేటపుడు తోకలేమీ తగిలించనప్పటికీ కులం మాత్రం ఓసీగానే రాశారు. దాంతో ప్రతి సంవత్సరం తరగతి ప్రారంభించేటపుడు పుస్తకాలు అందరితోపాటు మాకూ ఇచ్చేవారు కాదు. ఎందుకో పసిపిల్లలుగా ఆ క్షణం మాకు చాలా బాధేసేది. మొహం మాడ్చుకుని ఇంటికెళ్ళి నాకెందుకు పుస్తకాలివ్వరని మా అమ్మనడిగేవాణ్ణి. మనకు డబ్బులు ఉన్నాయి కదా అని సమాధానం చెప్పేది. మరి మనకంటే ఎక్కువ పొలం, డబ్బులు ఉన్న ఫలానా వాళ్ళకి ఎందుకిస్తున్నారని అడిగితే అవన్నీ మనకెందుకు? మనం డబ్బులు పెట్టి కొనుక్కుందాం లే అని ఓదార్పు మాటలు చెప్పేది.

పసిమనసులు దైవంతో సమానమంటారు. లేత మనసులు కాబట్టి ఎన్ని ఓదార్పు మాటలు చెప్పినా కొన్ని రోజులు ముభావంగా ఉండిపోయే వాడ్ని మళ్ళీ పుస్తకాలు కొనిచ్చేదాకా. కొన్ని రోజుల తర్వాత కొంచెం విషయపరిజ్ఞానం వచ్చాక ఈ రిజర్వేషన్లు కనిపెట్టిన వాళ్ళమీద పిచ్చి కోపమొచ్చేది.  అసలు రిజర్వేషన్లు ఎందుకు పెట్టారో తెలిశాక, ఒకసారి రిజర్వేషన్ ను ఉపయోగించుకుని జీవితంలో పైకి వచ్చినా తర తరాలుగా సిగ్గులేకుండా ప్రభుత్వ సొమ్మును దుర్వినియోగం చేసేవారి మీద కోపమొచ్చేది.

ఈ రిజర్వేషన్లు అందవలసిన వారికి సహాయపడకుండా, “అభివృద్ధి చెందిన వెనుకబడ్డ కులాల” వారి అడుగులకు మడుగులొత్తుతున్నా ఈ చట్టం మార్చాలని మాట మాత్రమైనా అనుకోకపోవడం మన నాయకుల ఓటుబ్యాంకు రాజకీయాలకు నిదర్శనం. ఇప్పుడు గనుక అంబేద్కర్ ఉంటే ఈ చట్టం దుర్వినియోగమౌతున్న తీరు చూసి ఖచ్చితంగా సిగ్గుపడతాడేమో…

మనం రోజూ యింత ధైర్యంగా గుండెలపై చేయేసుకొని నిదురపోతున్నామంటే

రేపటి సూర్యోదయం చూస్తున్నామంటే ..

మన రోజువారీ  వ్యాపారాలు, వ్యవహారాలు

ప్రేమలు, పెళ్ళిళ్ళు, పురుడులు, చావులు,

ఎన్నికలు-రాజకీయాలు, ఉద్యమాలు, ధర్నాలు,

వంటలూ-వార్పులూ,

సినిమా రిలీజులు, గలీజులు,

పబ్ లూ-బార్లూ , తాగుడూ-తూలుడూ..

కుట్రలూ-కుహకాలు,

అంతా సాఫీగా, సాదాగా, భారీగా

ఎవరికి వారి పరిమాణంలో

జరిగిపోతున్నాయంటే

వీటి వెనక ఓ అదృశ్య శక్తి అదే మన

వీరజవానుల రెప్పవేయని కాపలా

వారినే కప్పిన హిమపాతం యమపాశమయి

వారి కలలను కల్లలు చేయడం పెను విషాదం

వారి అమరత్వానికి నా గుండెలనిండిన  నిలువెత్తు SALUET

(కాశ్మీర్ దగ్గర్లోని గుల్బర్గా వద్ద హిమతుఫాన్ లో చిక్కుకొని అమరులైన 17 మంది వీరజవానుల స్మృతిలో)

Give me some sunshine
Give me some rain
Give me another chance.. I wanna grow up once again

ఇటీవల విడుదలైన హిందీ సినిమాలోని పాట వినగానే నాకు నచ్చిందిగానీ, నన్ను నేను చూసుకునే అవకాశంగా అనిపించలేదు, “టోటో చాన్” అనే పుస్తకం చదివే వరకూ. ఆ పుస్తకం చదువుతున్నంత సేపూ, చదివాక కూడా “యెస్.. నాకూ ఒక ఛాన్స్ ఉంటే బాగుణ్ణు” అని అనిపిస్తూ ఉంది.

