I was revisiting Charlie Chaplin’s autobiography after a long time (partly because I know I will part with it in few days!) and was reading the chapter where he speaks about the making of “Gold Rush”. I found this part of it a very interesting read.

*******

In the creation of comedy, it is paradoxical that tragedy stimulates the spirit of ridicule; because ridicule, I suppose, is an attitude of defiance: we must laugh in the face of our helplessness against the forces of nature – or go insane. I read a book about the Donner party who, on the way to California, missed the route and were snowbound in the mountains of Sierra Nevada. Out of one hundred and sixty pioneers only eighteen survived, most of them dying of hunger and cold. Some resorted to cannibalism, eating their dead, others roasted their moccasins to relieve their hunger. Out of this harrowing tragedy, I conceived one of our funniest scenes. In dire hunger, I boil my shoe and eat it, picking the nails as though they were bones of a delicious capon, and eating the shoe-laces as though they were spaghetti. In this delirium of hunger, my partner is convinced I am a chicken and wants to eat me.

********

That scene is one of those very funny scenes I saw in any film… and I do feel the dark-humor in it. It was interesting to know how Chaplin perceived of such a scene.

(Well, as Mullapudi says, autobiographies are for elevating us and degrading others. Chaplin’s autobiography is no different. But still, its an entertaining read.)

ఏ హృదయం అయితే తన అశాంతిని, అక్కసుని మరో హృదయంపైకి వెదజల్లాలని ప్రయత్నించదో అలాంటి హృదయాన్ని కలిగి ఉండడానికి మించిన అదృష్టం మరొకటి లేదని భావిస్తాను నేను.

ఏ తారుమారైన అంచనానో, మరో అసంతృప్తో, లేదా మనం ఊహల ద్వారా సృష్టించుకునే అపార్థాల మాయల ముసుగో.. మనల్ని స్థిమితంగా ఉండనీయక మాటల ద్వారానో, చేతల ద్వారానో మన అల్పత్వాన్ని ప్రదర్శించ ప్రయత్నిస్తుంది.

ఏ మనిషి సాన్నిహిత్యం అంచనాలకు లోబడదో.. ఏ మనిషి మనం ఎలా ప్రవర్తించినా.. "నువ్వెందుకు ఇలా ప్రవర్తించావని" మన వ్యక్తిగత స్వేచ్ఛలోకి ప్రవేశించి ప్రశ్నించరో వారిని అమితంగా ఇష్టపడతాం మనం.

"నీ నుండి నాకేం అక్కర్లేదు.. ఓ మంచి స్నేహం చాలు" అన్న కొద్దిపాటి స్వార్థం కూడా లేని  స్వభావం మనలో ప్రస్ఫుటంగా కన్పిస్తే స్నేహ హస్తాన్ని చాచని వారెవరుంటారు?

అలా అన్ కండిషనల్ స్నేహంలో కూడా.. మనం ఎదుటి వ్యక్తిని అనవసర ప్రమేయంతో చీటికీ మాటికీ సరిచేయాలని ప్రయత్నిస్తే ఆ అనవసర జోక్యాన్ని తట్టుకోలేక దూరమవ్వని వారు మాత్రం అరుదే!

మన అనుకున్న మనిషిపై మనకు తెలియకుండానే మనం పెత్తనం చెలాయించేస్తుంటాం. మనిషి అనుకున్న టైమ్ కి రాకపోయినా, ఫోన్ చేయకపోయినా, కలవకపోయినా, మనం చెప్పినట్లు ప్రవర్తించకపోయినా, మన నిర్ణయాలు పాటించకపోయినా.. అన్నింటికీ నొచ్చుకుంటూనే ఉంటాం.

ఆ అసంతృప్తిని చల్చారక మనం అభిమానించే హృదయాలపైకీ పదునైన కత్తుల్ని మాటల రూపంలోనో, ఛేష్టల రూపంలోనో దూస్తూనే ఉంటాం.

ఎవ్వరూ మనవారు కారు! ఎవరి ప్రపంచం వారిది. ఓ వ్యక్తితో మనకు అనుబంధం ఏర్పడిదంటే అది ఏదో కార్యం నెరవేరడానికైనా అయి ఉండాలి, ఆ కార్యమేమిటన్నది ఈ క్షణం అర్థం కాకపోయినా ఎప్పుడోసారి దాని పర్యవసానం నిరూపితం అవుతూనే ఉంటుంది. ఒక్కోసారి మనం మన జీవితంలో పలువురు మనుషులతో ఎందుకు కలిసి బ్రతుకుతున్నామో జీవితాంతం ఆలోచించినా అర్థం కాకపోవచ్చు.

"నేను ఫలానా వ్యక్తికి ఉపయోగపడుతున్నాను… ఫలానా వ్యక్తి వల్ల నాకెలాంటి ఉపయోగం లేదు" అనే ఆలోచనలు కొందరిలో పుడుతుంటాయి. ఆ మాటకే వస్తే ఎవరికీ ఉపయోగపడని జీవితం ఎందుకు? సాటి మనిషికి అవసరంలో ఉపయోగపడడానికి మించిన తృప్తి ఏముంటుంది?

ఓ చిన్న సాయం చేసినంత మాత్రాన, కొంత ఆత్మీయంగా ఉన్నంత మాత్రాన ఆ మనుషులపై అంచనాలు పెంచుకుని వారు ప్రతీదీ మనకు అనుగుణంగా ప్రవర్తించాలని కోరుకోవడం సరైనది కాదు.

ఓ కేంద్రక స్థానంలో కూర్చుని.. నా చుట్టూ ఉన్న మనుషుల్నినా జ్ఞానేంద్రియాలతో స్పృశించ ప్రయత్నిస్తే ఎవరి నుండీ ఎటువంటి ఎక్కుపెట్టబడిన విల్లులూ నా వైపు సంధించబడి లేకపోతే  నన్ను నేను  స్వేచ్ఛాజీవిగా భావిస్తాను నేను! అప్పుడే ఆ మనుషులందరితోనూ నా అనుబంధం సంతోషంగా కొనసాగుతుంది. నాకే కాదు మనందరికీ వర్తించే సూత్రమిదే! మన హృదయాలు ప్రేమతో వశం చేసుకోబడి ఉండాలి కానీ ద్వేషంతో ఛిధ్రం చేయబడడం కోసం విల్లులు ఎక్కుబెట్టబడి ఉంటే దానికి మించిన నరకం ఏముంటుంది?

- నల్లమోతు శ్రీధర్
ఎడిటర్
కంప్యూటర్ ఎరా తెలుగు మేగజైన్

(మంచాయన మహాప్రసంగం గోలలో ఇది కొట్టుకుపోయింది అప్పట్లో. మళ్ళీ ఇవ్వాళ తారసపడడంతో పోస్టుతున్నా… )

నాకు మా మంచమ్మాయ్ అంటే ఎంత ప్రేమతో కూడిన అభిమానం వల్ల వచ్చిన గౌరవమో ఈ టపా చదివేవారిలో కొంతమందికైనా తెలిసే ఉంటుంది. “ప్రేమతో మీ లక్ష్మి” కొట్టు కట్టేశారని తెలిసిన రోజు నా హృదయం మూగగా ఎంతసేపు రోదించిందో నేను ఎవ్వరికీ చెప్పుకోలేదు. అటుపిమ్మట ఎంతో మంది గొప్ప గొప్ప మహా వీర నటులనూ, యాంకర్లనూ చూసినప్పటికీ, ఏమిటో అసంతృప్తి. చాన్నాళ్ళకి, పవిత్ర శుక్రవార వారాంతం కోసమని చెప్పి వచ్చిన ఒక స్నేహితురాలు నాకు ఒక దారి చూపించింది. మంచమ్మాయ్ లేకుంటేనేం? కాస్తో కూస్తో ఆవిడ తమ్ముడు కావడం అన్న ఒకే ఒక్క క్వాలిఫికేషన్ చాలదా – విష్ణు బాబును చూస్తూ నీ బాధ కొంచెం దిగమింగడానికి? అని – అంటే, ఇంత పొడుగ్గా మాట్లాడకపోయినా, “వస్తాడు నా రాజు” సినిమా చూపించింది. పైగా, దీనిలో విష్ణుబాబుకి కాస్టూంస్ రూపకల్పన మంచమ్మాయ్ వాళ్ళ ఇలవేల్పు విన్నీ అని చెప్పింది. ఇదివరలో విన్నీ అంటే మంచమ్మాయ్ కీ వాళ్ళ కుటుంబ సభ్యులకీ ఎంత గౌరవమూ, భక్తీ ఉన్నాయో మాటల్లోనే కాక కవిత్వంలో కూడా చూసి ఉన్నాను కనుక, ఈ రెండు కారణాలు చాల్లే అనేసి సినిమా చూసేసాను.

వీరి ఆస్థాన నటి తాప్సి కూడా ఉన్నదాయె! ఆ అమ్మాయెవరు? అని నా ఫ్రెండును అడిగాక, నేనెంత సిగ్గుపడిపోయానో చెప్పలేను. ఆ సిగ్గుతో కృంగి కృశించి వంగి వడియమై మళ్ళీ మామూలవ్వడానికి ఇన్నాళ్ళు పట్టింది.ఇంతకీ, నేనేం అభిమానిని, కుటుంబ ఆస్థాన నటుల్ని కూడా గుర్తుపట్టలేకపోతే? అన్న సిగ్గు అది. అలాగే, నా ఫ్రెండు ప్రసాదించిన జ్ఞాన గుళికల వల్ల, నేనెంత అజ్ఞాన అభిమానినో కూడా బాగా అర్థమైంది. ఒకరిని అభిమానిస్తే సరిపోదు – వాళ్ళ జీవితంలో ముఖ్య భూమిక పోషించే వారి గురించి, వాళ్ళ వాళ్ళ గురించి, వాళ్ళ వాళ్ళ వాళ్ళ గురించీ, వాళ్ళ వాళ్ళ వాళ్ళ వాళ్ళ గురించీ కూడా తెలుసుకోవాలి, అని అప్పుడే దృఢంగా అనిపించింది.

ఇంతకీ, ఏమైనప్పటికినిన్నీ, బాబు చాలా కష్టపడ్డాడు. మాటల్లోనే కాదు, చేతల్లో కూడా అది బాగా కనబడ్డది. కొంతమంది పావలాకి రూపాయ నటన కూడా చేశారు కానీ, వాళ్ళ ప్రస్తావన ఇక్కడ అనవసరం – వాళ్ళు మంచమ్మాయ్, ఆవిడ ఫ్యామిలీ కానంత వరకూ వాళ్ళేం చేసుకున్నా నాకు అనవసరం కదా! అయినా, ఇప్పట్లో అన్నీ ఇలాగే ఉన్నాయి కదా, విష్ణు బాబుని చూస్తె, కనీసం నాకు ఏదో మనవాళ్ళ సినిమా చూసాం అన్న తృప్తి అయినా మిగుల్తుంది. ఏ రవితేజదో, ధర్మతేజదో చూస్తే కనీసం ఆ ఫీలింగ్ అన్నా కలగదు కదా!

ఇంతకీ, నాకు చూపించాలన్న తపత్రేయంలో రెండోసారి రాజుని తన ముందుకి రప్పించిన ఈ సదరు ఫ్రెండు ఎవరో ఈపాటికి మా ఉమ్మడి పరిచయస్థులకి అర్థం అయ్యే ఉండొచ్చు. నా జీవితంలోకి వసంతాగమనంతో పాటు మంచు కూడా వచ్చే అదృష్టం పట్టడానికి కారణం అయిన సదరు స్నేహితురాలికి ఈ టపా అంకితం. అలాగే, ఈ సినిమాని రెండు సార్లు చూడ్డం వల్ల తనలో దాగి ఉన్న అభిమానిని బయటకు తెచ్చి తనకి తెలియజేసిన అదృష్టం నాకు పట్టడం నా అదృష్టం. ఇలాగ, తమకి తెలియకుండానే అభిమానులని చేసేయడం మంచమ్మాయ్ నుంచే అబ్బిందనుకుంటా విష్ణుబాబుకి!

మీ వ్యాఖ్య చదివాను. కానీ, విశేఖర్ నన్ను అటువైపు రావద్దు అన్నాడు. కానీ, నేను రావడం అక్కడ ఏదన్నా విచిత్రమైన టపా ఉంటే నా బ్లాగులో సమాధాన మివ్వడం మాత్రం తప్పక చేస్తాను.  ఎందుకంటే, నాది సిద్దాంత పరమైన వైరం. కాబట్టి, నా టపాలు ఎప్పుడూ ఉంటాయి. నేను రాయకూడదు అనుకుంటే..ఆయనన్ను పబ్లిక్ గా పోస్టులు రాయొద్దని చెప్పండి. అంతే.

ఇక నేను మీరు ఎవరినో బూతులు తిడుతుంటే వారి తరపున వకాల్తా పుచ్చుకుని రావడం లేదండీ. మీ వ్యాఖ్యలో విద్వేష ప్రచారం చేసే వారు, బూతులు రాసే వారు అంటూ .. అందర్నీ కలిపి అన్నారు.  విశేఖర్ భావిస్తున్నట్టు ఆయన బ్లాగులో బూతులు రాసింది నేను కాదు, కానీ .. విశేఖర్ గారు, మిగిలిన కమ్యూనిస్టులు నన్ను పదే పదే మీది గుడ్డి విద్వేషం, మీది విద్వేష ప్రచారం అంటూ … లేని పోని గొప్పదనాన్ని తమకు ఆపాదించుకోవడమే కాక, నా రాతలకు విద్వేషం ఆపాదిస్తుండడం జరుగుతోంది.

నా మటుకు నేను ఏమి రాసినా గుడ్డిగా ఒక సిద్దాంతం అంటూ లేక ఎప్పుడు రాయలేదు. అది కమ్యూనిజం మీద అయినా సరే .. లేదా ఫెమినిజం మీద అయినా సరే.  నాకంటూ ఒక సిద్దాంతం ఉంది, దాన్ని తమకు వ్యతిరేకంగా ఉంది అన్న కారణం చేత గుడ్డి విద్వేషం అని పిలిస్తే నేను రియాక్టవ్వడం తప్పేమీకాదు కదా. అందుకే మీరు … విద్వేషాన్ని బ్లాగుల్లో ప్రచారం చేస్తున్నారు అని అనగానే … చాలా మందిలా మీరు కూడా నన్ను రిఫర్ చేస్తున్నారు అనుకున్నాను. (బ్లాగుల్లో డైరెక్టుగా కాక ఇలా.. వంకరగా ఎదుర్కొనే వాల్లు చాలా మందే ఉన్నారు లెండి. అలాంటి వాల్లను చూసీ చూసీ … కొన్ని సార్లు నిజంగానే అలా ఉపయోగించకపోయినా అనుమానించాల్సి వస్తుంటుంది).

అంతెందుకు, మీరు ప్రస్తుతం రాసిన కామెంటులో కూడా నాది గుడ్డి విద్వేషమనే అన్నారు.  అందుకే, కమ్యూనిష్టులపై విద్వేష ప్రచారం బ్లాగులో చేస్తున్నారు అన్నప్పుడు నేను రియాక్టవుతూ ఉంటాను. అలానే రియాక్టయ్యాను కూడ. కానీ విశేఖర్ దాన్ని పట్టుకుని, ఆయన బ్లాగులో ఆయన్ను తిడుతూ రాసిన అన్ని కామెంట్లకీ నేనే కారణమనే అభియోగాన్ని నా మీద మోపడమే కాదు..   హిందూ మతము గురించి మాట్లాడుతూ, అమ్మనూ, అక్కచెళ్ళెళ్ళను ఎలా తిడుతున్నారు అన్నాడు.  అమ్మనూ, అక్క చెల్లెల్లను తిట్టిన వారిని వెనకేసుకు రావడం వారికి తెలిసినంత గొప్పగా నాకు తెలీదండి.  అమ్మ నా భూతులు తిట్టిన ప్రవీన్ ను ఆయన వెనకేసుకు రావడం బ్లాగులోకానికి బాగానే తెలుసు.. అటువంటి నీచ భావాలున్న విశేఖరా నాకు నీతులు చెప్పేది??

ఆయన కున్న మరో దురలవాటూ ఏమిటంటే.. ఆయనకు ఎవరినైనా ఎదుర్కోవడం చేతకాకపోతే.. ఏదో ఒక అభియోగాన్ని మోపి .. ఇటువైపు రాకండి అనడం. మొదట ప్రవీన్ విషయములో అయ్యవారిని కడిగిపారేసిన పద్మ గారిని కూడా ఇలానే లేని ఉద్దేశాలను ఆమెకు అంటగట్టి ఆమెను బ్లాగుకు రావద్దన్నారు.  పద్మ గారు, సింపులుగా ఆయన భీరత్వాన్ని నాలుగు దులుపులు దులిప్ .. వదిలేశారు.

ఇప్పుడు పాపం అవే తెలివి తేటలను నామీద ప్రయోగిస్తున్నారు అయ్యవారు.  నేను చేయని పనులను నాకు అంటగట్టి, ఇవన్నీ చేస్తున్నావు కాబట్టి  ఇక మీద నాబ్లాగుకు రాకు అన్నారు. ఆయన గారి బ్లాగుకు ఆయన మీద వల్లమాలిన అభిమానముతో నేనెప్పుడూ రాలేదు. కేవలం ఆయన విష ప్రచారాలను తిప్పి కొట్టడానికి మాత్రమే వచ్చాను. ఇప్పటి వరకూ అదే చేశాను. ఇక మీదట కూడా అదే చేస్తాను.

ఇంకో మాట, భావ వ్యక్తీకరణ అనేది బరువైన పదం కాదండి రాజశేఖర్ గారూ. అలానే భావ వ్యక్తీకరణ అంటే  మీరు మాట్లాడడమే కాదు, దానికి వ్యతిరేకంగా నేను మాట్లాడడం కూడా వస్తుంది. అది కూడా భావ వ్యక్తీకరణే.

ఇక వ్యంగ్యం గురించి మాట్లాడుకుందాం. వ్యంగ్యం అనేది తప్పు కాదు. వ్యంగ్యం అనేది ఒక శక్తివంతమైన అందరూ ఆమోదించిన ఒక భావ వ్యక్తీకరణ.  అది సంస్కార వంతమైఅనదే… వెధవ, లంపెన్ .. లంటి పదాలకన్నా సంస్కార వంతమైనదే.  (మీరు ఇవి తిట్లు కాదు అన్నారు. మరి వ్యంగ్యం మాత్రం మీకు తప్పు అని ఎలా అనిపించిందండీ.) కాబట్టి వ్యంగ్యంగా రాయడం తప్పు కాదు. అనేక మంది ఇదివరకు రాశారు.

అయినా .. అన్నీ మావేదాల్లో ఉన్నాయిషా.. అంటూ రాసిన రాతలు వ్యంగ్యాలు కావుటండీ, వాటిని ఎంతో మంది కమ్యూనిస్టులు, హేతువాదులూ అంగీకరించారు, మెచ్చుకున్నారు. తిరిగి అదే వ్యంగ్యాన్ని వారి మీద ప్రయోగిస్తే మాత్రం.. వ్యంగ్యం అనేది తప్పు అంటే ఎలా?

అయినా .. నేను విద్వేష ప్రచారాలు అన్నదాన్ని చూసి ఒక కామెంటు రాస్తే,  అలా బూతులు తిట్టిన వారినందరినీ మీరు వెనకేసుకొస్తున్నారు, వారికీ మీకూ సంబంధం ఏమిటి అని అడుగుతున్నారు కదా, మరి …

అల్ కైదా టెర్రరిస్టులను, ఒసామా బిన్ లాడెన్ నూ, వెనకేసుకొస్తున్నారు కదా… అంటే విశేఖర్ అల్‌కైదా తీవ్రవాదా? ఆయనకూ,  బయట ఉన్న మావోయిస్టులకూ ఉన్న సంబంధాలేమిటి? వాటన్నింటిలో విశేఖర్ కు భాగ స్వామ్యం ఉందా..? తీవ్రవాదుల స్లీపర్ సెల్ లో విశేఖర్ బాగస్తుడా.. ఆ ఎజెండాలోనే భాగంగా వారు ఆబ్లాగును నడుపుతున్నారా?  ఆల్ ఖాయిదా, మావోయిస్టులు, పాకిస్తానీ సానుభూతిపరులూ అందరూ కలిసి పోయారా.. విశేఖర్ బ్లాగు ఆప్రాపగోండాను ప్రచారము చేసే దానిలో భాగమేనా..?

ఇన్ని కంతలు ఆయన పెట్టుకుని, అమ్మను, అక్క చెల్లెల్లనూ బూతులు తిట్టిన వారిని వెనుకేసుకొచ్చిన చరిత్ర పెట్టుకుని,  మీ వ్యాఖ్యలోని ఒక మాటా నన్నుద్దేశించినదే అని నేను భావించి రాశిన కామెంటును చూసి నాకు నీతులు చెప్పాలనుకుంటున్న విశేఖర్ గారిని నేను ఏమనాలి?

మీరు చూడలేదేమో నేను విశేఖర్ కు ఇదివరకే సమాధానం ఇచ్చాను.. ఇక్కడ చూడండి. ఈ పోస్టు కేవలం మీకోసమే. మీరు నిరభ్యంతరంగా కామెంట్లు ఇందులో రాయొచ్చు. మిమ్మల్ని తిట్టడం కాదు, కనీసం వ్యంగ్యంగా అన్నా కూడా ఆ కామెంటును ఈపోస్టులో డిలీట్ చేస్తాను కాబట్టి, మీరు ఏదన్నా చెప్పాలి అనుకుంటే  చెప్పండి.