నా బాల్యంతోనూ, బడితోనూ, అసలు ఇప్పటిదాకా జీవితంలో దేనితోనూ తీవ్ర నిరాశ చెందలేదు. ఉన్నంతలో దొరికిందే చాలు అనుకుంటూ ఉంటాను. పైగా నేను చదివిన బడి అంటే నాకు చాలా ఇష్టం. అప్పట్లో హైద్రాబాద్ లో పేరెన్నిక గల పాఠశాలలో అది ఒకటి. “నీదే స్కూల్?” అని ఎవరన్నా అడగగానే సమాధానంతో పాటు ఒక రవ్వ పొగరు కూడా ఉండేది. స్కూల్ ఉండి బయటకొచ్ఛేటప్పటికి అందరికీ పదో తరగతి మార్కుల మీదే కన్ను. మన లెక్కలు ప్రకారం ఎన్ని ఎక్కువ మార్కులు, ఎంత ఎక్కువ మందికి వస్తే ఆ పాఠశాల అంత మంచిదని కదూ? కాకపోతే సంవత్సరాలు గడిచేకొద్దీ, రెస్యుమే లో పదో తరగతి మార్కులు అట్టడుగున మూలుగుతూ, వల్లవేసిన పాఠాల కన్నా, చుట్టూ ఉన్న మనుషులతో, పరిస్థితుల్లో వేగాల్సి వచ్చినప్పుడు మన ఐ.క్యూ కన్నా ఇ.క్యూకి పరీక్ష! పాఠశాల విద్యార్థిగా మన మెదడెంత పదనుగా ఉన్నదానికంటే మనం జీవితంలో మనకున్న పరిమితుల్లో ఏం చెయ్యగలం అన్నదానికి ముడిసరకైన వ్యక్తిత్వం ముఖ్యం. దానికి బీజాలు పడేది స్కూల్లోనే మరి! మన స్కూల్లు వ్యక్తిత్వాలని తీర్చిదిద్దటం మాట అటుంచి, వాటిని మొగ్గలోనే చిదిమేస్తున్నారు. ఆ చర్చకి ఇది అనువైన చోటు కాదు.

మొన్న హైద్రాబాద్ బుక్ ఫేర్‍లో “నేషనల్ బుక్ ట్రస్ట్” వాళ్ళ స్టాల్ లో పుస్తకాలు చూస్తుండగా, నాతో పాటున్న స్నేహం ఓ పుస్తకం తీసి, “ఈ పుస్తకం చదివారా?” అని అడిగారు. నేను చదవలేదన్నాను. పుస్తకం గురించి మరో ముక్క చెప్పకుండా, ఓ కాపీ నా చేతిలో పెట్టి “తప్పక చదవండి! భలే ఉంటుంది. రైలు బడి అన్న కాన్సెప్టుతో బడి నడుపుతుంటారు. ఆ బడిలో చదివిన విద్యార్థిని రాసిన పుస్తకం ఇది. జపాన్ లో కథ” అని ఉత్సాహంగా చెప్పటం మొదలెట్టారు. సరే, చదివి చూద్దాం అని తీసుకున్నాం.

మొన్నెప్పుడో ఏం చెయ్యటానికీ తోచక, ఊరికే కాసేపు చదువుదాం అని మొదలెట్టాను. పూర్తయ్యే వరకూ ఎక్కడా ఆగలేదు. ఇది “టోటో చాన్” అనే చిన్నారి కథ. ఈ చిన్నారిని ఓ స్కూల్ నుండి పంపించేస్తారు. “ఎందుకూ?” అని అడగడానికి వాళ్ళ అమ్మ స్కూల్‍కి వెళ్లినప్పుడు టీచర్ సవాలక్ష కారణాలు – “క్లాసులో చెయ్యొద్దన్న పని చేస్తుంది”, “పిట్టలతో మాట్లాడుతుంది”, “రోడ్డూ పోయే వాళ్లని అరుస్తూ పిలుస్తుంది” – లాంటివెన్నో చెప్తుంది. టోటో చాన్ అమ్మ చాలా కలరవపడుతున్నా పిల్లకి మాత్రం ఏం జరుగుతుందో చెప్పదు. నేరుగా తీసుకెళ్లి వేరే స్కూల్లో వేస్తుంది.

కాకపోతే ఈ పాత స్కూల్ అన్ని స్కూల్లా ఉండదు. ఇక్కడసలు గదులే ఉండవు. ఒక రైలులో బల్లలు, కుర్చీలూ, బ్లాక్‍బోర్డ్ లు అన్నీ ఉంటాయి. ఈ స్కూల్లో చేరటానికి ఇంటర్వ్యూ ఏంటో తెల్సా? ప్రిన్సిపాల్ ముందు మనకి ఏం తోస్తే అది చెప్పటం. ఎంత సేపైనా చెప్పచ్చు, ఆయన వింటూ ఉంటారు. టోటో చాన్ లాంటి వాగుడుకాయే, “అబ్బా.. ఇంకేం చెప్పాలి” అనుకునేంత వరకూ సహనంగా వింటారు. బడిలో చేరాక, రోజూ బడికి వెళ్ళటం ఎంత నచ్చుతుందంటే, ఒక్క రోజు కూడా స్కూల్ మిస్స్ కాకుండా వెళ్లాలనిపించేంత. క్లాసులో పిరీయడ్స్ ఉండవు. రోజుకిన్ని చదువుకోవాలనుంటే, ఏది ఏక్కడైనా మొదలెట్టచ్చు. “అబ్బా.. పొద్దునే మాథ్సా? ఆ టీచరంటే నాకు చచ్చేంత భయమే” లాంటి ఆలోచనలు ఇక్కడుండవు. అలానే చుట్టూ ఉన్న వాళ్ళతో సఖ్యంగా ఉండడం, బోలెడేసి పుస్తకాలున్న లైబ్రరీ, బొమ్మలు గీసుకోడానికి కాగితాలు కాకుండా, ఏకంగా నేల మీద గీయడానికి అనుమతి.

ఈ పాఠశాల నిర్వహణలో నాకు నచ్చిన రెండు విషయాలు:

“నిన్ను చెయ్యొద్దన్నానా? మళ్ళీ చేస్తావా ఇలాంటి పని?” అని ఎంత మంది టీచర్లు, తల్లులు గొంతులు చించుకుంటూ పిసివాళ్ళని కొట్టరూ?! ఓ సారి మన టోటో చాన్ కూడా ఛెయ్యద్దన్న . చెయ్యకూడని పని చేస్తుంది. ఓ వస్తువు పోగొట్టుకుంటుంది. పోయిందని ఏడ్వకుండా ఆ వస్తువు వెతకడానికి మరో పని చెయ్యటం మొదలెడుతుంది. దాని వల్ల చాలా చెత్త చెత్తగా మారుతుంది ఆ ప్రదేశం. ఇట్లాంటి పరిస్థితుల్లో పిల్లలు కనిపిస్తే వాళ్ళని కసిరి, అక్కడి నుండి పంపించేసి, ఆనక నాలుగైదు దెబ్బలు పడేలా చేస్తారు. కానీ  ప్రిన్సిపాల్ టోటోని చూడగానే “నీ పని అవ్వగానే ఇదంతా శుభ్రం చేసేస్తావు కదూ” అంటూ వెళ్లిపోతారు. వస్తువూ దొరకదూ, ప్రదేశాన్ని శుభ్రమూ చెయ్యాలి. అంతా అయ్యేసరికి టోటోకి ఆయాసం, నీరసంతో పాటు బుద్ధికూడా వస్తుంది, “ఎందుకా పని చెయ్యటం? ఎందుకు వస్తువు పోగొట్టుకోవడం? ఎందుకు వెత్తుక్కోవటం?” అని.

మరో విషయమేమిటంటే, ఈ స్కూల్ పిల్లలు రోజూ మధ్యాహ్న భోజన విషయంలో ఒక సూత్రం పాటించాలి. దాని పేరు “కొండ నుండి కొంచెం, సముద్రం నుండి కొంచెం”. దీని ప్రకారం పిల్లలకి పెట్టే భోజనంలో నేల పై దొరికే ఆహారం, సముద్రంలో దొరికే ఆహారం సమతుల్యంగా ఉండి పిల్లలకు పౌష్ఠికాహారాన్ని అందివ్వాలని. ఏ కారణాల వల్లనైనా ఏ విద్యార్థి అయినా సరైన ఆహారం తెచ్చుకోకపోతే ప్రిన్సిపల్ భార్యే వాళ్లకి వడ్డిస్తారు. తినడం కూడా “కొన్ని నిమిషాలలో చేసే పని”గా భావించి, పిల్లలు తిన్నా తినకున్నా కొంత వ్యవధిలో మరలా క్లాసుకు వచ్చేయాలని భావించే పాఠశాల్లో చదివుండడం వల్ల అనుకుంటా, నాకీ పాఠశాల ఇంతగా నచ్చింది.

ప్రపంచ యుద్ధం వల్ల ఈ పాఠశాల పూర్తిగా నాశనమయ్యిపోయినా, దాని అవశేషాల్లా మిగిలిన విద్యార్థుల వల్ల పాఠశాల ప్రపంచ ప్రసిద్ధం అయ్యింది. టోటో చాన్ ప్రముఖ టివి ప్రెజంటర్‍గా పేరు తెచ్చుకుంటుంది. అలానే ఆ బడిలో చదివిన తక్కిన పిల్లలు కూడా. వారందరి విశేషాలు పుస్తకం చివర్న జతపరిచారు.

“ఓహ్.. ఇలాంటి బడొకటి ఉంటే ఎంత బాగుణ్ణు” అనిపించేంత అందంగా రాశారు కథని. తెలుగులో వాసిరెడ్డి సీతాదేవిగారి అనువాదం.

నేషనల్ బుక్ ట్రస్ట్ వారి ప్రచురణ మాత్రం తీవ్ర నిరాశ కలిగించింది. బొమ్మలు కనిపించేలానే లేవు. అచ్చు తప్పులు కూడా చాలా ఉన్నాయి. ఇక ఫాంటూ, పేపరు సంగతి సరే సరి. వెల ఎంతో నాకు గుర్తు లేదు కానీ, ఇదో అరుదైన రచన, దాచుకోవాల్సిన పుస్తకం. అందుకని అన్నీ బాగున్న పుస్తకాన్నే కొనుక్కోండి. స్కూల్‍కి వెళ్లే పిల్లలున్న తల్లిదండ్రులకి మాత్రం ఈ పుస్తకం.. MUST READ. తక్కిన వారు కూడా ఓ మంచి పుస్తకాన్ని చదివిన అనుభూతికోసం ఈ పుస్తకం చదవచ్చు. ఇదే రచన “రైలు బడి” అన్న పేరుతో కూడా వచ్చిందని విన్నాను.

నా చేత పుస్తకం కొనిపించినవారికి మాత్రం బోలెడంటే బోలెడు థాంక్స్!

ఆంగ్లంలో ఈ రచన గురించి వికీ పరిచయ వ్యాసం.

క్రిష్ణుడు,

( ఓ వితండ వాదం)రచన:

నూతక్కి , తేదీ:08-02-2010

క్రిష్ణ యుగమో క్రీస్తు శకమో

గొర్రెలు, మేకలు , గోవులు,ఏవైతేనేం ,

ఆకలినీ చలినీ దప్పికనూ తీర్చుతూ

మానవ జీవుల మచ్చికలో

చతుష్పాదులా ప్రాణులు

మాంసమో,పెరుగో, వెన్నో,

 చల్లో,తోలో, బొచ్చో, పేడో, పిడకో,

వాటన్నింటినీ అందిస్తూ మనిషికి

క్రీస్తయినా క్రిష్ణుడైన

ఆ కాలపు ఏక కాల జీవులా?

కాకుంటే ఏక కధా నాయకులా?

ప్రచారపు సరళిలోన

పరివర్తన చెందిన కధలా?