విషేఖర్ గారి బ్లాగులో నేను కామెంటూ రాయడం, అది ఆయన గారు ద్వేషమనో, మరోకటనో లేక పోతే .. ఏమిటండీ కామెంటు రాసే పద్దతి ఇదేనా అంటూ  నిష్టూరాలు పోవడం నాకు కొత్తేం కాదు. ఆయన టపాలలో ఎన్ని దారుణమిన ఆరోపణలైనా చేస్తారు. కానీ, వ్యాఖ్యాతలు మాత్రం ఆయన విధానాన్ని పల్లెత్తు మాట కూడా అనకూడదు అన్నరీతిలో ప్రవర్తిస్తాడు. దానికి తాను ఏమాత్రం పాటించని కామెంటూ పాలసీని సాకుగా చూపిస్తాడు.

రాజశేఖర్ గారు రాసిన వ్యాక్యలో నన్ను రెచ్చగొట్టిన భాగం…

బ్లాగ్ లోకం కూడా వర్గపరంగా చీలిపోయినట్లుంది. వర్గపోరాటం ఇక్కడ కూడా తనదైన రూపంలో జరుగుతున్నట్లు కనిపిస్త్తోంది. కళ్లముందు కనపడుతున్న దోపిడీని గుర్తించడానికి కూడా ముందుకు రాకుండా విద్వేషాన్ని, బూతుల పురాణాన్ని బ్లాగిజంలా అమలు చేస్తున్నవారు భావజాల రంగంలో కూడా వర్గపోరాటానికి తెర తీస్తున్నారు. వీరి ధోరణులను ఇలా అర్థం చేసుకుంటే తప్ప బ్లాగ్ ప్రపంచంలో విద్వేష ప్రచారంపై స్పష్టత ఏర్పడదనుకుంటాను.

ఆయన బ్లాగులొ నేను రాసిన కామెంటు …

కేవలం మీ భావజాలాన్ని అంగీకరించని కారణంగా కొంత మందిని ఇలా దూశించడం విచిత్రంగా ఉంది. మీరన్నట్టు వర్గ పోరాటములో భాగ స్వామ్యానికి అర్హత లేకపోతే … ఆ అర్హత లేకపోవడాన్నే … ఈ వాస్తవ ప్రపంచములో బ్రతకడానికి ఒక అర్హతగా భావించే వారు చాలా మందే ఉన్నారు (మెజారిటీలు వారే) . కానీ దురదృష్టవ శాత్తూ మాకు భాగస్వామ్యాన్ని వద్దన్నా ఇవ్వడం జరుగుతోంది. పైన రాజశేఖర్ గారు చేసిన ప్రయత్నం అదే అనిపిస్తోంది. బ్లాగుల్లో కూడా వర్గపోరాటాలు చేయాల్సి వచ్చేలా ఉంది అని. // సమర్ధించే వారంగా ఒక వర్గం, సమర్ధించరి వారంతా వారి వర్గ శాతృవులు. బయట మావోయిస్టులు చేసే పని ఇదే కదా. సిద్దాంత పరంగా ఎదుర్కోలేరు … అందుకే వారికి ఆయుధాలు అవసరం, బయపెట్టడానికి… వారు నమ్ముకున్నది సిద్దాంతాన్ని కాదు, ప్రజల్లో భయాన్ని. కాకపోతే అదృష్టమేమిటంటే … మావోయిస్టుల వద్ద ఉన్నవాటికన్నా శకివంతమైన ఆయుధాలు అనేకం పోలీసుల వద్ద ఉన్నాయి. మావోయిస్టులు సాయుధ పోరాటం కావాలనుకుంటే.. పోలీసులు ఇవ్వడానికి సిద్దంగా ఉన్నారు. అది చాలు, భావ వ్యక్తీకరణ స్వేచ్ఛను ప్రజలందరూ నిర్భయంగా అమలు పరచడానికి. //ఇక ఈ పోస్టు మొత్తములో ఎక్కడా హిందూ మతం ప్రసక్తి లేదు, కేవలం అన్ని మతాలనూ గౌరవిస్తానని చెప్పిన మీ కామెంటులో తప్ప. ఈ అకారణ ద్వేశానికి కారణం..!? //

దానికి అన్ని మతాలనూ సమానంగా గౌరవించే విశేఖర్ గారి సమాధానం …

అయితే మారు పేర్లతో వచ్చి ఇన్నాళ్లూ బూతులు రాస్తున్నది మీరేనన్నమాట. //బూతు గాళ్లని తిట్టినపుడల్లా వాళ్లని వెనకేసుకోస్తూ గతంలో కొన్ని సార్లు మీరు రాసినా పొరబడి ఉంటారని పట్టించుకోలేదు. లంపెన్, వెధవ లాంటి బూతుగాళ్లని పట్టించుకోవద్దని రాజు గారికి చెబుతుంటె, ఆయన బూతుగాళ్లకి వర్గపోరాటంలో భాగస్వామ్యం ఇస్తున్నారంటూ వచ్చాక కూడా మిమ్మల్ని గుర్తించకపోతే అది నా తప్పవుతుంది. // ఓ పక్క హిందూ సంస్కృతి గురించి రాస్తూ తోటి బ్లాగర్లను ఈ విధంగా బూతులు తిట్టడానికి మీకెలా మనసొప్పింది? అది కూడా తల్లి దండ్రుల్నీ, అక్కా చెల్లెళ్లనీ ఉద్దేశిస్తూ అంత సంస్కార హీనంగా బూతులు ఎలా రాశారు? // అడిగారు గనక చెబుతున్నా. రాజుగారు చెప్పిన ‘వర్గ పోరాటానికీ’ మీరంటున్న వర్గ పొరాటానికి పొంతనే లేదు. ‘వర్గ పోరాటం’ అంటే ఇంతకంటె అర్ధం చేసుకోలేకపోవడానికి మీకున్న పరిమితుల్ని నేను అర్ధం చేసుకోగల్ను. // ఇక మావోయిస్టుల్ని సమర్ధించడం, వ్యతిరేకించడం నా పని కాదు. వాళ్లతో మీకేమన్నా అభ్యంతరం ఉంటే వాళ్లనే అడగడం సముచితం. మీ ఆయుధాల గొడవ నాకనవసరం. // ‘అన్ని మతాల్ని గౌరవిస్తానని’ పైన నా కామెంటు లో ఉందా? ఎక్కడ? నాకేమీ కనపడలేదే? అలాంటి సమాధానం వేరే ఎక్కడో వేరే పేరుతో వచ్చిన వ్యక్తికి ఇచ్చినట్లు గుర్తు. అది కూడా మీరేనన్నమాట. ఇన్ని రకాల పేర్లతో ఇన్ని రకాల వేషాలు ఎందుకు వేస్తున్నారు? // బూతుగాళ్లతో నాకు అనవసరం అని నేనెప్పుడో చెప్పాను. నా బ్లాగ్ లోకి వచ్చి అడ్డంగా రాస్తే ఏకి పారేస్తాను అని కూడా రాసాను. అలాగే చేశాను కూడా. ఇలా బూతుల్తో రావడం, ఏకి పారేయడం… ఇది కూడా వ్యర్ధమే. ఇక మీ వ్యాఖ్యల్ని ప్రచురించడం, స్పందించడం ఉండదు. మీ బూతు కార్యక్రమాన్ని మీ బ్లాగ్ లో నిర్విఘ్నంగా కొనసాగించుకోవచ్చు. నాకది అనవసరం. మళ్లీ ఇటేపు రాకండి.

అయినా అయ్యవారి విశ్లేషణ స్థాయి ఏపాటిదో మనకు తెలీనిదా చెప్పండి.  పై వాఖ్యతో మరో సారి తన విశ్లేషనల స్థాయేమిటో ఆయనే బహిర్గతం చేసుకున్న తరువాత మనం నవ్వుకోవడం మినహా చేయగలిగింది ఏముంది.

విషేఖర్ గారూ, ఒక్క మాట సింపులుగా చెబుతాను వినండి.  మిమ్మల్ని, మీ బ్లాగును, మీరాతలను విమర్శించాలి అనుకుంటే .. దానికి కష్టపడి బోలెడన్ని దొంగ పేర్లతో మిమ్మల్ని నిందించాల్సిన పని లేదు. జస్ట్ తమరు రాసే టపాలను .. కాస్త నాబ్లాగులో ఎండగడితే చాలు. నా బ్లాగుకు నాలుగు హిట్లు వస్తాయి, అలానే పక్కవారికే తప్ప మీరు పాటించడానికి కాని మీ కామెంటు పాలసీని తప్పుకున్నట్టుంటుంది.   నాకు మీతో ఉన్నది సిద్దాంత పరమైన వైరుధ్యం, వ్యక్తిగత కక్ష కాదు .. కాబట్టి మిమ్మల్ని అన్ని బూతులు తిట్టాల్సిన అవసరం నాకు లేదు.

ఇక నేను స్పందించడానికి కారణం … నాకూ మీకూ ఇదివరకూ జరిగిన సంవాదాలు, రాజశేఖర్ గారి వ్యాఖ్యలోని, విద్వేషప్రచారాలు అన్న మాట, ఇటీవలే మీయొక్క  “అన్ని మతాలనూ గౌరవించే “  ముసుగును సాక్షాధారలతో సహా బహిర్గత పరిచి  … మీ నిజస్వరూపాన్ని, హిందూ మతముపై మీకున్న ద్వేషాన్ని బహిర్గత పరచడముతో .. మీ అక్కసును ఇలా కక్కుతున్నారన్న అనుమానం అంతే.

నేను మీ బ్లాగును రెగ్యులరుగా ఫాలో అవ్వడం లేదు. కాబట్టి, నాకు మీకు ఇదివరకూ మిగిలిన వారితో జరిగిన గొడవలు నాకు తెలీదు. కానీ, ఇటీవలే నేను రాసిన పోస్టూ, తరువాతి మీరిప్పుడు హిందూ మతోద్దారకులు అంటూ విరుచుకు పడడం విరుచుకు పడడముతో … బహుషా అవన్నీ ఇండైరెక్టుగా నన్ను ఉద్దేశించినవే నేమో నమ్మ అనుమానం మాత్రమే. నాది కేవలం అనుమానం మాత్రమే కాబట్టి, నా కామెంటూ నేను మర్యాద పూర్వకంగానే రాశాను.

మీరు దాన్ని పట్టుకుని, E=MC^2 సూత్రాన్ని కనిపెట్టిన ఐన్‌స్టీనులా … నువ్వే , నువ్వే ఇవన్నీ రాసింది అంటూ ఉంటే నవ్వొస్తోంది. అయినా మీ ఇష్టం .. మీ ఊహాప్రపంచాన్ని నేను చెడగొట్టను. ఇప్పటి వరకూ అలా రాసింది నేను అని మీరు ఫిక్సైపోండి. ఎందుకంటే .. విశేఖర్ గారు నాగురించి అనుకునే మాటలు నాకు పూచికపుల్లతో సమానం.

అప్పుడు ఇప్పుడూ నేను చెప్పేది ఒక్కటే, నేను ఏదిరాసినా నా అయిడీ తోనే రాస్తాను. Srikanth.M నాపేరు.  ఆపేరుతోనే రాస్తాను. మీరనుకుంటున్న అమ్మానా బూతులైనా సరే.  నమ్మడం నమ్మక పోవడం మీ సమస్య. నాది కాదు.

అయినా అన్ని బూతులు మారుపేర్లతో నేను రాశానే అనుకుందాం, మరి అన్ని బూతులు ఇన్ని మారు పేర్లతో రాసిన వాన్ని, ఈ కామెంటును మాత్రం నా సొంత పేరుతో,  రాయడం అనే తెలివితక్కువ పని నేను చేస్తానని మీరెలా అనుకున్నారండీ.. చోద్యం కాకపోతేను.

ఓ పక్క హిందూ సంస్కృతి గురించి రాస్తూ తోటి బ్లాగర్లను ఈ విధంగా బూతులు తిట్టడానికి మీకెలా మనసొప్పింది? అది కూడా తల్లి దండ్రుల్నీ, అక్కా చెల్లెళ్లనీ ఉద్దేశిస్తూ అంత సంస్కార హీనంగా బూతులు ఎలా రాశారు?

ఇది మీకామెంటులోని ఒక ఆణిముత్యం.  నేను రాయని దాన్ని నాకు అంటగట్టే పిచ్చి ప్రయత్నం. మీకు తెలీక పోతే ఊరుకోండి. అంతే కానీ, ఇలా వాగకండి.  ఏ సాక్షాధారాలతో మీరు నన్ను ఇలా రాశానని చెబుతున్నారు?? మీ రాసిన ఆనిముత్యాల్లోనుంచే ఇంకోటి …

‘అన్ని మతాల్ని గౌరవిస్తానని’ పైన నా కామెంటు లో ఉందా? ఎక్కడ? నాకేమీ కనపడలేదే? అలాంటి సమాధానం వేరే ఎక్కడో వేరే పేరుతో వచ్చిన వ్యక్తికి ఇచ్చినట్లు గుర్తు. అది కూడా మీరేనన్నమాట. ఇన్ని రకాల పేర్లతో ఇన్ని రకాల వేషాలు ఎందుకు వేస్తున్నారు?

హ హ.. మీరు రాస్తున్నది ఏమిటో మీకు అర్థమవుతోందా..?? మీరు నాతో చెప్పలేదు కాబట్టి నేను దాని గురించి అడగకూడదు. అలా అడిగితే మాత్రం, అలా రాసి సమాధానం చెప్పించుకుంది నేనే అని మీరు భావించేస్తారు.  భేష్.  కానీ, నేను మాత్రం అలా అనుకోనండి. మీరు ఎంతో ఉత్తములలా నేను అన్నిమతాలనూ గౌరవిస్తాను అని వేరే వారికి చెప్పినా .. దాన్ని మీ మాటగా నేను తీసుకుంటాను. అంతే కాదు, మీరెప్పుడైనా హిందూ మతం మీద విషం కక్కినట్టు బయటపడితే.. మీరు ” అన్ని మతాలనూ గౌరవిస్తాను అన్నారు కదా .. ఇదేమిటీ ” అని నిలదీస్తాను.  ఇది తప్పదు.

ఇంకో విషయమండోయ్,  అక్షరాలు సరస్వతీ, బ్లాగులో కూడా అక్షరాలుంటాయి వాటిలో కూడా బూతులు ఉండకూడదు అంటూనే మీరు బూతులు రాశారు చూడండి, దాన్ని కుడా నేను ఉపయోగించుకోబోతున్నాను.  బ్లాగును సరస్వతిగా పూచించే మీరు రాసిన బూతులు ఇవి, అవి ఎలా రాశారండీ అని అడుగుతాను కూడా. అంత మాత్రాన, మీరు ఆబూతులు రాయడానికి కారణమైన కామెంటూ నాదే అని అనుకుంటే … మరో సారి నవ్వుకోవడానికి నేను సిద్దం.

నేను మీకు ఇదివరకే చెప్పాను. మీ బ్లాగులో నా కామెంట్లు ప్రచురించడం ప్రచురించకపోవడం మీ ఇష్టం. కానీ, నేను చెప్పాల్సింది చెప్పి తీరుతాను అని.  అది కామెంటూ ద్వారా అయినా సరే, నా బ్లాగులో పోస్టు ద్వారా అయినా సరే.  కాకపోతే, ఇప్పుడూ నాకు కాస్త ప్రశాంతంగా ఉంది.  ఎందుకంటే, ఇంతకు ముందు…  ప్రతీ దాన్ని నా బ్లాగులో టపాగా రాయాలి అంటే కొంచెం జంకేవాన్ని. ఎందుకంటే.. ప్రతీ దానికీ.. “విషేఖర్ గారూ ఇది మీకే అంటూ … “పొస్టేయడం దేనికి అక్కడే మీ అభిప్రాయాన్ని చెప్పొచ్చుగా అని ఎవరైనా ఆడిగితే చెప్పేందుకు నా దగ్గర సమాధానం ఉండదు కాబట్టి. కానీ, ఇప్పుడూ మీరా సమస్యను పరిష్కరించేశారు.

ఇక మీదట, మీరు ఆపిల్ వాడు ఇలా చేస్తున్నాడహో అని చెప్పినప్పుడూ మొదటా మీ బ్లగులో కామెంటు పెట్టాల్సిన పనిలేదు. డైరెక్టుగా నా బ్లాగులోనే మీ ప్రాపగోండాకి సమాధానం చెబుతాను.  స్ట్రాస్ కాన్ రేపు చేసెను, అది పెట్టుబడీ విధానం కారణము అని మీరు ట్విస్టెడ్ లాజిక్కులు చెప్పినప్పుడు నిర్మొహమాటంగా నా బ్లాగులోనే రాసుకోవచ్చు. అలానే .. అన్ని మతాలనూ గౌరవిస్తాను అని చెప్పి, హిందూ మతాన్ని దూషిస్తూ రాసినప్పుడు, బ్లాగు సరస్వతి లాంటిది అని చెప్పి .. అందులో బూతులు రాసినప్పుడు .. నిర్మొహమాటంగా నా బ్లాగులోనే టపా రాస్తాను.

ప్రతీ ఏటా మే 2వ ఆదివారం అంతర్జాతీయంగా మదర్స్ డే జరుపుకుంటారు. 2011లో సరిగ్గా ఇదే రోజు (మే మదర్స్ డే సెలబ్రేట్ చేసుకున్నారు.

స్వంత తల్లే కానవసరం లేదు.. తల్లి మనస్సు ప్రతీ ఆడదానిలోనూ ఉంటుందని లాస్ట్ ఇయర్ ఇదే మే 8న సాయంత్రం ఏక్సిడెంట్ అయితే మధ్యాహ్నం సమయం ఓ మంచి ఫ్రెండ్ నిరూపించారు.

విజయవాడ Rainbow FMలో RJ కళ చాలా మంచి ఫ్రెండ్ నాకు. హైద్రాబాద్ ఎప్పుడు వచ్చినా ఇంటికి వస్తూ పోతుంటారు. నా సున్నితమైన మనస్సు తనకి తెలుసు.

నేను టెన్త్ క్లాస్ లో ఉన్నప్పుడే మా అమ్మ సుమతి గారు చనిపోయారు. మదర్స్ డే రోజు నేను ఆ లోటు ఫీల్ అవుతున్నాననుకుని.. RJ కళ చాలా బిజీగా ఉండి కూడా ఓ అరగంట సేపు ఫోన్ చేసి.. "బాబూ ఎలా ఉన్నావ్? వేళకు తింటున్నావా.." అంటూ రకరకాల కబుర్లు చెప్తూ  ఎంత అటాచ్డ్ గా మాట్లాడారంటే.. "అమ్మంటే ఇలాగే భరోసానిస్తుంది కాబోలన్న" నాకు అప్పటివరకూ రుచి తెలియని నమ్మకం కలిగేలా మాట్లాడారు.

ఇవ్వాళ రేపు బిజీ లైఫ్ ల్లో సాటి మనిషి పట్ల అంత concern ఎవరం చూపించగలుగుతున్నాం? వారు జీవితంలో ఏం కోల్పోయారో గుర్తుపెట్టుకుని.. ఆ లోటు తెలియకుండా ప్రవర్తించాలన్న అలాంటి ఊహ ఎందరికి వస్తుంది? ఎవరి జీవితాలు వారివి.. ఎవరి విజయాలు వారివి. ఇలాంటి మనుషుల్నీ, ఇలాంటి మానవతా విలువల్నీ, పాజిటివ్ వైబ్రేషన్స్ నీ నేను చూడాలనుకుంటున్నదీ! అందుకే చీటికీ మాటికీ చెప్తూనే ఉంటున్నాను.. FB వంటి సోషల్ నెట్ వర్కింగ్ ల ద్వారా మనుషులపై, వ్యవస్థలపై విషాలు చిమ్మకండి… మానవత్వం, మనుషులపై నమ్మకాలు పెంచేలా ప్రవర్తిద్దాం అని!

- నల్లమోతు శ్రీధర్

మొహంలో నెత్తురుచుక్క లేని ఫీలింగ్ కి ఎప్పుడైనా గురయ్యారా?

రాయడమే ప్రపంచంగా బ్రతుకుతున్న వ్యక్తి చేయి ఉన్న ఫళంగా అచేతనమైతే ఆ బాధ ఎంత మెలిపెడుతుందో ఎవరి ఊహకూ అందదు.

సరిగ్గా ఏడాది క్రితం నేను ఈ స్థితిని అనుభవించాను. 15 సంవత్సరాలు.. తెలుగు వారందరికీ టెక్నాలజీ పంచడమే లక్ష్యంగా నా వ్యక్తిగత కెరీర్ నీ, అభివృద్ధినీ విస్మరించి చిత్తశుద్ధిగా పనిచేసుకుంటూ పోతున్న తరుణంలో.. ఏడాది క్రితం(మే 8, 2011) రోడ్ యాక్సిడెంట్ లో మణికట్టుకు అతి కీలకమైన ఫ్రాక్చర్ అయి సర్జరీ చేసినా 50% కూడా ఛాన్సెస్ ఉండవని ఒకరు కాదు.. ఇద్దరు డాక్టర్లు క్లియర్ గా చెప్పినప్పుడు కొన్ని క్షణాలు మొహంలో నెత్తుటి చుక్క మాయమైంది.