ఇరువురి జన్మల సంకేతం

అందించిన ఆకాశవాణి

దారి చూపిన నక్షత్ర కాంతులు

మహోధ్రుత వర్షపాతమట

మహోద్రుత  వర్షపాతమూ

నదీ ప్రవాహమిట

గొల్ల వాడ లోఎదిగిన క్రుష్ణుడు

గొల్ల పాకలో పుట్టిన క్రీస్తుడు

పాలకుల అహంకారాన్నణచి యొకరు

పాలకుల హూంకారాలు భరించి మరొకరు

ముళ్ళ కిరీటం ధరించి మరణించె నొకరు

ములు కొలకులు తాకగ పరమపదించె నొకరు.

చని పోయియు తిరిగి బ్రతికి జగతికి

బైబులుతో బ్రతుకు బాట చూపెనొకరు

తా బ్రతికుండియె జనులకు

భగవద్గీతగ బోధించెనొకరు

శాంతి! శాంతి! శాంతి!

నీ కర్తవ్యం నీవు చేయి

ఫలితం నాకొదిలేసెయ్

అన్నవారిరువురు ఒకరేనా?

ఆ పాత్రలు ఒకటేనా

యిక్కడికధ అక్కడికా?

అక్కడిదే యిక్కడికా? 

ఒకరు కాద

ఒకరా కాదా!!

రీసెర్చి సబ్జెక్టుతో

….అతడు !! సందియమున

సతమతమై

నిదురలోకి జారుకొని

ఆ చలికాలపు

నడిరేతిరి పొరబాటున 

క్రీస్తు,కిష్టయ్యలు ఒకటేనని 

గాఢ నిద్రలో కలగనకొస్తే

విక్రుత అరుపులువులిక్కిపడి నిదుర లేచి

షవరుక్రింద చన్నీళ్ళతొ

గడగడ వణుకుతు స్నానం

 వందల గుంజీళ్ళు

పాపం శమించు గాక యనే

పాప భీతి మనసులున్న

మనుషుల కాలం

అన్నింటా ద్వైధీ భావం.

90’s లోనో లేక 80’s చివర్లోనో సరిగా గుర్తుకులేదు. అప్పుడు ఇప్పుడున్నన్ని ఛానల్లు లేవు. దూరదర్శను తప్ప వేరే దిక్కు లేదు. వాల్లు వేసే పందుల పెంపకలనూ ,  వాల్ల చర్చా కార్యక్రమాలను చిరాకు పడుతూ చూస్తూ, అప్పుడు అప్పుడు వేసే మంచి సీరియల్లకు  ఆనందిస్తూ,  ప్రతి శని,  ఆదివారాల్లొ  వాల్లు వేసే సినిమాలకు మొహం వాచేల ఎదురు చూస్తూ   గడిపే రోజులవి.  అప్పుడు  మేము  కడప జిల్లాలోని, సిద్దవటం అనే ఊల్లో వుండేవాల్లం.  ఇంటి మీద పెద్ద యాంటెన్నా , దానికి ఒక బూస్టరు పెడితే తప్ప ఆఊల్లో  టీ.వీ చూడడం కుదిరేదిగాదు.

ఆరోజుల్లో, మా చిన్న పిల్లలందరికీ నచ్చిన కార్యక్రం దూరదర్శనులో వారానికి ఒక సారి వచ్చేది. అదే ఈ జెయింట్ రోబోట్.  ఇదంటే మా అందరికీ ఎంత ఇష్టమంటే,  ఆరోజుకి ఏదో ఒక వంక చెప్పి ట్యూషను ఎగ్గొట్టి చూసేవాల్లం. మా అమ్మకి కూడా నేను ఎందుకు ఎగ్గొడుతున్నానో తెలిసినా ఆరోజు మాత్రం ఏమీ అనేది కాదు. ఇంట్లో టీ.వీ వున్నా దీన్ని  పక్కింట్లో నా స్నేహితులతో కలిసి చూడ్డానికే ఇష్టపడేవాన్ని.

అసలు కథలోకి వెలితే,  మొదట  Guillotine  అనే రాక్షసుడు (అంటే ఆకారం అలా  ఉంటుందన్న మాట)  అంతరిక్షంలోనుండి ఒక అంతరిక్షనౌకలో భూమి మీదకి రావడం చూపిస్తారు .  అన్నం తినే కంచాన్ని బోర్లించి దాని వెనుక ఒక చిన్న తోకను తగిలిస్తే ఎలావుంటుందో అలా వుంటుందా  అంతరిక్ష నౌక.   అది భూమి మీదకి రాగానే ఎవరూ దాని జాడ కనుక్కోలేని విధంగా సముద్రంలో (బహుశా పసిఫిక్ మహా సముద్రం) దాక్కుంటుంది.   Guillotine దాన్నుండి  ప్రపంచాన్ని తమ గుప్పిట్లోకి తెచ్చుకోవాలనుకునే  Gargoyle Gang కు ఆదేశాలు ఇస్తుంటాడు.

ఉన్నట్టుండి సముద్రంలో నౌకలన్నీ నాశనమౌతుంటాయి. అలా ఎందుకు జరుగుతుంటాయో తెలుసుకోవాలని, ప్రపంచాన్ని రక్షించడానికి ఏర్పడ్డ  యూనికార్న్ (unicorn)  అన బడే సంస్థ యొక్క ఏజెంటు  (Agent 3) బయలుదేరుతాడు. అతనికి  అదే నౌకలో ప్రయానిస్తున్న  జానీ అనే చురుకైన కుర్రాడు పరిచయమవుతాడు.   మార్ఘ మధ్యములో ఆ నౌకని ఒక సముద్ర రాకాసి దాడి చేసి సముద్రములో ముంచేస్తుంది.   ఆప్రమాదంలో నుండి బయటపడి దగ్గరిలో వున్న ద్వీపంలోకి చేరుకుంటారు ఏజెంటు 3 , జానీలు.  నిజానికి అది Gargoyle Gang  స్తావరాల్లొ ఒకటి. అక్కడే Gargoyle Gang ఒక శాస్త్రవేత్తను బందించి అతని ద్వారా ఒక జెయింటు రోబోట్ ను తయారు చేయిస్తుంటుంది.  ఆ Gang నుండి తప్పించుకునే క్రమంలో మన హీరోలు ఆ శాస్త్రవేత్తను కలుస్తారు.