ఒక మేగజైన్ అంటే అన్ని ఇతర పత్రికల్లాగే రాసేవారు కొందరూ, సబ్ ఎడిటర్లు కొందరు, ప్రూఫ్ రీడర్లు కొందరు, ఎడిటర్.. ఇలా ఎంతోమంది స్టాఫ్ ఉంటారనుకుంటారు చాలామంది.

"కంప్యూటర్ ఎరా"ని 2001 నుండి ఒక్కడినే రూపొందిస్తూ వస్తున్నాను. విడిగా పేపర్ పై రాసేది ఏదీ ఉండదు. రెండు చేతులతో టైప్ చేసుకుంటూ, అవసరం అయిన చోట ఫొటోలు పెట్టుకుంటూ వెళ్లడమే. టైప్ చేసేటప్పుడు తప్పులు దొర్లకుండా ప్రూఫ్ రీడింగ్ పనీ చూసుకోవలసిందే. 

అలా 10 ఏళ్లకు పైగా ఒంటిచేత్తో నిర్వహించబడి 23 వేల మంది పాఠకుల అభిమానం చూరగొన్న పత్రిక పరిస్థితి ఏమిటి అన్న బాధ అపోలో హాస్పిటల్ లో డాక్టర్ కన్సల్టేషన్ పూర్తయ్యాక కాంపౌండ్ లో తిరుగుతున్నప్పుడు తెలీకుండానే కళ్లల్లో నీళ్లు తెప్పించింది.

నలుగురు ఫ్రెండ్స్.. ఫోన్ చేస్తూ "శ్రీధర్ నీకు ఏమీ కాదు.. నువ్వు బ్రహ్మాంఢంగా మళ్లీ మేగజైన్ రాయగలవు, అంతా నార్మల్ అవుతుంది" అని థైర్యం చెప్తుంటే ఆ ఇంతలావు వాచిపోయిన మణికట్టుని తడుముకుంటూ ప్రాణం గొంతులోకి కూరుకుపోతుంటే బలవంతంగా నవ్విన నవ్వు ఇప్పటికీ గుర్తే.

నాకు ఆపద వచ్చిందని ఆ క్షణం నిజ్జంగా నాకు ఏమాత్రం బాధ లేదు. నా బాధల్లా "నేను ఇంకా టైప్ చెయ్యలేనా.. ఒంటిచేత్తో తెలుగు మేగజైన్ ప్రిపేర్ చేయడం కష్టం కదా" అన్నదే. ఇంగ్లీష్ అయితే ఎలాగోలా ఒంటి చేత్తో అయినా టైప్ చేయొచ్చు. తెలుగు టైప్ చేయాలంటే ఒక అక్షరానికి 2-3 కీలను ప్రెస్ చేయాలి. కొన్ని ఎడమ వైప ఉంటాయి, కొన్ని కుడి వైపు ఉంటాయి.

హాస్పిటల్ లో అడ్మిట్ అవడమూ, మరుసటి రోజు సర్జరీ.. రాత్రంతా ఆలోచించడం వల్ల అప్పటికి మనసు రాటుదేలిపోవడమూ.. చాలా కూల్ గా నవ్వుతూ ఆపరేషన్ థియేటర్ కి వెళ్లడమూ.. "శ్రీధర్ నీకు ఎనస్తీషియా ఇవ్వబోతున్నాను.. గట్టిగా బ్రీత్ తీసుకో" అని డాక్టర్ చెప్పడమూ ఇప్పటికీ చాలా బాగా గుర్తుండిపోయాయి. మెలకువ వచ్చేసరికి రికవరీ రూమ్ లో ఇతర  పేషెంట్ల మధ్య కుదేయబడి ఉన్నా. చెయ్యి బరువుగా ఉంది. పిండి కట్టు.. తడిగా ఉండడం వల్ల ఓ 10 కేజీల బరువు నా చేతిని గుంజుతున్న ఫీలింగ్..

3 నెలలు అదే కట్టు మీద ఉండాలి. డిశ్చార్జ్ అయి ఇంటికి వచ్చాను. ఓపిక రాగానే సిస్టమ్ మీద కూర్చున్నాను. ఒంటిచేత్తో తెలుగులో టైప్ చేయడం అప్పటి నా లక్ష్యం. రెండు చేతులకు అలవాటైన అక్షరాల్ని మైండ్ మాపింగ్ తో ఒంటి చేత్తో ప్రాక్టీస్ చేయడం చాలా కష్టమైంది. కానీ సాధించాను. 3 నెలలు తెలుగు ఒంటిచేత్తోనే టైప్ చేశాను.

అలాగే రోజుకో వీడియో చొప్పున 3 నెలలకు 90 టెక్నికల్ వీడియోలు తయారు చేశాను.  ప్రతీ 15 రోజులకూ డాక్టర్ దగ్గరకు వెళితే ఎక్స్ రేలో ప్రోగ్రెస్ తెలిసేది కాదు. "ఇంకా ఏమీ తెలియట్లేదు.. కొన్నాళ్లు ఆగి చూద్దాం" అని డాక్టర్ ప్రతీసారీ చెప్తుంటే అది పెద్ద మెంటల్ టెన్షన్.  నా మణికట్టు నార్మల్ అవుతుందా లేదా అని!

ఆగస్ట్ 10, 2011న కట్టు విప్పదీశారు. మణికట్టు రాయిలా ఉంది. ఎటూ కదలడం లేదు. చాలా నొప్పిగా ఉంది. రిస్ట్ బెండ్ అవక కీబోర్డ్ పై వేళ్లు సరిగ్గా టచ్ అయ్యేవి కాదు. అయినా మూర్ఖంగా టైప్ చేయడం మొదలెట్టాను.

ఇదంతా ఓ ఎత్తయితే ఆ 3 నెలలు నా జీవితంలో మర్చిపోలేని రోజులు. హాపీగా, సాఫీగా టైమ్ పాస్ గా గడిపేది కాదు జీవితం అన్నది అర్థమైన రోజులవి.

మనలో చాలామందిమి ఏదో బ్రతకాలి కదా అని బ్రతుకుతూ ఉంటాం. ఏరోజు ఏమవుతుందో తెలీదు. నాకు అంత కీలకమైన ఫ్రాక్చర్ అవుతుందని నేను కల కూడా కనలేదు. అదృష్టమేమిటంటే నేను బండి మీద నుండి పడిన లొకేషన్ చాలా ప్రమాదకరమైనది. ఎప్పుడూ హెవీ వెహికల్స్ ఫ్లోటింగ్ లో వస్తుంటాయి.  నా వెనుక ఏ బస్ వచ్చి, లారీ వచ్చి స్పీడ్ కంట్రోల్ చేసుకోలేకపోయినా నేను మిగిలి ఉండే వాడిని కాదు. చిన్న చిన్నవి సాధించగానే  అదంతా మన గొప్పని విర్రవీగిపోతాం. మనదేం లేదు. 100% మనం ఈ లోకంలో ఉండాలా లేదా అన్నది ఛాయిస్సే.

అది అర్థమైన రోజు నుండి రేపు ఉండదు అన్న ఫీలింగ్ తోనే పనిచేయడం మొదలెట్టాను. అందుకే నా నుండి చీటికీ మాటికీ అప్ డేట్లు వస్తాయి, ఏదో ఒక ఏక్టివిటీ చేస్తుంటాను. బోర్ కొట్టే వాళ్లకు కొడుతుంది, ఉపయోగించుకునే వాళ్లు ఉపయోగించుకుంటారు. జీవితం విలువ, ఈ క్షణం మనం బ్రతికున్నామంటే ఆ క్షణపు విలువా నాకు ఖచ్చితంగా తెలుసు.

మొన్న నాగబాబు గారు యాక్సిడెంట్ లో కాలు పోగొట్టుకున్న తర్వాత ఆయన ఇంటికి డిశ్చార్జ్ అయి వచ్చాక ఫోన్ చేశారు. "మీకు రిస్ట్ సర్జరీ అయినప్పుడు మీరు వీడియోలు చేయడం, టైప్ చేయడం చూశా కదా సర్,  నాకు ఆ ఇన్ స్పిరేషన్ చాలదా" అని ఆయన అన్న మాట ఒక్కటి చాలు నేను ఒకరికైనా ఇన్ స్పిరేషన్ గా నిలిచానన్న సంతోషం కలగడానికి!

లైఫ్ ఇలాగే ఉంటుంది.. we have to accept everything.. we must mould ourselves according to the situations.. ఎన్నాళ్లని బాధపడతాం?

అలాగే ఎన్నాళ్లని బద్ధకంగా పనీపాటా లేకుండా మనకు ఈ జీవితం ఎందుకుందో గ్రహించకుండా కాలం వెళ్లదీస్తాం?

అందరూ బర్త్ డేలు బాగా గుర్తుంచుకుంటారు. నాకు ఈ మే 8 ఎప్పటికీ గుర్తుండిపోతుంది.. నన్ను నాకు నచ్చేలా నిరూపించిన దశ అది.

చివరిగా ఒక్కమాట.. ఇదంగా గొప్పకోసమో, ఎవరి మెప్పు కోసమో రాయట్లేదు. ఆ మెంటల్ స్టేట్ ఎప్పుడో దాటేశాను. ఇలాంటి లైఫ్ లెసన్స్ ఎవరికైనా ఉపయోగపడతాయన్న ఆశ అంతే.

ధన్యవాదాలు.

- నల్లమోతు శ్రీధర్

మనసుని తడిమి చూడాలని.. ఆ మనసులో స్థిరపడిపోవాలనీ విశ్వప్రయత్నాలూ చేస్తాం. ఆ మనసులో స్థానం దక్కించుకున్న క్షణం ఏదో తెలీని వెలితి వెంటాడడం మొదలవుతుంది. ‘ఈ మాత్రం దానికా ఇంతగా తాపత్రయపడింది’ అన్న భావనా నిరాసక్తతకు గురిచేస్తుంది. మనం వేచి ఉండడాన్నీ, ఉవ్విళ్లూరడాన్నీ ఆస్వాదించినంతగా అదే ఎదురుచూపు వాస్తవంగా మారిన క్షణాన్ని అణువణువూ ఆనందంతో నింపుకోలేం.

ఆత్మీయమైన మనిషిని కలవాలని, ఎన్నో ఊసులు పంచుకోవాలనీ అనుకున్నప్పటి ఊహలు.. అలా కలిశాక మాటలుగా మారక మూగబోతాయి. మనం అభిమానించిన వ్యక్తీ, మారలేదు.. వారి పట్ల మన ఆత్మీయతా మారలేదు. కానీ అగాధమంత శూన్యత ఆవరించేసి పొడిపొడి మాటలతో, ఎదుటి మనిషి కంట్లో మనల్ని వెదుక్కునే గందరగోళపు చూపులతో క్షణాల్ని యుగాలుగా గడిపేస్తాం.