అప్పుడు అతను జెయింటు రోబోట్ గురించి చెప్పి అది ఉపయోగించడానికి సిద్దంగా ఉందని, దాన్ని యాక్టివేట్ చేయడానికి తన దగ్గరున్న వాచీలో ఆఙ్ఞలు ఇస్తే చాలని, మొదట ఎవరైతే దానికి ఆ వాచీని ఉపయోగించి ఆఙ్ఞలు ఇస్తారో,  ఆపై ఆ రోబోటు వారి ఆఙ్ఞలను మాత్రమే  పాటిస్తుందని చెబుతాడు.  అది విని వుండబట్టలేని మన పిల్ల హీరో ఆ వాచీ ని తీసుకొని నోటికొచ్చింది వాగుతాడు. అప్పటి నుండి అది మన పిల్ల హీరో (జానీ) ఆఙ్ఞలను పాటిస్తుంటుదన్న మాట.   దాంతో యూనికార్న్ ఆ పిల్లాడ్ని కూడ తమ సంస్థలో ఒక ఏజెంటుగా చేర్చుకుంటుంది.

ఇక అప్పటి నుండి ప్రతి ఎపిసోడులో ఒక రాకాసిని Guillotine పంపించడం  మన బుల్లి హీరో జెయింటు రోబోటుని పిలిచి దాని అంతు చూడడం ఇదీ మొత్తం సీరియలంతా.  చివరి భాగంలో Guillotine కి జయింట్ రోబోట్ కిజరిగే పోరులో ఇరువురూ వెల్లి ఒక గ్రహ శకలానికి గుద్దుకుని నాశనమైపోతారు.  అప్పుడు నాకు దాదాపుగా ఏడుపొచ్చింది.

అప్పటిలో దీనికి  యమా క్రేజు.  దీన్ని మల్లీ దూరదర్శను వాల్లు కాని మరే ఇతర ఛానెల్లు గానీ తిరిగి ప్రదర్శించలేదు. దీని అభిమానులకు కొదవే లేదు. ఇప్పుడు అంతర్జాలములో దీన్ని చూసే భాగ్యం కలిగింది.   దీనిలో కొన్ని భాగాలు ఉచితంగా  చూడలనుకుంటే ఈ సైటు కి వెల్లండి.

http://www.johnnysokko.com/free-johnny-sokko-episodes.html

కానీ విచారించ దగ్గ విషయమేమిటంటే కేవలము  యునైటెడ్ స్టేట్స్ లో వుండే వాల్లకు మాత్రమే  ఈ  సౌకర్యము ప్రస్తుతానికి లభిస్తోంది.  మిగిలిన దేశాల్లో వున్నవాల్లు  దీన్ని కొనుక్కుని చూడవచ్చు. మొత్తం 26 భాగాలున్న ఈ ధారావాహికము తక్కువ ఖర్చు తో కొనాలనుకుంటే ఈ కింది సైటు కి వెల్లండి.

http://www.johnnysokko.com/shop/DVD-HD-DVD-and-Blu-ray/Johnny-Sokko-and-His-Flying-Robot-on-DVD

అలా కాదు ఫ్రీగానే చూడలి అనుకుంటే youtube లో ట్రై చేయండి. చిన్న చిన్న భాగాలు దొరకొచ్చు. ఎందుకంటే వీటికున్న ప్రొప్రైటరీ హక్కుల వల్ల youtube లో పెట్టిన కొన్ని రోజులకే వాటిని తొలగించి వేస్తున్నారు. కాబట్టి దొరుకుతే మీ అద్రుష్టం.

P.S: నేను చిన్నప్పుడు దీన్ని Black&White టీ.వీ లొ చూసాను. కాబట్టి నాకు దీన్ని Black&Whiteలోనే చూడలనిపిస్తోంది.

ఇట్లు,
ఆకాశరామన్న.

ఓ అడవిలో కుందేలు ఒకటి ఉండేది. సాధారణంగా కుందేళ్ళు చిన్నవిగా ఉన్నా వేగంగా పరిగెత్తతాయి. ఆ కుందేలు తన కన్నా వేగంగా ఎవరూ పరిగెత్తలేరని విర్రవీగుతూ ఉంది. అక్కడ పక్కనే  ఆ మాటలు విన్న తాబేలు – ” అన్నా! నీవు చాలా వేగంగా పరిగెత్తగలవు. కాని అంత గర్వం పనికి రాదు, అలాఅయితే ఎప్పుడొ ఒకసారి అవమాన పడక తప్పదు” అంది. దానికి బదులుగా కుందేలు – ” నీకు ఉన్న మాట అంటే ఉలుకెందుకు? నీవు పురుగులాగా చిన్నగా పాకుతూ ఉంటావు. నన్ను చూసి నీకు కడుపు మంట.” అంతే కాక అలా ప్రతిసారి తాబేలును కుందేలు అవమానించ సాగింది. అవి భరించలేక ఒకసారి తాబేలు – ” ఊరికే గొప్పలు చెప్పుకోవటం కాదు.నాతో పందెం కాయి. ఎవరు గెలుద్దారో చుద్దాం ! ” అన్నది. కుందేలు దూరంగా ఉన్న ఒక చెట్టుని చూపించి తాబేలుతో ఇలా చెప్పింది – “అలాగే కానివ్వు. ఆచెట్టు వద్దకు ఎవరు ముందుగా వెళ్తారో , వాళ్ళే పందెం గెలిచినట్లు. సరేనా?”

పాపం! తాబేలు నిదానంగా దేకుతుంది. అది చెట్టుకు కాసింత దూరంలో ఉండ గానే, మొదలు పెట్టినానేను నాలుగు గెంతులు గెంతితే చాలు, దాన్ని దాటి పోగలను” అని  భావించింది కుందేలు. అందుకని ధీమాగా తాబేలుతో ఇలా అంది. “నీవు వొట్టి సోమరివి. మెల్ల మెల్లగా నడిస్తావు. నివు నడువు. నేను కాసేపాగి వస్తాను.”  “పరుగుపందెం ఈ క్షణమే మొదలైనట్లు తెలిసిందా? నీ ఇష్టం వచ్చినప్పుడు రా నాకేం?” తాబేలు చెప్పింది. ఆ మాటలకు కుందేలు తల ఊపింది. “ఇది చెట్టు వరకు వెళ్ళడం అంటే తెల్లారినట్లే. అందాకా ఓ చిన్న కునుకు తీస్తా” అనుకొంది కుందేలు. అది అక్కడే పడుకొని కునుకు తిసింది. మెలుకువ వచ్చేసరికి ఎంత సేపు నిద్ర పోయిందో తెలిసింది కాదు. వెంటనే గబగబా గెంతు కుంటూ చెట్టువద్దకు వెళ్ళింది. కాని తన కంటే తాబేలు ఉండటం చూసి సిగ్గుతో తల దించుకొంది. అంత గర్వం పనికి రాదని తెలుసుకొంది.

    నా చదువు అంతా అంటే అదేదో పేద్ద పేద్ద చదువులు చదివేశానని కాదు,హైస్కూలూ,కాలేజీ లో డిగ్రీ లాటిది.అదికూడా ఎలా వచ్చిందో ఇప్పటికీ
ఆశ్చర్యమే!ఒక్కటీ అర్ధం అయేది కాదండి బాబూ!ఏదో ఇండియన్ హిస్టరీ,సివిక్సూ,ఎకనామిక్స్ ( బి.ఎస్.సీ లో జనరల్ ఎడ్యుకేషన్ అని ఉండేది)కొంచెం ఇంటరెస్టింగ్ గా ఉండేవి.మిగిలినవి అంటే లెఖ్ఖలూ,ఫిజిక్సూ,కెమిస్ట్రీ ఎందుకు చెప్తారో అర్ధం అయేది కాదు.అలాగని బట్టీ పట్టేద్దామా అంటే,అదీ లేదూ.కాలుక్లస్ ట–అందులో ఇంటెగ్రేషనూ, డిఫరెన్సియేషనూ అవి ఎందుకు చేస్తారో,వాటివలన భవిష్యత్తులో ఏం లాభమో తెలిసేది కాదు.జామెట్రీ,అస్ట్రానమీ కొంచెం అర్ధం అయేవి ( అదికూడా మా ప్రిన్సిపాల్ గారు శ్రీ గరిమెళ్ళ రామేశం గారి ధర్మమా అని).ఇంక ట్రిగ్నామెట్రీ ఆ త్రికోణాలూ,మళ్ళీ వాటిలో అవేవో ఆబ్ట్యూజ్,ఐసోలసిస్ ఇంకా ఏవేవో వెరైటీలూ.ఇంక ఫిజిక్స్ కొస్తే ప్రాక్టికల్స్-ఒక్క దానికీ రిజల్ట్ వచ్చేది కాదు.స్టాప్ వాచ్ ఎలా చూడాలో తెలిసేది కాదు.ఎలాగో మొత్తానికి యూనివర్సిటీ వాళ్ళు నన్ను భరించలేక ఓ డిగ్రీ ఇచ్చేశారు !!,/b>

    ఈ మధ్యన ఇంట్లో ఉన్న పాత ఫొటోలు చూస్తూంటే, 1962 లో వాల్తేరు లో డిగ్రీ పుచ్చుకున్నప్పటి ఫొటో కనిపించింది.అందుకే ఈ గోలంతా !!
మామూలుగా డిసెంబర్ లో కాన్వొకేషన్ ఉండేది.లోపలికి వెళ్ళాలంటే కాన్వొకేషన్ గౌనూ అవీ వేసికోవాల్సివచ్చేది.వాటిని అద్దెకిచ్చేవారు.ఆ వేషం అంతా వేసికొని ఏమైతేనే డిగ్రీ పుచ్చుకున్నానండి. ఇంక ఆ తరువాత ఆ డ్రెస్ లో ఫొటో తీయించుకోవడం ఓ సరదా !!పోనీ ఆ గౌనూ అవీ తీసేసి, మామూలు డ్రెస్స్ లో వెళ్ళొచ్చుగా.అబ్బే అందరికీ తెలియాలిగా!పసుపు బట్టలతో పెళ్ళికూతుర్నీ, పెళ్ళికొడుకునీ అన్నవరమో, తిరుపతో తీసికెళ్తారే అలాగ, నేను కూడా, ఆ కన్వొకేషన్ గౌను లో జగదాంబా సెంటరు దాకా వెళ్ళి ఫుటో తీయించుకున్నాను !!అదొక్క ప్రూఫ్ నాకు డిగ్రీ వచ్చిందనడానికి! ఇంకో ప్రూఫ్ ఏమిటంటే నాడిగ్రీ సర్టిఫికేట్-పెళ్ళి అయిన తరువాత, పాపం మా మామగారు–ఆయన తణుకు స్కూల్లో ప్రింటింగ్ టీచర్ గా పనిచేసేవారు.ఆయన అల్లుడి గారి ప్రయోజకత్వం చూసి ఆనందపడిపోయి, ఆ డిగ్రీ సర్టిఫికెట్ ని, కాన్వాసు గుడ్డమీద అంటించి ఇచ్చారు. మరి ఆ రోజుల్లో లామినేషన్లూ వగైరా ఉండేవికాదుగా !