మనకు తెలుసు.. మనం అలా కాదని ఉండదలుచుకున్నది! కానీ ఏమీ చెయ్యలేని నిస్సహాయత. మనిషి కళ్ల ముందు మాయమయ్యాక మళ్లీ మనల్ని మనం నిందించుకుంటూనే ఉంటాం.. ‘ఈ క్షణం కోసం ఎదురుచూసి ఇలాగా ప్రవర్తించేది’ అని! ఇక్కడ మన జీవితంలోని ప్రతీ అనుబంధానికీ ఈ పరిస్థితి వర్తిస్తుంది. ఎదుటి వ్యక్తి మనకు ఎలా ఆత్మీయులు అన్నది పక్కనబెడితే.. బాగా నచ్చిన ఏ వ్యక్తి విషయంలో అయినా మనం ఇలాగే ప్రవర్తిస్తాం.

ఓ మనిషి చుట్టూ తిరుగాడే ఆలోచనల్ని ప్రేమించినంతగా భౌతికంగా ఆ మనిషిని ప్రేమించమేమో! ఏ అనుబంధమైనా కానీయండి.. ‘అవతలి వ్యక్తి మన వ్యక్తి’ అనే ఆలోచన తెలీని వ్యామోహాన్ని పెంచుతుంది. ఎంతగా ఆ మనిషి గురించి ఆలోచిస్తామో అంతగా ఆ వ్యామోహం పెరిగిపోతుంది.  ఆ మనిషి పట్ల వ్యామోహం ఆలోచనల్లో తిరుగాడుతున్న స్థితికీ.. అదే మనిషి భౌతికంగా దగ్గరగా ఉండే స్థితికీ మధ్య సారూప్యమే ఉండదు.

మన ఆలోచనలు అన్నీ ఎదుటి మనిషి మనస్సుని తడిమి చూసే ప్రయత్నం చేస్తాయి.. అదే మనిషి    భౌతిక రూపం ఆ మనిషి మనస్సుతో సరిపోలినట్లు అన్పించక సందేహపపడతాం. ‘మన మనసులో ఉన్న మనిషి ఈ దేహంలో ఉన్న మనిషీ ఒక్కరేనా’ అన్న సంధిగ్ధతకి లోనవుతాం.

మన చుట్టూ తిరుగాడే మనుషుల భౌతిక రూపాలకూ, వారి మానసిక స్థితులకూ అస్సలు పోలికే దొరక్క గందరగోళానికి లోనయ్యే ప్రాణాలెన్నో! మనస్సు మనస్సుతోనే సావాసం చేస్తుంది. కానీ భౌతికంగా మాత్రం కలిసి దగ్గరగా గడిపేది దేహాలే. ఆ దేహాల్లో మనం సావాసం చేస్తున్న మనస్సు ఆనవాళ్లు పట్టుకోలేక మనిషికి మానసికంగానూ దూరమయ్యే అభాగ్యులు ఎందరో!

మనస్సులకూ, దేహాలకూ ముడిపెట్టకుండా దేనికది ప్రత్యేకంగా చూసే పరిపక్వత అలవడితే మనుషుల్ని ఆలోచనల్లో ఎంతగా అభిమానిస్తామో భౌతికంగా సాన్నిహిత్యంలో తచ్చాడేటప్పుడూ అంతకంటే ఎక్కువ అభిమానిస్తాం. కుటుంబ సభ్యుల మధ్య సంబంధాలూ, స్నేహాలూ, ప్రేమలూ.. వెదుకులాటల దగ్గర ఆగిపోకపోతే మధురమైన జ్ఞాపకాలకు లోటేం ఉండదు.

మీ
నల్లమోతు శ్రీధర్

ఎవరిదో ఓ నవ్వు మైమరిపింపజేస్తుంది.. మరెవరిదో ఒకింత కలివిడితనం వారి సన్నిధిని కోరుతుంది..

మరో మాట మంత్రముగ్థుల్ని చేస్తుంది.. ఇంకో రాత కట్టిపడేస్తుంది..

ఇంకెవరివో ఆలోచనలు అచ్ఛు మనలాగే ఉన్నాయే అనే సంభ్రమకు గురిచేస్తాయి..

విషయమేదైనా మనల్ని మనం మైమరిచిపోయి ఎదుటి వ్యక్తిని ఉన్న ఫళంగా అంగీకరించేస్తాం.

అలా అంగీకరిస్తున్నాం కాబట్టే మనం బాపు లాంటి కొందరి గీతల్నీ, యండమూరి లాంటి కొందరి రాతల్నీ ఆస్వాదిస్తున్నాం..

టైమ్ పాస్ గా జోక్ లు వేసే ఫ్రెండ్స్ కంపెనీలనూ, రోడ్ మీద అమ్మాయిల పెదాల చివర్న తళుక్కుమనే నవ్వులనూ కల్మషం లేకుండా తలతిప్పుకోకుండా చూడగలుగుతున్నాం.

ఒక మనిషిలో ఏదో ప్రత్యేకమైన లక్షణం కొట్టొచ్చినట్లు కన్పిస్తూ మనుషుల్ని కట్టి పడేస్తూ ఉంటుంది.

ఆ ఒక్క లక్షణం చుట్టూనే అనేక అనుబంధాలు ప్రారంభం అవుతూ కాలం గడిచే కొద్దీ బలపడుతూనో, పరిస్థితుల్ని బట్టి బలహీనపడుతూనో ఉండడం సహజం.

ఓ మనిషి ఏదో కోణంలో నచ్చేసి  అనుబంధాన్ని కోరుకుంటున్నామంటే.. ఆ మనిషి ఇతర కోణాలనూ ఆమోదించే పెద్ద మనస్సు ఉండి తీరాలి.  ఈ కారణం చేత నచ్చారు కాబట్టి ఎప్పుడూ ఇలాగే ఉండాలి అని కోరుకుంటే అది సాధ్యపడేది కాదు.

బాగా జోవియల్ గా ఉంటారనో, బాగా డబ్బు సంపాదిస్తారనో, మంచి షార్ప్ బ్రెయిన్ అనో, చాలా సున్నితంగా ఉంటారనో.. రకరకాల కారణాలతో ఒకర్నొకరు ఇష్టపడి ఆ ఒకటి రెండు కారణాలపై మోజు తీరాక కష్టంగా బ్రతికే బాపతు జనాలు భార్యాభర్తలగానే కాదు.. మన ఫ్రెండ్స్ లోనూ ఎంతో మంది ఉంటారు.

ఒక లక్షణం ఆకట్టుకుంటుందేమో గానీ, అనుబంధం బలపడడానికి ఆ ఒక్క లక్షణం నాంది పలుకుతుందేమో గానీ ఆ ఒక్క లక్షణంతో మనుషులతో జీవితాంతం కలిసి ఉండాలంటే మాత్రం కష్టమే.

మనుషుల్ని దగ్గర చేయడానికి ప్రకృతి సహజసిద్ధంగా ఏర్పరిచిన ప్రత్యేకతలుగా ప్రతీ వ్యక్తిలోనూ ఉండే ఆయా ప్రత్యేక లక్షణాల్ని భావించవచ్చు. అలా దగ్గరైన మనసులు మరింత లోతైన అండర్ స్టాండింగ్ తో పెనవేసుకుపోవాలి తప్ప ఏ అంచనా తారుమారైనప్పుడో వికర్షించుకోవడం మొదలెడితే  నిలబడేది బంధాలు కాదు.. గుర్తుంచుకోవడానికి కూడా రుచించని చేదు అనుభవాలే మిగులుతాయి.

- నల్లమోతు శ్రీధర్
ఎడిటర్
కంప్యూటర్ ఎరా తెలుగు మేగజైన్

చదువుకున్న విద్యని చూసుకుని.. ఉన్న హోదాని చూసుకుని.. అందాన్ని చూసుకునీ, కులాన్ని, ప్రాంతాన్నీ, ఆస్థిపాస్థుల్నీ, మందీమార్భాలాన్నీ చూసుకుని ఎంత మిడిసిపాటో మనకు!

గట్టిగా ఓ ఎదురుదెబ్బ తగిలితే ఈ అహాలన్నీ కాళ్లబేరానికి వచ్చి కోలుకోలేనంతగా కుంగిపోయే  మానసిక దౌర్భాగ్యులం మనం!

ఎటు చూసుకున్నా ఓ పదో పాతికో ఏళ్లకు మించదు మనకంటూ ఆలోచనలు ఏర్పడి, అభిప్రాయాలూ, వ్యక్తిత్వాలూ, గర్వాలూ, గొప్పదనాలూ మొదలై!

ఇంత మాత్రానికే ఎగిరెగిరిపడుతున్నామంటే.. మనలాంటి ఆఫ్టరాల్ అణువుల్ని ఎన్నింటిని ప్రపంచం చూసి ఉంటుంది?

చదువుకోవడం మన ధర్మం.. అది మన గొప్పదనం కాదు. ఓ గొప్ప పొజిషన్ లో ఉండడం మన బాధ్యత… అది మనకు అలంకారం కాదు. అందంగా పుట్టడం ఓ చిన్న అదృష్టం.. అది విర్రవీగాల్సినంత గొప్పది కాదు.

ఇవన్నీ చూసుకుని.. "మనకంతా తెలిసివాళ్లే ఉన్నారు.. మనకు చాలా పెద్ద సర్కిల్ ఉంది, మనం దేన్నయినా సాధించి తీరగలం" అనుకుంటూ అన్నీ మన కంట్రోల్ లో ఉన్నాయన్న భ్రమలో బ్రతికేస్తుంటాం.

ఓ ప్రాంతంలో పుడితే గొప్పట.. ఒక హీరో ఫ్యాన్ అయితే గొప్పట.. ఓ నలుగురు చుట్టూ తిరిగితే గొప్పట…  ఓ మోడల్ కార్ కొంటే గొప్పట..  మనసుని ఎంతగా మాయపుచ్చుతున్నామో

మనిషిగా బ్రతకడానికి ఏ గొప్పలూ అవసరం లేదు. ఇంకా స్పష్టంగా చెప్పాలంటే మనం గొప్పగా చెప్పుకునేవన్నీ మనుషుల్ని మన నుండి దూరం చేస్తాయి.

ఏది సాధించినా, ఏ పొజిషన్ లో ఉన్నా ఎలాంటి అహాలూ తలకెక్కకుండా నిర్మలంగా జీవితాన్ని ప్రారంభించిన కొత్తలో ఎంత ఒద్దికగా ఉన్నామో అంత ఒద్దికగా ఉండడానికి మించిన గొప్పదనమేముంటుంది?

- నల్లమోతు శ్రీధర్

Note: యోగా, మెడిటేషన్ instructorగా నాకున్న అనుభవం కొద్దీ పంచుకుంటున్న విషయం ఇది

ఎవరికైనా మెడిటేషన్ అలవాటుంటే గమనించారా.. కళ్లు మూసుకుని భౌతిక ప్రపంచపు ఆలోచనల దశని దాటిపోయి మనస్సు నిశ్చలంగా తయారయ్యే phaseలో కొద్దిపాటి ఆందోళన సర్వసాధారణం.

మన ఫ్రెండ్స్, బంధువులు, చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం.. వీటన్నింటితోనూ పెనవేసుకుపోయిన ఆలోచనలు నిలిచిపోయే ఆ particular phase మనల్ని ఒకింత insecure చేస్తుంది. భౌతిక ప్రపంచంతో మనకున్న అటాచ్ మెంట్ ని ఉన్న ఫళంగా వదులుకోవడం తట్టుకోలేం. అందుకే గాఢమైన మానసిక స్థితిలోకి వెళ్లడం మానేసి కొందరు ఉలికిపాటుగా భౌతిక ఆలోచనల్లోకి వెనక్కి వచ్చేస్తారు.

ఈరోజు మనం ఉద్యోగాలు చేస్తున్నా, సొసైటీలో ఎందరితోనో రిలేషన్స్ కలిగి ఉన్నా, డబ్బున్నా, హోదా ఉన్నా, చికాకులు ఉన్నా, ఆనందాలున్నా అవన్నీ చిన్నపాటి విదిలింపుతో వదిలించుకుని మన మానసిక శక్తి వైపు కేంద్రీకృతం చేసుకోగలిగే చిన్న టెక్నిక్ తెలిస్తే మెడిటేషన్ ద్వారా అద్భుతమైన ప్రయోజనాలు పొందగలం.

ఎలాంటి ఉద్వేగాలూ, హెచ్చుతగ్గులూ లేని ప్రశాంతమైన స్థితికి మనస్సుని తీసుకువెళ్లడం.. అదీ ఎంత గందరగోళ స్థితిలో ఉన్నా క్షణాల్లో మెడిటేషన్ తో చిక్కు ముళ్లన్నీ వదిలించుకుని ప్రశాంతంగా ఆలోచించగలగడం ఎంత బాగుంటుందో ఆ స్థితిని అనుభవించిన వారికే తెలుస్తుంది.

ఎంత అలసటలోనైనా కాసేపు కళ్లు మూసుకుంటే ఎంతో రిలీఫ్ వస్తుందే.. అలాంటిది కళ్లు, చెవులూ, మనస్సూ దేన్నీ ఫాలో అవకుండా నిశ్చల స్థితిలో ఉంటే ఎంత రెట్టించిన ఉత్సాహం వస్తుందో ఆలోచించండి.

యోగా, మెడిటేషన్, ఆధ్యాత్మిక ఆలోచనలు మనకెందుకు.. అవన్నీ మానసికంగానో, శారీరకంగానో ఏదో ప్రాబ్లెం ఫేస్ చేసే వాళ్లకనే తప్పుడు అభిప్రాయాలు చాలామంది యువతలో ఉన్నాయి.

మనం సల్సా డాన్సులు నేర్చుకుంటే తప్పులేదు..  six pack బాడీలు పెంచుకున్నా తప్పులేదు.. వాటితో పాటు ప్రపంచంలో మన భారతీయులకు వారసత్వంగా వస్తున్న ఇలాంటి అద్భుతమైన విద్యల్ని కూడా నేర్చుకుంటే మనకు తిరుగే లేదు.

యోగా నేర్చుకోవడంతో పాటు రెండేళ్ల పాటు ఇతరులకూ నేర్పించిన అనుభవం ఉన్న instructorగా వీలైనప్పుడు ఈ అద్భుత జీవన విధానం గురించి వివరిస్తుంటాను.

ధన్యవాదాలు.

- నల్లమోతు శ్రీధర్

మనం నిరంతరం మనలో మనం మాట్లాడుకుంటూనే ఉంటాం. మనం పట్టించుకున్నా పట్టించుకోపోయినా అనుక్షణం మనలో జరిగే ఈ సంభాషణ, ఘర్షణ మన భావోద్వేగాల్నీ, ప్రవర్తనని ప్రభావితం చేస్తూనే  ఉంటుంది.  చేయాల్సిన పనుల పట్లా, గడపాల్సిన మనుషుల పట్లా, చుట్టుముట్టే పరిస్థితుల పట్లా మనకు తెలియకుండానే అభిప్రాయాలు మనసులో బలోపేతం అవుతుంటాయి.

"నేను ఈ పని తప్పనిసరిగా చేయాల్సి ఉంది" అని ఎంత గట్టిగా ఒకటి పదిసార్లు అనుకుంటామో ఆ పని అంతే వాయిదా పడుతూ ఉండడం మనకు ప్రతీరోజూ అనుభవమే.

కొంతమంది పంతం కొద్దీ టైమ్ కి పనులు పూర్తి చేస్తారేమో గానీ.. చాలా సందర్భాల్లో మాత్రం ఇలా "తప్పనిసరిగా చేయాలి" అనే బలవంతపు ఆలోచననే మెదడు ఉన్న ఫళంగా వెనక్కి నెట్టేస్తుంది.

మన అంతర్గత సంభాషణలు చేయాల్సిన పనుల పట్ల ఎంత వత్తిడిని పెంచితే ఆ పనుల పట్ల అంత అయిష్టం పెరుగుతుంది. మనకు ఛాయిస్ కావాలి. ఛాయిస్ తీసుకోవడాన్ని మెదడు స్వేచ్ఛగా భావిస్తుంది. ఎవరైనా ఫలానా పని చేయమని గట్టిగా చెప్తే "నాకిష్టమైతే చేస్తాను.. ఇష్టం లేకుంటే చేయను.." అని  ఎంత మొండిగా అనేస్తామో గుర్తు తెచ్చుకోండి.

అలా ఛాయిస్ లో భాగంగా ఒక కష్టమైన పనిని మనం చేసినా ఆ pain మనకు ఏమాత్రం బాధించదు. అదే ఛాయిస్ లేకుండా చచ్చినట్లు కష్టమైన పనిని చేయాల్సి వస్తే మాత్రం దాని తొలి మజిలీ మరుసటి రోజే..!

అందుకే మన అంతర్గత సంభాషణలకు మనం చేయాల్సిన పనుల్ని feed చేసేటప్పుడు "తప్పనిసరిగా చేసి తీరాలి" అనే కంపల్షన్ తో రుద్దడం కన్నా "నేను ఫలానా పని చేయాలనుకుంటున్నాను.." అని మనం ఛాయిస్ తో చేయాలనుకుంటున్న భావనని కలిగిస్తే ఖచ్చితంగా పనులు సకాలంలో అవుతాయి.

అలాగే అస్సలు పని అనేదే మొదలుపెట్టకుండా end results మీద చాలామందిమి దృష్టి పెడుతుంటాం. ఒక పని ద్వారా లభించే ఆనందమూ, ఫలితమూ పని పూర్తయిన చివర్లో దానంతట అది లభించవలసింది తప్ప ముందే మనం ఊహించుకోవడం ద్వారా పొందగలిగినది కాదు. ఇలా end results మీద దృష్టి ఉన్నప్పుడు పని మొదలుపెట్టడం విషయంలోనూ చాలా భయం మొదలవుతుంది.. చేయగలుగుతామా లేదా అన్న కోణంలో!

మన mindsetని చిన్న చిన్న సర్ధుబాట్లతో సక్రమంగా మలుచుకుంటే నిరంతరం మనస్సు స్వేచ్ఛగా విహరిస్తూనే ఉంటుంది. కష్టమనేది ఒక భావన తప్ప.. దానికంటూ ఓ ప్రత్యేకమైన ఉనికి లేదు. ఆ కష్టమనే భావనని ఎంత సులభంగా అధిగమిస్తే అప్పుడు అన్నీ సులభమే అవుతాయి.

- నల్లమోతు శ్రీధర్
ఎడిటర్
కంప్యూటర్ ఎరా తెలుగు మేగజైన్

సిరివెన్నెల గారు రాసిన, ఈ మధ్య కాలంలో నాకు చాలా బాగా నచ్చిన సాంగ్ ఇది.. మృగ్యమవుతున్న మానవ సంబంధాల గురించి, స్వంత ఊరి గురించి హత్తుకునేలా రాయబడిన పాట.  పదాల్ని అర్థం చేసుకుంటూ ఓపిగ్గా వింటే  అసలైన ఫీల్ లభిస్తుంది.
వీలైతే ఒక్కసారి మనసారా వినండి.

http://www.esnips.com/displayimage.php?pid=33972461

(కంప్యూటర్ ఎరా "డిజిటల్ లైఫ్ స్టైల్" కాలమ్ మార్చి 2012)

చిన్నతనంలోనే మెచ్యూరిటీ లెవళ్లు పెరిగిపోతున్నాయి.. నేను అంటున్న ఈ స్టేట్‌మెంట్‌ వ్యంగ్యమైనదైనా నిఖార్చయిన నిజం. మీరు పరిశీలనగా గమనించండి.. ఫేస్‌బుక్కుల్లోనూ, మెయిల్స్‌లోనూ ఆలోచింపజేసే ఎన్నో కొటేషన్లు hardwork గురించీ, జీవితం గురించీ చలామణి అవుతూ ఉంటా యి. ‘దీనిలో తప్పుపట్టాల్సింది ఏముంది మంచే కదా’ అని మీకు ఖచ్చితంగా అన్పిస్తుంది. ఒక సైకాలజీ నేపధ్యం ఉన్న వ్యక్తిగా చిన్నపాటి విశ్లేషణని మీతో పంచుకుంటాను. వ్యక్తిత్వ వికాస రచనలూ, కొటేషన్లూ ఎనర్జీ డ్రింకుల్లాంటివి.

మీలో ఎవరికైనా రెడ్‌బుల్‌ వంటి ఎనర్జీ డ్రింక్‌ త్రాగే అలవాటు ఉంటే గమనిం చండి.. రోజూ దాన్ని తాగితే కొత్తగా వ్యత్యాసమేమీ ఉండదు. ఎప్పుడోసారి బాగా అలసిపోయినప్పుడు తాగితే ఖచ్చితంగా తేడా తెలుస్తుంది. వ్యక్తిత్వ వికాసమూ అంతే! ఏదైనా జీవిత సత్యాన్ని చదివి కొన్ని క్షణాలు ‘ఇది భలే బాగుంది కదా’ అని ఆలోచించి మళ్లీ రొటీన్‌ ఆలోచనల్లో ఎంత వేగంగా పడిపోతామో గమనించండి. పరిపూర్ణ వ్యక్తిత్వం సంతరించుకోవడానికి పుస్త కాలూ, కొటేషన్లూ చదివితే సరిపోదు. జీవితం గడవాలి, ఆ జీవితంలో అనుభ వాలు తోడవాలి. ఆ అనుభవాలతో పాటు వివేకం దానంతట అదే అలవడాలి.