    నా చదువు బ్యాక్ గ్రౌండ్ తెలిసిందిగా! ఆరోజుల్లో చదువుకునే వాళ్ళకి ( నాలాటివారు కాదు)బి.ఎస్.సీ (ఆనర్సూ), ఎం.ఎస్.సీ, ఆ తరువాత
డి.ఎస్.సీ (డాక్టర్ ఆఫ్ సైన్సు) అని ఉండేవి. పీ.ఎచ్.డీ ఆర్ట్స్ లోనే ఉండేదనుకుంటా.మా చిన్నన్నయ్య గారు డి.ఎస్.సీ చేశారు (చదువొచ్చిందికాబట్టి చేశారు!!).అప్పుడు మా ఇంట్లో అందరికీ ఎంతో గొప్పగా ఉండేది. నేను కూడా అడిగినవాడికీ, అడగనివాడికీ చెప్పేవాడిని, ఇలా మా అన్నయ్యగారు డాక్టరూ అని.

    ఇంతకీ చెప్పొచ్చేదేమిటంటే,ఆంధ్ర దేశం లోని విద్యా విధానాన్ని ఇంకా హింస పెట్టడం ఇష్టం లేక, నేను చదువు ‘త్యాగం’ చేసేసి ఉద్యోగంలో చేరిపోయాను.నేను కర్కీ లో ఫాక్టరీ లో చేరగానే, ఓ చోట బోర్డ్ చూశాను-డి.ఎస్.సీ ఇన్ ఛార్జ్ అని.నాకు తెలిసిన డి.ఎస్.సీ మా అన్నయ్యగారు చదివినదే.అబ్బో ఈ ఫాక్టరీ లో చాలామంది తెలివైన వాళ్ళున్నారూ, ఎంతమంది డి.ఎస్.స్సీ లో అనుకున్నాను. పైగా వాళ్ళతో పరిచయం చేసికుందామనుకున్నాను కూడా! ఒకాయన దగ్గరకి వెళ్ళి గొప్పగా చెప్పాను- ‘ మా అన్నయ్య గారు కూడా డి.ఎస్.స్సీ యే అని.ఆయన బోల్డంత సంతోష పడిపోయి, ఏ ప్లెటూనూ అన్నారు! ఈ ప్లెటూన్లూ, కంపెనీలూ అవీ అప్పటికి తెలియవుగా, అందుకే ‘ఆంధ్రా యూనివర్సిటీ’ అన్నాను.పైగా ఫలానా, ప్యూర్ ఫిజిక్స్ లో చేశారూ, మీరెందులో చేశారూ అన్నాను?మనకి తెలియనప్పుడు అలాటి వాటిలో వేలు దూర్పడం ఎందుకూ,అబ్బే మనకున్న విజ్ఞానం అందరికీ తెలియాలిగా !!అవతలాయన ఖంగారు పడిపోయారు.ఇంక ఇది కాదు సంగతీ అనుకొని,ఉరుకోలేక నీకు డి.ఎస్.సీ అంటే తెలుసునా అన్నారు? డాక్టర్ ఆఫ్ సైన్సు కాదా అన్నాను. భయ్యా డి.ఎస్.సీ అంటే డిఫెన్స్ సెక్యూరిటీ కోర్, అంటే ఇప్పటి సి.ఐ.ఎస్.ఎఫ( సెంట్రల్ ఇండస్ట్రియల్ సెక్యూరిటీ ఫోర్స్) లాటిదన్నమాట !అంటే వాళ్ళనేదో కించపరుస్తున్నాననుకోకండి, తెలియకుండా ఊరికే ఏదో నోటికొచ్చింది వాగకూడదూ అని తెలిసింది. నిన్న నేను పనిచేసిన ఫాక్టరీ కి వెళ్ళాను. అక్కడ గేటులో ఉన్న డి.ఎస్.సీ గార్డ్ ని చూసినప్పుడు, 46 ఏళ్ళక్రితం జరిగిన సంగతి గుర్తుకొచ్చి నవ్వొచ్చింది
అలాగని ఈ 46 ఏళ్ళలోనూ ఏదో పరిజ్ఞానం పెరిగిందనికాదు, ఇప్పుడు ఏదైనా మాట్లాడేటప్పుడు ఒళ్ళు దగ్గర పెట్టుకుని మరీ మాట్లాడుతూంటాను.
అప్పుడప్పుడు పాత రోజుల్లో నేను చేసిన ఘనకార్యాలు వ్రాసి మిమ్మల్ని బోరుకొడుతూంటాను !!

@chandu,

Firs of all, give respect and take respect, and try to avoid using caps-locks while you are typing. You need not shout and you don’t have the right to shout on someone who is neither your subordinate nor a person depended on you.period. (I think you know, and you did it intentionally, writing something in caps-locks treated as saying loud or shouting)

Coming to the topic, You accused me of doing so many things that I never did. Where I told Brahmins are the only people showed discrimination on Dalits or other? I argued many times in favour of Brahmins in other blogs, because I believe nowadays brahmins are not responsible for what has done by the brahmins (Of course, by others also) in past.I don’t have any enmity or personal grudge on them.