ఇంత తతంగం జరిగితేనే ఒక మనిషి ఒక సందర్భంలో సక్రమంగా స్పందించగలుగుతాడు. మనకు ఇంటర్నెట్‌ విస్తృతంగా అందుబాటులోకి వచ్చిన క్షణం నుండీ ప్రతీ ఒక్కరూ అరువు ఆలోచనల్ని తమ స్వంత ఆలోచ నలుగా చలామణి చేసుకుంటూ వాటికి వచ్చే పాజిటివ్‌ కామెంట్లతో సంతృప్తి పడుతూ కాలక్షేపం చేసే నైజం పెరుగుతోంది. ఎంత మంచి విషయమైనా ఎడాపెడా వాడేస్తూ పోతే దాని విలువ తగ్గుతుంది అన్నది మనందరికీ తెలిసిన నిజమే.

ఉదా.కు.. ప్రేమ అనే పదాన్నే తీసుకోండి. ఇప్పుడు పేరెంట్స్‌ హోదాలో ఉన్న ఎందరో తల్లిదండ్రులకు ‘ప్రేమ’ అనే పదం కలిగించే వైబ్రేషన్లకీ.. అదే పదం ఇప్పటి యువతకు కలిగించే వైబ్రేషన్లకీ ఎంతో తేడా ఉంటుంది. కారణం ‘ప్రేమ’ అనే పదం అతిగా స్వార్థపూరిత రిలేషన్లకూ వాడబడి చులకన అయి పోయింది. వ్యక్తిత్వ వికాసమూ, బోధనలూ, సూక్తులూ, ప్రవచనాలూ అంతే!

జీవితం అంటే కనీస అవగాహన లేని వ్యక్తి కూడా పదిమంది మెప్పుకోలు కోసం, తన మెచ్యూరిటీ లెవల్‌ ఎంతో మెరుగ్గా ఉందని భ్రమింపజేస్తూ రెడీమేడ్‌ కొటేషన్లనీ, ఇతరుల అరువు ఆలోచనల్నీ విచ్చలవిడిగా చలామణి చేస్తూ వెళ్లే కొద్దీ.. ఆ లోతైన ఆలోచనల సాంద్రత పలుచబడిపోతుంది. కావాలంటే ఒక్కసారి ఫేస్‌బుక్‌ వంటి సైట్లలో మన ఫ్రెండ్స్‌ అనేకమంది పంచుకునే కొటేషన్లనీ, పోస్టులను పరిశీలించి చూడండి.. కొన్ని చాలా బాగున్నాయనిపిస్తా యి, మరికొన్ని ‘ఈ విషయం మనకు తెలియనిదా’ అని పెదవి విరిచేలా ఉంటాయి. వాస్తవానికి అలా పెదవి విరిచిన వాస్తవాల్ని సైతం మనం జీవితంలో ప్రాక్టికల్‌గా అనుసరిస్తూ ఉండము. మరెందుకు పెదవి విరుస్తున్నామంటే.. అవే కొటేషన్లు, దాదాపు అవే భావాలూ గతంలో మరెవరో షేర్‌ చేసుకుంటే, మరెక్కడో చదివి ఉంటాము. మళ్లీ మళ్లీ అవే వినేటప్పటికి ఓ రకమైన చులకన భావన మనకు ఏర్పడిపోతుంది. అలాగే ఇప్పుడు ‘చాలా బాగున్నాయే’ అన్పించి నవి మరోసారి ఎవరిద్వారానైనా అలాగే చదివినప్పుడు రుచించకపోవచ్చు. మనిషి యొక్క సగటు మనస్థత్వం ఇది.

అందుకే ప్రతీ జీవితానికీ ఎంతో విలువ ఉంది. జీవితం గురించి తెలుసు కోవాలంటే స్వయంగా జీవించి గ్రహించాలి తప్ప అరువు అనుభవాలతో మె చ్యూరిటీని కనబరుచుకోదలుచున్నామంటే అది వ్యర్థ ప్రయాసే అవుతుంది. నిజంగా మన జీవితంలో ఓ సందర్భం ఎదురైనప్పుడు మనం ప్రవర్తించే విధానం, దాని పర్యవసానాలూ, తద్వారా మనం మార్చుకునే ఆలోచనాదృ క్పధం.. ఇవన్నీ వ్యక్తికీ వ్యక్తికీ మారుతుంటాయి. కొటేషన్లు యూనివర్శల్‌గా ఉండడం వల్ల ప్రతీ ఒక్కరికీ చదువుకోవడానికి, గొప్పగా వల్లించడానికీ అనుకూలంగా ఉంటాయి గానీ అవే కొటేషన్లు ఒక మనిషి ఆలోచనల్ని, మనోవికాసాన్నీ స్వేచ్ఛగా విహరించకుండా అడ్డుపడుతూ ఉంటాయి.

మన జీవితాన్ని మనం అనుభవించాలి, గ్రహించాలి, ఆలోచనా విధానాన్ని జీవితం గడిచేకొద్దీ మెరుగుపరుచుకుంటూ పోవాలి. అనుభవలేమితో కూడిన మితిమీరిన వ్యక్తిత్వ వికాసం మేలు కన్నా హానే ఎక్కువ చేస్తుంది. అన్నీ తెలిసే ఉంటాయి. ఎవరు చెప్పినా ‘నాకు తెలుసులే.. మీరేం చెప్పాల్సిన పనిలేదు’ అని దులపరించుకుని పోతాం. కానీ ఏదీ ఆచరించం. అనుభవానికీ, పైపై అవగాహనకీ ఉన్న వ్యత్యాసం అది. అదే స్వీయ అనుభవం ఏది నేర్పినా దాన్ని విడిచిపెట్టకుండా మనకు మనమే అనుసరిస్తాం.

గమనిక: దీన్ని నా వేవ్ లెంగ్త్ తో అర్థం చేసుకున్న వాళ్లకే మొత్తం సజావుగా కన్పిస్తుంది. లేదంటే నేను రాసిన ప్రతీ వాక్యంలోనూ విభేధించే ఆస్కారం ఉంది. అలాంటి విభిన్నమైన అభిప్రాయాలు మీకున్నా నాకేం అభ్యంతరం లేదు. నేను రాసిందే సరైనదన్న పట్టింపు నాకు లేదు, నేను రాసిన దాన్ని జస్టిఫై చేసుకోవడానికి సుదీర్ఘ చర్చల్లో పాల్గొనే టైమూ నాకు లేదు.

ధన్యవాదాలు

- నల్లమోతు శ్రీధర్
ఎడిటర్
కంప్యూటర్ ఎరా తెలుగు మేగజైన్

పొల్లు మరియు తర్వాత అక్షరం కలిసిపోకుండా ఉండటానికి కావల్సిన కనిపించని అక్షరం (ZWNJ) నేను ఇంత క్రితం తయారు చేసిన ఆపిల్ లేయవుటులో లేదు. ఈ అక్షరాన్ని చేర్చిన కొత్త లేయవుటుని ఈ లంకె నుండి దించుకోండి (దీన్ని స్థాపించుకునే ముందు మీ కంప్యూటర్లో ఉన్న ఆపిల్ లేయవుటుని uninstall చేసుకోవాలి).

ఇక ఙ కోసం Right Alt + R, ఞ కోసం Right Alt + T లను ఉపయోగించండి.

ప్రస్తుతానికి లోహిత్ రమణీయలతో సరిపెట్టుకోవాల్సిందేనండీ. హెడ్డింగుల కోసం తెలుగు విజయం ఖతులను వాడి చూడండి.

మొత్తం మీద అందరిదీ ఒకే అభిప్రాయమైనా చర్చ జరిగిందనుకొంటున్నాను.పండితవర్గాల్లో తెలుగుబాగా వచ్చినా సంస్కృతం మీద అభిమానము,తెలుగు మీద చిన్నచూపు అప్పట్లో ఉండేదని ఒప్పుకొంటాను.మొదట్లో సంస్కృతం, తర్వాత ఉర్దూ ,ప్రస్తుతం ఇంగ్లీష్ తెలుగుమీద అధిపత్యం చూపాయన్నది నిజమే.ఇంతవరకు అన్నీ తట్టుకొని తెలుగు నిలబడగల్గింది.ఇకమీద కూడా అలాగే నిలబెట్టుకోడానికి ప్రయత్నిద్దాము.ఇక్కడ ఒక విషయం చెప్పాలి.ఇంగ్లాండు,రష్యాలలో కొన్ని శతాబ్దాలపాటు ఫ్రెంచ్ రాజభాషగా (court language) ఉండేది.15వ శతాబ్దందాకా బైబిలు లాటిన్ నుంచి ఇంగ్లిష్ లోకి తర్జుమా కాలేదు.

భలే రాసారు, మీ కోసం ఇంకో వీడియో: http://www.whosay.com/lakshmimanchu/videos/166562

“మన జీవితాన్ని మనం అనుభవించాలి, గ్రహించాలి, ఆలోచనా విధానాన్ని జీవితం గడిచేకొద్దీ మెరుగుపరుచుకుంటూ పోవాలి”. చాలా బాగా వ్రాశారు శ్రీధర్ గారూ..

ఇవాళ ఉదయమే నా రెండు చేతులూ పోతేనో అన్న ఆలోచన వచ్చింది. మీ టపా చదివాక ఆత్మవిశ్వాసం ఉండాలే కానీ ఏమైనా చేయగలమనే నమ్మకం కుదిరింది..

జగన్మాత కూడా “అమ్మంటే ఇలాగే భరోసానిస్తుంది కాబోలన్న “..అభయాన్ని అందిస్తుందండి.

Hello Sir.
Meeru Nijanga Chala Great Sir.idi chaduvutunte Na kallallo Neellu tirigaie. Naku matram Ispiration meere Sir. Hats off Sir…
Meeru Eppudu Aayurarogyalato undalani korukuntu ……..Mee Abhimani.

Thank you Very Much Dear Kommaraju Varaprasad garu for visiting my blog n liking my post..Sure. I will call you with in short time when iam free.

Iam very happy n Thanks for your visit to my blog n commentSir.

Miru inkaa nachhesaru..
Hats off…

Chala type chesi erase chesesanu..
Mee gurinchem cheppalo maatalu raakaa…

Mi Abhimaani..

Yes ,You are an inspiration! Problems are there to test our strength and to prove it

Yes, I remember this accident, and the struggle you went through. You are an inspiration! Good luck.