You are saying people are jealous of brahmins, that’s a news for me. If any feeling people have on brahmins, I am sure, that is not jealousy. I don’t know what kind of impression you have on my blog previously and I neither care of that.

I never feel that I am depressed or unabled, But yeah, I sometime feel discriminated.

No person can get a job in DRDO, ISRO, or BAARC or even a Faculty post in Engineering College with 35% marks, not even SC,ST. They must have 60%, for ISRO it may be 65% which is same for all casts. If a brahmin or reddy who has 65% can make a efficient “nag” missile then an SC or ST also can do that. So, you don’t bother about that. (see the link below)

http://www.isac.gov.in/CentralBE/advt.jsp

And you talked much about reservations of SCs and STs but you forgot or conveniently missed to mention reservations for BCs, why? Don’t you think that, it is not only SC/ST who are getting reservations?

And thanks for asking us to change our lives, we are in the process.

6 phentermine alternative supplements or buy online viagra or extra cheap phentermine or tramadol cod online or tramadol for sale or xanax 5mg or buy viagra ups or cheap cialis australia or cialis no prescription or buy tramadol cod or cod phentermine or buy viagra or overnight tramadol or phentermine 37 5mg or generic viagra india or cialis drug or adipex diet aid or xanax effects or buy viagra pill or generic viagra mexico or ordering tramadol online or pal pay phentermine or generic adipex or cheapest viagra or cheap cheap viagra or tramadol depression or xanax bars or xanax and alcohol or adipex generic or order tramadol online or phentermine alternative supplements or cialis vs viagra or generic viagra mexico or cialis free or buy viagra ups or overnight tramadol or buy xanax or cialis info or cialis dosage 20mg or is adipex safe or ordering tramadol online or what is xanax or no prescription tramadol or cialis 10 mg or no rx phentermine or buy generic viagra or adipex on line or cialis for woman or xanax abdominal pain or phentermine 37 5mg or

మీ అభినందనకు ధన్యవాదములు వాసుకి గారు. కథావస్తువు అందరికీ తెలిసిందే అయినా పాత్రల పేర్లు మార్చడానికి గల కారణాన్ని గమనించ ప్రార్ధన.

U r correct sir.. .. reservations must be economic position based.. not on f****n caste based.. i hate this thing u c..

అసలు ఏ రంగంలోనూ రిజర్వేషన్ల అవసరం రాని,లేని రోజులు రావాలని కోరుకుందాం.
పైన ఎవరో అన్నట్టు రిజర్వేషన్లకు వ్యతిరేకంగా ఆత్మహత్య చేసుకుంది కాకుండా…వెనుకబడిన తరగతులకు మండల్ కమీషన్ నివేదిక ప్రకారం రిజర్వేష్నన్లను అమలు చెయ్యాలని వి.పి.సింగ్ ప్రభుత్వం నిర్ణయించినప్పుడు స్వీయదహనానికి పాల్పడ్డవారిలోని వాడు రాజీవ్ గోస్వామి.అతని అత్మాహుతి యత్నాన్ని ముఖచిత్రంగా ప్రచురించుకున్న ఇండియా టుడే దేశం లోనే ప్రముఖ ఆంగ్లపత్రిక అయ్యింది.
తర్వాత అతను కాంగ్రెస్ పార్టీ అనుబంధ విద్యార్ధి విభాగమైన యన్.యస్.యు.ఐ తరపున ఢిల్లీ విశ్వవిద్యాలయ విద్యార్ధి సంఘానికి అధ్యక్షుడయ్యాడు.కొన్నాళ్ళకు వ్యాపారరంగంలోకి దిగి అనంతరం పదిహేనేళ్ళకు ఆరోగ్యసమస్యలవల్ల కన్నుమూశాడు.

మీ వ్యాఖ్యలకు సర్వదా కృతజ్ఞుడనండి మాధవరావు గారు

రవిగారూ,
ప్రింట్ చందమామ రచయితలతో ఇటీవలే పరిచయాలు పెరుగుతున్న సందర్భంలో వారి మాటలను యధాతథంగా తీసుకుని బ్లాగులో పెట్టాను. ఇంకా వివరంగా చందమామతో వారి అనుబంధం గురించి, వారు రాసిన కథల వివిరాల గురించి కూడా వారినే రాసి పంపమని చెబుతున్నాను. మరింత సమగ్ర సమాచారానికి ఇది తప్పదు. మాచిరాజు కామేశ్వరరావు, వసుంధర, శివనాగేశ్వరరావు గార్లు… ఇంకా చాలమందే ఉన్నట్లున్నారు ఈ జాబితాలో. పరిచయం పెరిగే క్రమంలో వారి అమూల్య జ్ఞాపకాలను అక్షరాల్లో పెట్టవచ్చని భావిస్తున్నాను. రచనా సంబంధం ఎలాగూ ఉంటుంది. చందమామ సీనియర్ కథకులు చందమామ గురించి ఏమనుకుంటున్నారు అనేది మన తరానికి అమూల్య విషయమే కదా. మన ఆకాంక్ష తీరుతుందనే ఆశిస్తున్నా. ధన్యవాదాలు.

మీ ఆలోచన బాగుంది. ఏమో ఒకటేనేమో. ఆ పైవాడికే తెలియాలి. మీరేమంటారు.

>>గూగిలించకుండా గుర్తు తెచ్చుకోవడనికి ప్రయత్నించండి … దేవతల గురువు.
దీనికి గూగిలించాల్సిన పనిలేదు లెండి. వెంటనే గుర్తుకొచ్చింది బృహస్పతి అని. అన్నట్టు ఈ కథ కూడా నేనెక్కడా వినలేదు. అందుకనే అడిగాను.

బాగా చెప్పారు .